காட்டாறு

NGOs India : Online Database and Resources of Indian NGOs, NPOs, VOs; Funding Resources and Database

2009-07-22T14:10:00.001-04:00

NGOs India : Online Database and Resources of Indian NGOs, NPOs, VOs; Funding Resources and Database

Shared via AddThis

நாங்களும் போட்டாச்சில்ல

2009-07-02T12:09:00.003-04:00

தென்றலிடமிருந்து மிரட்டல் மடல் ஒன்று. ஆகா... மென்மையான அவரை மிரட்டும் அளவுக்கு தள்ளி விட்டோமேன்னு நெனச்சிட்டு இருக்கும் போது, நமக்கும் ஒரு வாரம் வேலை வெட்டி இல்லை என்ற நிலையை இந்த தொடர் விளையாட்டில் பங்கெடுக்க உபயோக படுத்தியாச்சி.

1) உங்களுக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் வந்தது? உங்களுக்கு உங்க பெயர் பிடிக்குமா?
புனைப்பெயர்:
விளக்கம் என்னோட ஃப்ரோஃபைல்ல இருக்குமே. என் அப்பா என்னை Free sprit என்பார். என் தோழி என்னை காட்டாற்றுக்கு ஒப்பிடுவார். இரு பெயர்களுக்கும் ஓர் ஒற்றுமை இருப்பதாய் பட்டது. அவ்ளோ தான். நான் எழுதும் கிறுக்கல்களுக்கும் இப்பெயர் உபயோகித்தேன். அதே பெயர் கொண்டே ப்ளாக் ஆரம்பித்து விட்டேன்.

பெற்றோரிட்ட பெயர்:
எங்கள் வீட்டில் எனக்கு மட்டும் தான் வித்தியாசமான பெயர். பள்ளியில் படிக்கும் போது இந்து, கிறிஸ்தவ குழப்பம் வரும். அப்போ என்னடா நமக்கு மட்டும் இப்படி செய்து விட்டார்களே என நினைத்தது உண்டு. அப்புறம் என் வட்டம் மறைய தொடங்கிய பின், பெயர் பெரிதாக தெரியவில்லை. வெளிநாடுகளில் வேலை பார்க்க ஆரம்பித்த பின், பெயர் விளக்கம் கேட்கும் போது, பெயரிலே அன்பு இருப்பதால், இரசித்து விளக்கி சொல்வதால், என் பெயர் ரொம்ப பிடிக்கும்.

2) கடைசியா அழுதது எப்போது?
20 வருஷம் முன்னர் என் அப்பா இறந்த போது கதறியது. அந்த நிகழ்விற்கு பின் நமக்கும் அழுகைக்கும் வெகு தூரமாகிவிட்டது. ஆனா, சின்ன புள்ளையா இருக்கும் போது எதுக்கெடுத்தாலும் அழுவேன்னு எங்க அம்மா சொன்னாங்க. இப்போ, குழந்தைகளையோ, வயது முதிர்ந்தவர்களையோ யாரேனும் துன்பப் படுத்தி, அதனால் அவர்கள் கண்கலங்கினால், நமக்கும் கண்கலங்குவது உண்டு.

3) உங்களுக்கு உங்க கையெழுத்து பிடிக்குமா?
கண்டிப்பா. சிறுவயதில் பரிசெல்லாம் வாங்கியிருக்கிறேனாக்கும். ;-) பரிசுக்காக எழுதி பழகிய நாட்களும் உண்டு. இப்போ முன்ன மாதிரி அழகா இல்லைன்னாலும், நான் இரசிக்கிற மாதிரி தான் இருக்குது.

4) பிடித்த மதிய உணவு?
எல்லா வெஜிடேரியன் சாப்பாடும் வஞ்சனை இல்லாது சாப்பிடுவேன். கடல் வாழ் பிராணிகளில் இறால் பிடிக்கும்.

5) நீங்கள் வேறு யாராவதாக இருந்தால் உங்களோட நட்பு வச்சுக்குவீங்களா ?
கண்டிப்பா!இப்பவே நான் எனக்கு நண்பன் தானே!

6) கடல்ல குளிக்கப் பிடிக்குமா? அருவியில் குளிக்கப் பிடிக்குமா?
கடலோ, அருவியோ, குளமோ, குட்டையோ, தொட்டியோ…. குளிப்பது ரொம்பப் பிடிக்கும். அதுவும் பரந்த வெளியில் குளிப்பது…ம்ம்ம்.. ஆகா… என்ன சுகம்.

7) ஒருவரைப் பார்க்கும்போது முதலில் எதைக் கவனிப்பீர்கள்?
அவர்கள் பேசும் வார்த்தைகளை.

8) உங்க கிட்ட உங்களுக்குப் பிடிச்ச விஷயம் என்ன? பிடிக்காத விஷயம் என்ன?
பிடித்தது:
(1) எந்த பிரச்சனை என்றாலும், அது என்னை ஆக்கிரமிக்க இடம் கொடுக்காது உடனே அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என பேச ஆரம்பிப்பது. இக்குணத்தால் சில பல நண்பர்களை இழக்கவும் செய்திருக்கிறேன் என்றால் மிகையில்லை. (அவங்க என் கிட்ட சொன்னது; there is a time to moan and there is a time to rejoice-ன்னு.) (2) இரசனை. (3) காலை வேளையில் படுக்கையில் உருண்டு கனவு காண்பது

பிடிக்காதது:
(1) நேர நிர்வாகத்துல வீக் நான். ஆனா பாருங்க… வேலையில் அதில் தான் நல்ல பெயர். ஆனால், வீட்டிலோ, என்ன இப்படி இருக்குறன்னு கேப்பாங்க. (2) 24 மணி நேரம் பத்தவில்லை என பொலம்புவது.

9) உங்கள் துணைவர்/துணைவி கிட்டே உங்களுக்குப் பிடிச்ச/பிடிக்காத விஷயம்?
கேட்டு சொல்லவா?

10) இப்போ யார் பக்கத்துல இல்லாம போனதுக்கு வருந்துகிறீர்கள்?
எல்லாருமே பக்கத்துல இருக்குற மாதிரி நெனச்சுக்குவேன். பேசுவேன். ஆகவே, இது வரைக்கும் வருந்தினதில்லை.

11) இதை எழுதும்போது என்ன நிறத்தில் ஆடை அணிந்துள்ளீர்கள்?
கறுப்பு.

12) என்ன பார்த்து/கேட்டுக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள்?
பார்த்துக் கொண்டிருப்பது - மானிட்டரை.
கேட்டு கொண்டிருப்பது - 'ச்சிச்சிச்சி.. என்ன பழக்கம் இது' பாடல்

13) வர்ணப் பேனாவாக உங்களை மாற்றினால், என்ன நிறப் பேனாவாக மாற ஆசை?
வானவில்.

14) பிடித்த மணம்?
நெறையா இருக்கு.

15) நீங்கள் அழைக்கப்போகும் பதிவரிடம் உங்களுக்குப் பிடித்த விஷயம்? அவரை நீங்கள் அழைக்கக் காரணம் என்ன?
பூக்கிரி – இவங்க பதிவுலக உதவி தாரகைன்னு பலர் சொல்ல கேள்வி. ;-) புதிதாக திருமணம் ஆனவர். அவர்கள் புரிதல் அறிய கூப்பிட்டாச்சு.

தெக்கிக்காட்டான் – இவரு என்னமோ எப்பவுமே சீரியஸா இருக்குற மாதிரியே தோணும். எழுத்துக்களில் மட்டும். ஜாலியா எழுதட்டுமேன்னு கூப்பிடுறேன்.

கண்மணி - இரசித்து வாசித்த இல்ல சிரித்த பல பதிவுகள் இன்னும் நினைவிருக்கு. இவங்க அடிக்கடி டெம்ளேட் மாத்துவதை ரசித்திருக்கேன். ரொம்ப நாளா இவங்களை காணோம். அதான்.

நாமக்கல் சிபி – இவரின் கலாய்த்தல் பதிவுகளும், பின்னூட்டங்களும் பிடிக்கும். இவருடைய பின்னூட்டங்கள் படிப்பதற்காகவே ரீடர்ல இருந்து கவிதாவின் பதிவுகளுக்கு செல்வது வழக்கம்.

மங்கை – இவங்க சேவை நமக்கு பிடிக்கும். சில்லுனு சிரிப்பாங்க. பிடிக்கும். நம்ம தோஸ்தாக்கும். அம்மணி சொந்த ஊருக்கு போயிருக்காக. நல்ல மூடுல இருப்பாங்கல்ல.

16) உங்களுக்கு இதை அனுப்பிய பதிவரின் பதிவுகளில் உங்களுக்குப் பிடித்த பதிவு?
தென்றல் - இவருடைய பதிவுகள் இவரைப் போலவே மென்மையானவை. இவருடைய நாணயம் பதிவுகள் அனைத்தும் எளிமையாக, எனக்கும் புரியுறது போல இருக்கும்.

17) பிடித்த விளையாட்டு?
புரண்டெழுந்து விளையாடும் அனைத்து விளையாட்டுகளும்.

18) கண்ணாடி அணிபவரா?
சுரியனார் வீச்சத்திற்கு மட்டும்.

19) எந்த மாதிரியான திரைப்படம் பிடிக்கும்?
மூன்று மணி நேரம் விரையமாக்க விருப்பமில்லை.

20) கடைசியாகப் பார்த்த படம்?
தெரியல.

21) பிடித்த பருவ காலம் எது?
இளம்பிராயம். ;-) ஓ…. அதைக் கேக்கலையா? காலத்தில், குளிரிமில்லாது, வெயிலும் அல்லாது ரெண்டுகெட்டான் பருவம்.

22) என்ன புத்தகம் படித்துக்கொண்டு இருக்கிறீர்கள்?
எப்போதும் கட்டிலை சுற்றி புத்தகங்கள் இறைந்து கிடக்கும். அன்று இருக்கும் மூட் படி எடுத்து வாசிக்க வேண்டியது தான். நேற்றிரவு வாசித்தது The Inferno – Dante Alighieri . என்னுடன் வேலை பார்க்கும் ரஷ்ய நண்பர் இந்த புத்தகத்தை வாசிக்க சொல்லி உற்சாக படுத்தினார். ஆங்கில இலக்கியமோன்னு கொஞ்சம் உதறலோடு வாசிக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா முன்னுரையே ஆகான்னு சொல்ல வச்சிருச்சி. ரொம்ப நாளுக்கு அப்புறம் இரசித்து வாசிக்கிற புத்தகம் இது. இவரின் இத்தாலிய எழுத்துக்களை மொழிபெயர்த்துள்ளவர் Henry Fances Carey.

அப்புறம் Charles Seife Zero a biography of a Dangerous Idea-விலிருந்து ஒரு அத்தியாயம் வாசித்தேன். நமக்கு தெரிந்த விஷயங்கள் பல இருந்தாலும், அட போட வைக்கும் விஷயங்களும் உண்டு. முடிந்தால் கண்டிப்பா வாசிங்க.

23) உங்கள் டெஸ்க்டாப்பில் இருக்கும் படத்தை எத்தனை நாளைக்கு ஒருமுறை மாற்றுவீர்கள்?
15 நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை அதுவே மாறிக்கொள்ளும். நான், என் நண்பர்கள் எடுத்த இயற்கை காட்சிகளும், மக்களும் அதில் அடங்கும்.

24) பிடித்த சத்தம்? பிடிக்காத சத்தம்?
பிடித்த சத்தம்:
குழந்தை/பறவைகளின் குரல், அடர்த்தியான மரங்களினூடே ஊடுறுவி மெல்லிதாக சலசலக்க வைக்கும் தென்றல், அப்புறம்… பருவகால சப்தங்கள்

பிடிக்காத சத்தம்:
அப்படியெல்லாம் இல்லை. ஆனாலும், டயர்டா இருக்கும் போது நிசப்தம் பிடிக்கும். சிறு குண்டூசி விழும் சப்தம் கூட பிடிக்காது. டயர்டா ஆகுறது ஆடிக்கொரு முறை தான். ;-)

25) வீட்டை விட்டு நீங்கள் சென்ற அதிக தொலைவு?
தினம் தினம் என் ஆபீஸுக்கு தான். ஒரு வழி மட்டும் 37 மைல்கள்.

26) உங்களிடம் ஏதாவது தனித்திறமை இருக்கிறதா?
இருக்குதே.

27) உங்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம்?
பொய்.

28) உங்களுக்கு உள்ளே இருக்கும் சாத்தான்?
இரசனை.

29) உங்களுக்குப் பிடித்த சுற்றுலாத் தலம்?
மலையும் மலையைச் சார்ந்த இடங்களும்.

30) எப்படி இருக்கணும்னு ஆசை?
அப்படி ஏதுமில்ல. அப்படி கண்டிப்பா ஆசை இருந்து தான் ஆகனுமின்னா... இப்படியே இருக்கனுமின்னு-ன்னு சொல்லலாம்.

31) மனைவி இல்லாமல் செய்ய விரும்பும் காரியம்?
வரும்போது சொல்கிறேன்

32) வாழ்வு பற்றி ஒரு வரியில் சொல்லுங்க
Let go.

இனியும் நான் என்ன செய்யவேண்டும்

2009-06-25T11:04:00.004-04:00

இன்னும் நீ என்ன செய்ய
வேண்டும் எங்களை
இனியும் யாம் என்ன செய்ய
வேண்டும் உனக்கு

எம் தாயை அழித்து
எங்கள் தந்தையை நடை பிணமாக்கினாய்
எம் தந்தையைக் கொன்று
எங்கள் தாயை பேதலிக்க செய்தாய்

எம் சகோதரிகளை சீரழித்து
எங்கள் சகோதர்களை உசுப்பேத்தினாய்
எம் சகோதர்களைக் காயப்படுத்தி
எங்கள் சகோதிரிகளை வெறுப்பேத்தினாய்

இன்னும் நீ என்ன செய்ய
வேண்டும் எங்களை
இனியும் யாம் என்ன செய்ய
வேண்டும் உனக்கு

ஆட்டு மந்தையை விட
கேவலமாய் நடத்தினாய்
சொந்த நாட்டில் எம்மை
அவமான சின்னங்களாக்கினாய்

ஒரு வேளை சோற்றுக்கும்
சொரணை இழந்து
கேவலமாய் கையேந்தும்
அடிமைகளாக்கினாய்

இன்னும் நீ என்ன செய்ய
வேண்டும் எங்களை
இனியும் யாம் என்ன செய்ய
வேண்டும் உனக்கு

தட்டும் கதவொலியும்
பீரங்கி இடியாய்
மனதை திடுக்கிட
வைக்கும் அவலம்

சுளீரென பதற வைக்கும்
குழந்தையின் உரசலும்
திடுக்கிட்டு திரும்பி
மேனியை தகிக்க வைக்கும்

இன்னும் நீ என்ன செய்ய
வேண்டும் எங்களை
இனியும் யாம் என்ன செய்ய
வேண்டும் உனக்கு

உன் உ--பு
எம் பெண்டீர் வாய் கிழிக்கும்
உன் துப்பாக்கி
எம் பெண்டீர் -- கிழிக்கும்

எமது ஓலம்
தேனாய் பாயுது உன்னுள்
எங்களின் கூக்குரல்
கொண்டாட வைக்குது உன் --யை

இன்னும் நீ என்ன செய்ய
வேண்டும் எங்களை
இனியும் யாம் என்ன செய்ய
வேண்டும் உனக்கு

வெடிக்கும் துப்பாக்கியும்
துளைக்கும் பீரங்கியும்
குண்டு மழையும்
எம் காதுகளை செவிடாக்குது

எம் சீவன் அழித்தாய்
இனியும் அவமானப் பட
இருக்கிறதா ஏதுவும்
எம்மிடம்

இன்னும் நீ என்ன செய்ய
வேண்டும் எங்களை
இனியும் யாம் என்ன செய்ய
வேண்டும் உனக்கு

வடிந்து ஓடும் எம்மவர் குருதி
எம் கண்ணீரை வற்ற வைக்கும் முன்
உன் மிருக செயல்கள்
எம்மை நீசனாக்கும் முன்

எம்மை யாம் மறக்கும் முன்
உன் குல மக்களுக்கும்
எம் மக்களின் நிலை வரும் முன்
காத்துக் கொள் உன்னை

எம் குலம் தழைக்க
எம் மொழி நிலைக்க
எம் நாடு எமக்கே தர
சுதந்திரமாய் வாழ

இனி நீ என்ன செய்ய
வேண்டும்
நாங்கள் என்ன செய்ய
வேண்டும்
என நீயே தீர்மானி!

வளருங்கப்பா

2009-05-08T18:48:00.001-04:00

எங்க அப்பா எப்பவும் சொல்லுவாங்க. தவறை ஒத்துக் கொள்ளும் தைரியம் இருப்பவன் தான் தவறு செய்யனும். அப்படி தைரியம் இல்லைன்னா, பொய் மேல் பொய் புனைந்து பொய்யனாகி விடுவான்னு, பின்ன எதுக்கும் (பொய்க்கு தவிர) லாயக்கில்லாதவனாகி விடுவான்னு. (இந்த வரி நான் சேர்த்துகிட்டேன்). :-D தவறு செய்பவனை கண்டிக்க தவறுவதும் தவறாமே. தான் செய்த தவறை உணரும் போது, அவன்/அவள் வளர்கிறானாம். இடித்துரைத்தால் அவ்வளர்ச்சியில் நீங்களும் பங்கு கொள்ளுவீங்க. இதெல்லாம் எதுக்கு சொல்லுறேன்னு எனக்கு தெரியலப்பா. ஆனா பாலபாரதி எழுதிய பதிவை படித்ததும் கன்னா பின்னான்னு தலைக்கு ஏறுது. அட ஏனப்பா? சின்ன புள்ள மாதிரின்னு. ஏன்னு தெரியுமா? தனக்கு ஒரு பிரச்சனைன்னு வந்தா, பிரச்சனைக்குரியவரை நேரடியாக அணுகுவது நல்லது. உங்க ரெண்டு பேருக்கும் தீர்க்க முடியவில்லையா? அப்போ பொதுவா கொண்டு வரும் தைரியமும் இருக்கனும். நீங்க அதுக்காக பதிவு எழுதறதை நிறுத்திட்டேன்னு சொல்லுறது…. என்ன சொல்லுறதுன்னு தெரியல. பிரச்சனையை கட்டிலுக்கு அடியில் மறைத்து வைத்தால், மனசை அலைக்கழித்து கொண்டு தான் இருக்கும். அப்பப்போ தட்டி கேளுங்க. நிம்மதி வரும். நிம்மதியோட வாழலாம்.

இதைத்தான் (வளருங்கப்பா) நானும் பல பேருகிட்ட சொல்லுறேன். கேக்க மாட்டேன்னு அடம். என்ன சொல்ல அவங்களை. பொண்ணுங்களுக்கு ஜாக்கிரதை உணர்வு அதிகமாமே? அப்படியா? அப்போ கொஞ்சமாவது உபயோகிக்கலாமே அதை. இதை சொல்ல தான் இந்த பதிவு. இங்கு தவறு என பேசுவது சாட், ப்ளாக் இவற்றை மட்டும் மனதில் கொண்டு தான். சரியா?

இரண்டு கை தட்டினா தான் ஓசை மக்களே. நான் உங்களுக்கு சொல்லனுமின்னு இல்ல. நீங்க தானே தொலைபேசி எண் கொடுக்குறீங்க. சாட் பண்ணுறீங்க. அப்புறம் என்ன? பேசுங்க. வேண்டாமின்னு சொல்லல. உங்கள் குடும்ப விஷயம் பற்றி தான் பேச வேண்டுமா? எவ்வளவோ நாட்டில் நடக்குதே. அதை பேசலாமே. சரியப்பா… வீட்டு விஷயத்தை பேசுறீங்க. அந்த விஷயம் வெளில வந்தா பரவாயில்லைன்னு தோணியதுன்னா பேசுங்க. இல்லைன்னா ஏன் பேசனும்? உங்களில் வெளி வரும் எண்ணங்கள் வார்த்தையாக மாறும் போது பொது உடைமை ஆயிபோச்சே. அவர் வரம்பு மீறுவதாய் தோணுதா? சொல்லிப் பாருங்க. அதுவும் நடக்கலையா இருக்கவே இருக்கு ப்ளாக் பண்ணுறது.

சரி.. இதெல்லாம் மீறி போயாச்சி. நல்ல நண்பர்கள் ஆயிட்டீங்க. வீட்டுக்கு வர போக அல்லது தொலை பேசியில் கதை அடிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்தாச்சி. இப்போ அந்த நண்பரோட செயல்களில் மாற்றம் பாக்குறீங்க. பயத்தாலோ, கலக்கத்தாலோ இல்லை அதிர்ச்சியிலோ இரண்டு முறை அமைதியா இருக்குறீங்க. எல்லை மீறுதல் தொடருது. என்ன செய்யலாம் இப்போ. அவரின் செயல் உங்களுக்கு மன அயர்ச்சி கொண்டு வருவதை சொல்லுங்க. அப்படியும் தொடர்ந்தால், உங்களுக்கு பரிச்சியமான முறையில் அவருக்கு ஷாக் கொடுங்க. அவர் தொடர்பை துண்டியுங்கள். உங்கள் மன நிம்மதி தவிர வேறொன்றும் முக்கியமில்லை நண்பர்களே. அவர் மேலும் துன்பம் கொடுத்தால் இருக்கவே இருக்கு ப்ளாக். போட்டு தாக்குங்க. நேரடியா சொல்லுறது மாதிரி பலன் கொடுப்பது வேறேதும் இல்லைங்க. மறைமுகமா பேச வேண்டிய விஷயமில்லை. நீங்க பூனைக்கு மணி கட்ட பயந்தால், உங்களை போல் ப்ளாக் பரிச்சயமில்லாத, உங்க அளவுக்கு சுதந்திரம் இல்லாத, உங்க அளவுக்கு படிக்காத, பல தோழியருக்கு இவரால் மன சுமை வந்திருந்தால்; வரவிருந்தால்.

முடிக்கும் முன் ஒன்னு சொல்ல விரும்புறேன். பல வருடங்களுக்கு முன் நான் பாலியல் பலாத்காரத்தால் பாதிக்கப் பட்ட, கிராமத்தில் உள்ள பெண் குழந்தைகளுக்கு (10-17 வயதுக்குட்பட்ட) கவுன்சிலிங் பண்ணிட்டு இருந்தேன். அங்கு நான் கேட்ட சொல், எச்சூழ்நிலைக்கும், எல்லாருக்கும் பொருந்தும். “பொண்ணுங்க அப்படி தான் டா வேணாமின்னு சொல்லுவாங்க. நீதான் பார்த்து செய்யனும் என்றும்; பொண்ணுங்க வேண்டாமின்னு சொன்னா அது அர்த்தமில்லைன்னும், வெட்கத்தால் வந்தது எனவும்” பொய் போர்வை கொண்டு ஆண்மக்கள் வளர்க்கப் படுகிறார்கள். அங்கே படிப்பறிவு இல்லாத மக்கள். ஆனா ப்ளாக் எழுத வரும் நீங்க படிச்சவங்க. இதனால தான் சொல்லுறேன். இப்படி தான் இடித்துக் காட்ட வேண்டுமென நான் சொல்ல வரல. ஆனா கொடுப்பதை திருப்பி ஸ்ட்ராங்கா கொடுங்க. வலிக்கனும். மறுபடி செய்ய பயப்படனும்.

சரியா போச்சிப் போ

2008-07-28T12:50:00.001-04:00

வேக வேகமா ரிசர்வ் செய்ய வேண்டிய வேலைகளை ஆரம்பித்தாகிவிட்டது. கழுதை எட்டி உதைத்து விட்டது. குதிரையோ எங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில் இல்லை. ஏமாற்றத்தை உதறிவிட்டு ஹுலப்பாய்க்கு தொலைபேசினால், 18 மாதத்திற்க்கு முன்னரே ரிசர்வ் செய்திருக்க வேண்டும். அப்பப்போ தொலை பேசுங்கள். எவராவது கான்செல் செய்தால், அந்த அறையை உங்களுக்கு தரலாம் என கடுப்படிக்கிறார்கள். சரி இந்த இரு நாட்களை சரி செய்ய என்ன செய்யலாமின்னு யோசித்து வான நடை (Sky Walk in Grand Canyon) பயிலலாமின்னு முடிவு செய்தாச்சி. நண்பர் அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்ன செய்யக் கூடாதுன்னு பட்டியல் போடலாமின்னு சொல்லுறார். நான் போர் கொடி தூக்குனது வலைக்கும், கைப் பேசிக்கும் மட்டும் தான். இந்த ரெண்டும் வேண்டாமின்னு சொன்னேன். ஒரு முறை முறைத்தவர் பெரிய மனசு பண்ணி தொலைஞ்சி போன்னு ரெண்டுக்கும் நோ நோ சொல்லியாச்சி. காட்டில் (?) தான் தங்கனுமின்னு சொல்லியாச்சி. அது சூப்பர். அப்போ மறந்துறாம அந்த டாய்லட் டிஷ்யூ எடுத்து வச்சிரும்மான்னு கட்டளை வேற. சின்ன மாறுதல் எங்களுடைய ப்ளானில். எல்லாம் முடித்தாகிவிட்டது. ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ன்னு உட்கார முடியல.

சின்ன குக்கர், பயண சைஸ் எலெக்ட்ரிக் ப்ர்னர், சின்ன சின்ன பாத்திரங்கள் இரண்டு எனவும், மத்தபடி ஒருமுறை உபயோகித்து தூக்கி எறிவார் போல் தட்டு, கரண்டி எல்லாம் எடுத்துக் கொண்டாச்சி. கொஞ்சம் அரிசி, ரவை, பாசிப்பருப்பு, காய்ந்த மிளகாய், உப்பு, மிளகு, கடலைப் பருப்பு, நிலக்கடலை எடுத்தாச்சி. அங்கே போனதும், தண்ணீர், சமையல் எண்ணெய், பால், மோர் வாங்கிக் கொள்ள கடை பார்த்தாயிற்று.

நெடும்நடைப் பயணம் அல்லவா? அதுக்கு ஏத்த மாதிரி காலணி, தார்குச்சி (Trekking poles), தொப்பி எல்லாத்தையும் தூசி தட்டி எடுத்து வெளியே வச்சாச்சி. தினமும் நடை பழகனுமின்னு திட்டமும் தீட்டியாச்சி.

இதுக்கிடையில் நண்பர் இந்தியாவிலேருந்து தொலைபேசுறார். வேலை விஷயமாக 3 மாதம் அமெரிக்கா வருவதாய் சொல்ல, நானும் அதி சந்தோஷமாய் எங்களின் திட்டத்தை சொல்ல, அவர் நானும் வருகிறேன் என்றார். ஒரே குஷியாப் போச்சி. சில மாற்றங்கள் ப்ளானில். ஏனெனில், நண்பருக்கு உயரம் பயம். எனக்கு ஓவர் சோகமா போச்சி. அய்யோ பல திட்டங்கள் மாறிவிடுமோன்னு. அவரோ.. கவலைப்படாதே அடித்து விளையாடலாமின்னு தைரியமா குரலில் நடுக்கத்தோட சொல்லுறார். இப்போ மறுபடியும் அடுத்த ரவுண்டு ரிசர்வேஷன். ரீவிசிட் அடிச்சாச்சி.

தினம் மாலை 1 மணி நேரம் காணும் இடங்களை பற்றிய அறிவை வளர்த்துக் கொள்வதற்கு நேரம் ஒதுக்கியாச்சி. வேலை வட்டத்தில் ஆவலாக கதை கேட்டவர்கள் ஏராளம். தாரளாமாய் சந்தோஷத்தை காண்பிக்க, பொறாமைப் பட்டவர்கள் சிலர். நம்மை பயம் காண்பிக்கவும் தயங்கவில்லை அவர்கள். 100 F வெயிலாச்சே. எப்படி சமாளிப்பாய்? மறந்துறாம ஜாக்கெட் எடுத்துக்கோ. மாலையானால் குளிரும் அப்படின்னும் சொல்லுறாங்க. பீக் சீசன் அதனால நீ நினைக்கிற அளவுக்கு அனுபவிக்க முடியுமா? இந்த சமயத்தில் போய் போறியே. அப்படின்னு ஏகப்பட்ட டிஸ்கரேஜ்மெண்ட். அதெல்லாம் நாம் கண்டுக்க முடியுமா? ப்பூன்னு ஊதித் தள்ளினாலும் 100F வெயில் கொஞ்சம் மனசை அசைத்து பார்த்ததென்னவோ உண்மை.

ஆபிஸில் வேலை வேலைன்னு திரும்பவும் திரும்ப முடியாம வேலை வர, தினமும் நடக்க வேண்டியது, வாரத்திற்கு இரண்டு முறையாக குறைந்தது. நாம கண்டுக்காம இருந்தாலும் நாட்கள் நகருவது நிற்குமா? கிளம்பும் நாளும் வந்தது. டண்டனக்கா டனக்கனக்கா.

ஓ… முக்கியமானது சொல்ல மறந்தாச்சே. நண்பர்கள் இருவரும் அவர்கள் பெயரை எழுதவேண்டாமின்னு கேட்டுக் கொண்டதால், நண்பர் 1 என அமெரிக்க நண்பருக்கும், நண்பர் 2 என இந்தியாவிலிருந்து வந்த நண்பருக்கும் பேர் வைத்துக் கொள்வோம். இவர்களோடு முக்கியமான புள்ளியும் சேர்ந்தார். அவர் தான் எங்களை வழி நடத்தி செல்பவர். அவர் பெயர் .....

பள்ளத்தாக்கு போட்டுத் தாக்கு

2008-07-22T11:45:00.004-04:00

எங்கே போனோம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்….. அதை ஒரு வரில சொல்லனுமின்னா நானெல்லாம் இப்பிரமாண்டத்திற்கு முன் யாருன்னு கேக்க வைக்கும் இடம். தன்னையும் என்னையும் இணைக்க போராடாமல் வெல்லும் இடம். என்னாங்க சொல்ல வாரீங்கன்னு கேக்குறீங்களா? இருங்க இருங்க வந்துட்டேன்.

அருமையான மார்ச் மாத சில்லென்ற குளிரை அனுபவிக்க விடாது வேலைப் பளு குனிந்த தலை நிமிர விடாமல் அழுத்த, வேலை வேலை வேலைன்னு ஓடிட்டு இருக்கேன். ஏப்ரல் மாதத்தில் மனசும் உடம்பும் போதுமடா சாமின்னு சோர்வடைய, மே மாத ரிசல்ட் சூப்பர். அப்பாட….. ஒரு வழியா நமக்கும் விடிவுகாலமின்னு மனசு தைய தக்கா ஆரம்பிக்குது. ஜூன் மாதத்திலே 5 நாளு லீவு எடுத்துக்கலாமின்னு அதிகாரி சிரிப்புடன் சொல்ல, அன்றைய இரவே எங்கே போகலாமின்னு முடிவு செய்ய முடிவு செய்தாச்சி. குழப்பமா இருக்கா…. இருக்கனுமில்ல….அப்படி என்ன தான் செய்ய போறேனோ…. மனசு துள்ளுது. நடை துள்ளுது. பரந்த நிலத்திலே வான்னோக்கி நின்னு ஓ-ன்னு கத்த ஆசை வருது. அட…. எங்கே போறோம்? புரிஞ்சிப் போச்சி. உலக (இயற்கை) அதிசயத்தில் ஒன்றான க்ராண்ட் கான்யன் என்ற பள்ளத்தாக்கில் உருண்டு புரள போகலாமின்னு முடிவு செய்ததும் உற்சாகம் கரை புரண்டு ஓடத்துவங்கியது.

மலையேறி 6 வருடமாச்சே. வயசாச்சே. உடம்பு ஒத்துழைக்குமா? நம்மால முடியுமா? அப்பப்ப கேள்விகள் வந்து போகுது. பின்ன…. ஒவ்வொரு கோடை விடுமுறையின் போதும் வீட்டுப் பெரியவர்கள் வந்துவிடவே நம் ஆவலை தள்ளி வைக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. இந்த வருடம் அவங்களுக்கு அமெரிக்கா போரடித்துப் போகவே, நம் ஆவல் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. ஏற்கனவே போன இடம் தான். ஆனால் செய்ய முடியாத, மிச்சம் வைத்திருந்த ட்ரெயில்ஸ் இந்த முறை முடித்தால் என்ன என தோணவே, அதற்கான ஏற்பாடு செய்ய ஆரம்பித்தாச்சி.

முடிவு செய்தா மட்டும் போதுமா? விடுமுறை கிடைத்த நாளே, கூகிள் ஆண்டவர் உதவியால எங்கே போகலாமின்னு ஒரு நோட்ஸ் எடுத்து, எந்த தேதியில எங்கே என்ன பண்ணலாம், எங்கே எத்தனை நாள் தங்கலாம் என்பதெல்லாம் மளமளன்னு கிறுக்கி வச்சாச்சி. கழுதைல ஏறி, கீழிறங்கவா? குதிரையில் ஏறி கீழிறங்கவா? இல்லை கால் நடையா கீழிறங்கி, பறவை மீதேறி மேல் வரவா? அப்பப்பா… என்னவெல்லாம் யோசிக்க வேண்டியிருக்குது. முன்னர் போனப்போ, கழுத மேல ஏற ஆசையா போய் கேட்டப்போ, அதுக்கெல்லாம் 18 மாசத்துக்கு முன்னாடி ரிசர்வ் பண்ணனுமின்னு சொன்னது ஞாபத்துக்கு வந்தது. ம்ம்… ரிசர்வேஷன் கிடைக்குமான்னு கவலை புதுசா வந்து தோள் மீது ஏறிக் கொண்டது இப்போது. என்னவானாலும் சரி தான். ஊர் சுத்துறதுன்னு முடிவு பண்ணியாச்சி. இனி அதில் மாற்றமில்லைன்னு மனசுல பதிய வச்சிட்டு, சனி, ஞாயிறு முழுசா(?) உட்கார்ந்து ஒவ்வொரு இடமா புக் செய்யும் வேலை ஆரம்பமாகியது. அப்பப்பா… ஏக கலக்கல் போங்க.

பட்டியல் போட்ட இடங்கள்
1) கிராண்ட் கான்யன் (பார்க்க)
2) சயான் கான்யன் (பள்ளத்தாக்கு இறங்க)
3) ப்ரைஸ் கான்யன் (பள்ளத்தாக்கு இறங்க)
4) அண்ட்டிலோப் கான்யன் (புகைப்படம் எடுக்க)
5) சரல் பாதையில், காட்டு வழி பாதையில், பாதையில்லா பாதையில், 4 கால் வண்டியில் (அதாங்க.. காரில்) 60 மைலுக்கு பள்ளத்தாக்கு (கான்யன் சுற்றி) வலம்.
6) பறக்கும் பறவையில் (அதாங்க ஹெலிகாப்டர்) 40 நிமிடம் கான்யன் வலம்
7) தண்ணீர் மிதவையில் காட்டுமாட்டுப் பயணம் (அதாங்க ஒயிட் வாட்டர் ராஃப்ட்டிங்)
8) ஹுலபாய் கிராமத்துக்கு 10 மையில் கரடு முரடு பாதையில் பள்ளத்தாக்கில் நடை
9) கழுதை ஏற்றம்
10) குதிரை ஏற்றம் இறக்கத்தில் (!)
11) ………..

அம்மாடியோவ்… இன்னும் பட்டியல் நீண்ண்ண்ண்ண்ண்ண்ண்ண்ண்ண்ண்ண்டு கொண்டே போகுது. இத்தனையும் எப்படி 10 நாளில் செய்ய முடியுமின்னு குழப்பம் இருக்கத்தான் செய்தது. என்ன? 5 நாள் எப்படி 10 ஆச்சின்னு பாக்குறீங்களா? சொல்றேன் சொல்றேன். என்னவெல்லாம் பார்த்தோம், எங்கேயெல்லாம் போனோமின்னு இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் தெரிஞ்சிரும். பொறுத்துக்கோங்க மக்களே!

பிள்ளையார் சுழி

2008-07-18T09:31:00.002-04:00

எல்லோருக்கும் வணக்கம். கொஞ்ச நாள் இந்த பக்கம் தலை வைக்கலையே…. சரி என்ன தான் நடக்குதுன்னு எட்டிப் பார்க்கலாமின்னா தமிழ்மண டெம்ளேட் மாறிப் போச். சரியான வலைக்குள் தான் வந்திருக்கேனான்னு எனக்கே சந்தேகம் வந்துருச்சி. மாறி ரொம்ப நாளாச்சோ? வராததற்கு பெருசா காரணம் ஒன்றுமில்லையப்பா…. நேரமில்லைன்னு நழுவலாம் தான்…. அது முற்றிலும் உண்மையில்லையே.

எல்லாம் சரிதான்…. இப்போ என்ன இந்தப்பக்கமின்னு யாரோ முணுமுணுக்குறது கேக்குதுப்பா….. இதோ வந்திட்டேன். எல்லாரும் என்னாச்சி ஏதாச்சி நல்லாயிருக்கீகளான்னு கேக்குறாங்க. முத்தக்கா ஒரு படி மேலே போயி… உங்களையெல்லாம் யாரு எழுத வர சொன்னா. வந்தது வந்தீக… ஒழுங்கா எழுதலாமில்ல… என்ன நெனச்சிட்டு இருக்கீங்கன்னு செல்லக் கோபம் காமிச்சாங்க. சரி.. என்னா எழுதுறதுன்னு மண்டைய பிச்சிக்காம…. துளசி டீச்சர் பயண கட்டுரையெல்லாம் எழுதி நமக்கும் சொல்லிக் கொடுத்தாங்களே.. அதையே நாம பின்பற்றலாமின்னு மண்டைக்குள்ள ங்கொய்யுன்னு கொடையுது. அதையே செய்யலாமின்னு இதோ வந்திட்டேன்.

எங்கே பயணம்? எத்தனை நாள்? என்ன கொடுமையிது சரவணான்னு சொல்ல வைக்கும் லூட்டி. என்ன இது சின்னபுள்ளத்தனமால்ல இருக்குன்னு சொல்ல வைக்கும் கொழுப்பெடுத்த வேலைகள். அதிரடி 10 நாள் செம ஜாலி. இதெல்லாம் கொஞ்சமா சொல்லலாமின்னு தோணுது. கண்டிப்பா துளசி டீச்சர் போலவோ, யாத்ரீகன் போலவோ அழகா கோர்வையா, படம் போட்டு சொல்லத் தெரியாதப்பா. ஏதோ எனக்கு தெரிஞ்ச அரைகுறை ஸ்டைல்ல சொல்லப் போறேன். உங்களுக்கு போர் அடிச்சா சொல்லிருங்க. நிறுத்திறலாம். சரியா? ஆங்… எங்கே போனோம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்… அடுத்த பதிவில் சொல்லட்டா?

பனிக் குவியலா உப்பளமா?

2008-03-13T12:06:00.003-04:00

நண்பனின் பனிக்கால கனவு – முதல் அனுபவம்

இதுக்கு முன்ன முதல் அனுபவம் எழுதப் போக… ஆளாளுக்கு 'என்னவோன்னு நெனச்சி உள்ளே நுழஞ்சிட்டேன். ஏமாத்திப்பூட்டிகளேன்னு' கண்ணீர் (??) வடிச்சிட்டாக…. அதனால ராசாக்களே ராசாத்திகளே.. ஒரு நண்பனின் கனவு நனவான கதைய இங்கே சொல்லப் போறேன்.

நண்பனுக்கு பனிக் காலம் பற்றிக் கேட்பதே பெரும் பொழுது போக்கு. எப்போ எங்கூருல பனி பெய்தாலும் புகைப்படங்கள் எடுத்து அவரை கடுப்படிப்பது என் பொழுது போக்கு. ஒரு நாள் இல்ல ஒரு நாள் நானும் பனியில் நனைவேன்னு அடிக்கடி என்னை நற நறப்பார். அவர் சொன்ன மாதிரி அவருக்கு ஒரு அருமையான சந்தர்ப்பம் அமைந்தது. வியாபார விஷயமாக முதன் முதல் வெளிநாட்டுப் பயணம். அமெரிக்காவிற்கு. அவர் வரும் காலம் கொட்டும் பனிக்காலம். வந்தவர் இறங்கிய இடம் நியூயார்க். நாங்கள் இருக்கும் இடமோ பொல்லாத பனிக்குவியும் இடம். அவர் வந்த அன்று அங்கே மழை. இங்கே பனி. அவருக்கு பெரிய ஏமாற்றம். பனியில் நனையாது ஊர் திரும்பிவிடுவோமோ?ன்னு கலக்கம். அடுத்த இரண்டு நாட்கள் அவருக்கு வேலை வேலை. மூன்றாவது நாள் அதிகாலை 3 மணிக்கு ஃபோன். 'எலேய்.. சூப்பரா இருக்கு. பனி பெய்யுது.' அப்படின்னு. (சும்மா பனித் தூறலுக்கே இப்படி…..) நானிருக்கும் இடத்திலோ பனி கொட்டிக்கிடக்குது. அவரின் குதூகலமான மன நிலையை கலைக்க விரும்பாமல் 30 நிமிட கதையை(!) அர்த்த ராத்திரியில்(?) கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

அவர் எங்கள் ஊருக்கு வரும் நாள் வந்தது. அன்று பனிப் புயல் அறிவிப்பு. 8 இன்ஞ்க்கு குவியப் போகுதுன்னு பேச்சு. ஏற்கனவே குவிந்து உறைந்து கிடக்கும் பனி போதாதா? இதிலே நண்பர் வரும் நேரம் வரை ஒன்றும் இல்லை என வானிலை அறிவிப்பாளர் காலையில் அறிவித்து விட்டார். அப்பாடா… நல்ல வேளை. அல்லது விமானத்தை இரத்து செய்துவிடுவார்களே. எதிர்பார்த்த நேரத்திற்கு விமானம் வந்துவிட்டது. ஓடுகளத்தில் இருக்கும் போதே டாண்ணு ஒரு ஃபோன் வருது. என்னடான்னு கூட ஆரம்பிக்கல. அதுக்குள்ள.. மூச்சு தெறிச்சி விழுற மாதிரி.. 'எலேய்.. ஏன் சொல்லல.. உங்க ஊர்ல உப்பளம் கொட்டி வச்சிருக்குறன்னு…. அப்படியே நம்ம ஊரை கண்ணு முன்னால கொண்டு வந்துருச்சிப் போ' ன்னு.. ஒரே சந்தோசத் திக்கு முக்காடல். 'விமானத்துல இருந்தவாறே போட்டோ எடுத்து தள்ளிட்டன்ல…. யப்பப்பா… மூச்சு முட்டுதப்பா… விமான ஓடுகளத்துல கூட ஆங்காங்கே குவிச்சி வச்சிருக்காங்க பாரு'ன்னு… கட கடன்னு கொட்டித் தீர்த்துட்டார். 'சரியப்பா.. இறங்கி வர்ற வழியப்பாரு'ன்னு ஒரு வழியா பேசி முடிச்சாச்சி.
நான் நண்பனை வரவேற்க மூட்டைமுடிச்சுகள் எடுக்குமிடத்தில் காத்திருந்தேன். ஓடி வந்து தழுவியவாறு 'ஏம்புள்ள சொல்லல. அப்படியே நம்மூரு உப்பளம் தான்'னு திரும்பவும் ஆரம்பமாச்சி அவரின் ஆனந்த புலம்பல். சரிதான்… இன்னக்கி இது முடியாது போலவேன்னு நெனச்சிட்டு….. 'சரியப்பா.. நடையக் கட்டு'ன்னு தள்ளிட்டுப் போக வேண்டியதா போச்சு. மூட்டைய எடுத்துட்டு வெளில வந்தா செம குளிரு. இவ்ளோ நேரம் விமான நிலையத்துள்ளே இருந்ததால் குளிர் பத்தி நெனச்சிப் பார்த்திருக்க மாட்டார் போல. 'அடிப்பாவி… இவ்ளோ குளிருமா.. இப்படியா? இந்த ஊர்ல நீ கண்டிப்பா இருக்க தான் செய்யனுமா'ன்னு… ஆரம்பமாகியது அடுத்தடுத்து கேள்விகள்.

ஒரு வழியா கார்ல ஏறியாச்சு. அடுத்த கேள்வியும் வந்தது. 1 சாக்லேட் கொடுத்த குழந்தையிடம் 5 சாக்லேட் கொடுத்தால். இன்னும் தருவாங்களான்னு பார்க்குமே. அது போல தான் இவரும். 'என்ன புள்ள….. இன்னக்கி பனி பெய்யுமின்னு சொன்ன. இன்னும் காணோமி'ன்னு கேள்வி. 'அடப் பாவி. இப்போ தானே வந்திருக்க'ன்னு சொன்னா.. ஒரு நமுட்டு சிரிப்பு. 5 மைல் வந்திருப்போம். பனி கொட்டு கொட்டுன்னு கொட்ட ஆரம்பிக்குது. 40 நிமிஷத்துல போக வேண்டிய வீட்டுக்கு 2 மணி நேரத்துல வந்து சேர்ந்தோம். அவருக்கு பனி மழையை பார்த்ததும் ஏக சந்தோஷம். புகைப் படம் எடுத்து தள்ளிட்டாரு, என்னென்னவோ பேசிட்டே. குழந்தையின் சந்தோஷத்தோட, கார் போற ஸ்பீடுக்கு இறங்கி நடந்துறலாமின்னு காமெண்ட் வேற.

மறுநாள் கொட்டும் பனியை வீட்டினுள் இருந்தவாறே டீ, பஜ்ஜியுடன் இரசித்தோம். அன்று பனி பெய்வது நிற்கவே, கையில்லா சட்டையுடன், உற்சாகமாய் காமிராவை என் கையில் கொடுத்தவர், க்ளிக்கித் தள்ளு பார்ப்போம் எனக் கூறி அவ்வளவு குளிரிலும், ஆட்டம் போட வெளியே (வீட்டின் பின்புறம்) கிளம்பிவிட்டார். நானோ நல்ல பிள்ளையாக 4 லேயரில் உடை உடுத்தி, குல்லா போட்டு (தலைக்கு தாம்ப்பா), உல்லன் சாக்ஸும், ஸ்னோ பூட் போட்டு, ஜாக்கெட் சகிதமாய் வெளியே வந்தால், வீட்டின் பின்னால் அழகான வெள்ளைத்தாளென இருந்த பனி இப்போது கசங்கிய சகதியாய் காட்சியளித்தது அவரின் குதியாட்டத்தால். அவரின் கொண்டாட்டம் எங்களையும் தொற்றிக் கொள்ள, எல்லோரும் சேர்ந்து ஆட்டம் தான். :-)

ஒரு வழியா அவர் இருந்த 5 நாட்களும் புதுப்புது இடங்களா போய் பனி மலையை (குவித்து வைத்த பனியைத் தான்) விதவிதமா கிளிக்கித் தள்ளிட்டார். நண்பருக்கு கனவு நனவான சந்தோஷம். நமக்கோ சொல் பேச்சுக் கேட்டாத ஒரு குழந்தையை பத்தி மேய்ச்ச களைப்பான சந்தோஷம். நண்பரின் குதூகலம் எங்களையும் தொற்றிக் கொண்டது என்பதை கூறவும் வேண்டுமா?

பின்குறிப்பு:
யாத்ரீகன் கூல் பதிவில்(http://yaathirigan.blogspot.com/2008/03/coooool.html), அவருடைய புகைப் படம் ஒன்றைக் காணப் போய், இந்த பதிவு உருவானது. நன்றி யாத்ரீகன்.

சிலுசிலுப்பு குச்சி

2008-03-10T09:55:00.005-04:00

சிலுசிலுப்பு குச்சி

கொண்டை சேவல் கூவுமுன்
குடுமி முடி தான் முடிந்து
பலாப்பட்டி தலை சுமந்து
பள்ளி சேர்த்த மக்களை
காணச் சென்றார்
கோவணாண்டி தாத்தா

ஒரு பையில் முறுக்கும், கொழுக்கட்டையுமாய்
மறு பையில் சீடை, அதிரசமுமாய்
புதுத் துணி எடுத்து
பட்டணத்து விடுதிக்கு
ஆசையுடன் வழி நடந்தார்
காட்டு வழிப் பாதையிலே

ஒத்தையடிப் பாதையிலே
ஊர் ஒன்று தாண்டிடவே
கிண்கிணி மணியோசை
திடுக்கிட்டுத் தலை நிமிர்ந்தார்
கண்ட காட்சிக்கு
அதிசயித்து இலயித்திருந்தார்

பச்ச புள்ளக ஓடிவர
கூவி அழைத்து காசு வாங்கி
ஜாலம் செய்து
வித்தை காட்டி
குழந்தைகளை மகிழ்வித்தான்
ஐஸ் வண்டிக்காரன்

வியப்பு மேலிடவே
புதுப் பட்சணமாய்
தோன்றிடவே
ஏதென அறிய
தயக்கமாய் பக்கம் சென்றார்
பட்டிக்காட்டு தாத்தா

ஓரக் கண் பார்வையுடன்
பொட்டி அதனை அவன் திறக்க
சிலுசிலுப்பாய் வெண்புகை
பதறி ஓரடி
பின்வாங்கினார்
எங்க தங்க தாத்தா

விடுதி சென்ற மக்களுக்கு
புதுப் பட்சணம் காண்பிக்க
காசு கொடுத்து இரெண்டு வாங்கி
முண்டாசில் முடிந்து
வீறுநடை நடந்தார்
மிதப்புடனே

பெருமிதமாய் விடுதி சென்று
சிலுசிலு நீர் காதோடு வழிய
ஓடி வந்த மக்களை அள்ளியபடி
அணைத்து முத்தமிட்டு
முண்டாசு அவிழ்த்தார்
மக்கள் முன்

ரெண்டு, குச்சி மட்டும் அதிலிருக்க
சிலுசிலுப்பும் அடங்கியிருக்க
திருதிருவென புரியாது
விழி தாழ்த்தி
அயர்ந்தாரே
அப்பாவி தாத்தா!

பின்குறிப்பு:
இது உண்மை சம்பவம். அம்மாவும், மாமாவும் பக்கத்து ஊரில் படிக்க அனுப்பி வைத்த தாத்தா, ஒரு முறை அவர்களை காண வரும் போது நடந்த கதை இது. அம்மா கதை சொல்ல, அதன் வடிவம் தான் இங்கே. இது போல சம்பவங்கள் உங்களுக்கும் நடந்திருக்கும். பகிர்ந்து கொள்ளலாமே; பதிவாகவோ. பின்னூட்டமாகவோ.)

நாங்களும் சின்னவங்களாயிட்டோம்

2008-03-09T12:09:00.012-04:00

சின்ன புள்ளையா இருக்குறச்சே படிச்ச பாடமெல்லாம் மறக்காம இருக்கனுமின்னு டீச்சர் வீட்டுப்பாடம் கொடுத்தாங்க. முதல் பாட்டு ஞாபகத்துக்கு வர தான் மூளைய கசக்க வேண்டியதா இருந்துச்சி. அப்புறமா எல்லாரும் வரிசை கட்டி நிக்குறாங்க. சரியா செய்திருக்கேனான்னு பார்த்து சொல்லுங்கப்பா. சரியா இல்லைன்னாலும் ‘பார்த்து’ மார்க் போடுங்க. வயசான காலத்துல இப்பிடி முதியோர் கல்வி கற்க வச்சிட்டீங்களே. :-) அசை போட நல்லா தான் இருந்தது.

கண்ணே மணியே முத்தம் தா
கட்டிக்கரும்பே முத்தம் தா
வண்ணக் கிளியே முத்தம் தான்
வாசக் கொழுந்தே முத்தம் தா
மானே தேனே முத்தம் தா
மடியில் வந்து முத்தம் தா

ஆனை ஆனை அழகர் ஆனை
அழகரும் சொக்கரும் ஏறும் ஆனை
கட்டிக்கரும்பை முறிக்கும் ஆனை
காவேரித் தண்ணி கலக்கும் ஆனை

(இதுக்கு மேல தெரியல)

தோசையம்மா தோசை
அம்மா சுட்ட தோசை
அரிசி மாவும் உளுந்த மாவும்
கலந்து சுட்ட தோசை
அப்பாவுக்கு நான்கு
அம்மாவுக்கு மூன்று
அக்காவுக்கு இரண்டு
பாப்பாவுக்கு ஒன்று

கைவீசம்மா கைவீசு
கடைக்குப் போகலாம் கைவீசு
மிட்டாய் வாங்கலாம் கைவீசு
மெதுவாய் தின்னலாம் கைவீசு
பாடும் குயிலே கைவீசு
பைய போகலாம் கைவீசு
பழத்தை வாங்கலாம் கைவீசு
பகிர்ந்தே தின்னலாம் கைவீசு

காக்கா காக்கா கண்ணுக்கு மை கொண்டு வா
குருவி குருவி கொண்டைக்குப் பூ கொண்டு வா
கிளியே கிளியே பிள்ளைக்கு பால் கொண்டு வா
கொக்கே கொக்கே குழந்தைக்கு தேன் கொண்டு வா

பின் குறிப்பு:

இந்த பதிவு பள்ளிக்கூடப் பாட்டுப் போடச் சொன்ன எங்கள் கண்மணியக்காவுக்காக

மரணத்தின் சுவடுகள்

2008-02-27T13:58:00.003-05:00

மரணத்தின் முதல் அறிமுகம். பாட்டியம்மா… ஏதும் அறியா சிறு வயது. என் வயதொத்த சிறுவர் சிறுமியர். ஓடியாடி விளையாட ஏற்றார் போல் பெரியவர்கள் துணையில்லா அக்கணம் மகிழ்ச்சியையே தந்தது. பரிட்சயமில்லா உறவுகள். முதலில் பயம். ஏன் இந்த கூப்பாடு என்று. அம்மாவின் கண்ணீர் அமைதியா இருக்க சொல்லியது.

இரண்டாம் அறிமுகம் தாத்தா. என் துறு துறுப்புக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாது எதற்கெடுத்தாலும் திட்டும் என் தாத்தா. விவரம் புரிந்த வயது. 2 நாட்களாக காத்திருந்த மரணம். மரணத்தை வரவேற்றுக் காத்திருந்தது விளங்காத இளம் மனசு. இடைவிடாது ஒலித்த தொலைப்பேசி அச்சுறுத்தியது. ஊரிலிருந்து வந்த அப்பாவின் கதறலில் அரைகுறையாக புரிந்தது.

மரணத்தின் பயம் புரிந்த வயதில் மூன்றாவது/நான்காவது/ஐந்தாவது மரணங்கள். மூவரும் மனதுக்கு மிக மிக நெருக்கமானவர்கள். மரணம் எப்படி அறிவிக்கப்பட்டது? திடீரென்று, ஒரு நடுநிசியில், சில்லென ஊடுருவும் பனிப்பொழுதில், தொலைபேசி அழைப்பில், வெகு நிதானமாகத் தொடங்கும் உரையாடலின் போதே மனசு பக்பக் என பதறும் போது. தொண்டைக் குழியில் போராட்டம் நடக்கும் போது. உரையாடலின் கரு புரியத் துவங்கும் போது, மனம் தன்நிலை கொள்ளாது பயணிக்க ஆரம்பிக்கிறது. அதன் பின் நடுநிசியில் தொலைப்பேசி ஒலித்தால் மனம் திடுக் திடுக்கென அதிரும். தொலைப்பேசியின் ஒலியும், அதனூடே கொண்டுவரும் செய்தியும் இது தான் என மனம் நம்பத் துவங்குகிறது.

வார்த்தைப் பிரயோகத்திலே உள்ளும் புறமும் நடுங்க ஆரம்பிக்கிறது. மனதிற்கருகிலா பிறர் மரணத்தை கேட்கும் போதோ அது செய்தியாகி போய்கிறது. சுவடுகள் ஏதுமில்லா மரணமாகிப் போகிறது. சில மரணம் கேள்விகள் பிறப்பிடமாகிறது. சில மரணம் விலகி நின்று பார்க்க வைக்கிறது. சில மரணம் நம்மை சீண்டிப் பார்க்கிறது. புத்தகம் சொல்லும் ஏதும் உண்மையில்லாமல் போகிறது. வார்த்தைகள் ரசனையற்றதாக போகிறது. ஏன் மரணம் மட்டுமே பல முகம் கொண்டதாக தெரியப் படுகிறது?

மரணம் என்பது நம் வாழ்வின் ஒரு பகுதி என அறிந்திருந்தும், மரணத்தை வென்றுவிட ஆசை எல்லாருக்குமே இருக்கிறது. வாழ்க்கையின் சுவைதனை அறிந்த பின்னரும் மரணம் எதிர்கொள்ள முடியா எதிரியாகவே தெரிகிறது. நம்முடனே பிறந்து, நம்முடனேயே வளர்ந்து, கடேசியில் நம்மை முந்திக்கொள்கிறது மரணம்.

மரணமும், அது குறித்தான பயமும் ஏன்? அது அறியப்படாத இரகசியமாக இருப்பதாலா? நம்முள் இருந்து, நம்மை வெல்வதாலா? அதன் சுவையை உணர வேண்டினாலும், நம்மால் முடியாது போவதாலா? மரணத்தை ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கும் நம் மனம், மரணம், தன் மிச்சமாக, எதையாவது விட்டுச்செல்கிறது எனக் கொள்கிறது. மீளாத் துயரம், அழுகை, தன்னிரக்கம், ஏக்கங்கள், பிரிவுத் துயர், இன்ன பிற. மரணத்தை ஏற்கும் வரையில் தான் அதன் தொடர்ச்சியாக இவை அனைத்தும் இருக்கும் என்பதை மறுக்கிறது. அழுகையின் சுவடு ஆரம்பிக்கும் முன்பே முடிந்து போகிறது. மீளாத் துயர் மீளும் போது குற்றவுணர்வு ஆட்டிப் படைக்கிறது. தன்னிரக்கம் விலகும் போது தலை நிமிர்ந்து மரணத்தை பார்க்க முடிகிறது. ஏக்கங்கள் வேற்றுரு கொள்கிறது. ஆக மரணத்தின் சுவடுகளாய் சித்தரித்தவை யாவும் மரணத்தின் சுவடுகளே அல்ல என்றாகிறது.

மரணத்தை ருசிக்கும் எண்ணம் மெல்ல தலை தூக்க ஆரம்பிக்கிறது. அதன் மேல் ரசனையும், மாய சுழற்சியும் வந்து போகிறது. நெருக்கமானவர்களின் மரணத்தைக் கூட ஒட்டுதல் இல்லாது காண ஆயுத்தமாகிறது. மரணத்தை இரசிக்கும் வேளையில், மரணம் பிறப்புக்கு சமானமாகிறது. விகாரமாய் தெரிந்த மரணம் வியப்பான பிறப்பாகிறது. சுவடே இல்லாத பாதையாகிறது.

பின்குறிப்பு:

இக்கட்டுரை என் ஆருயிர் தோழிக்கும், அவள் போல மரணமடைந்த எல்லாருக்கும், இனி மரணிக்கப் போகும் எனக்கும் சமர்ப்பணம்.

கயிற்றுக் கட்டில்

2008-02-18T19:08:00.003-05:00

நள்ளிரவு
கயிற்று கட்டில்
வானம் பார்த்து நான்
என்னவள் என்னருகில்

அவள் நிலா காண
அல்லி மலர்ந்து நறுமணம் வீச
என் மனம் கிறுகிறுக்க
நாடி நரம்பு முறுக்கேற

ஊணுடல் உரச
பற்றி கொண்டது தீ
ஊணுடல் மறைய
ஈருயிர் ஒன்றானது

நிலா பெண் நாணி முகம் மூட
முகிலினம் வெட்கத்துடன் சிணுங்க
நட்சத்திர நங்கைகள் கண் சிமிட்ட
வானம் இருளை வாரி இறைத்தது

இக்கணம் கண்ட சூரியனார்
கரிய வானம் தீண்ட
அடி வானம்
செவ்வானம் ஆனது

இது கண்டு என்
கண்மணி கண்விழிக்க
நெகிழ்ந்த தன் நிலை கண்டு
நாணி தலை கவிழ

வேகமாக கை நிலை திருத்த
என் கைகள் தடுக்க
அரங்கேறியது
மிச்சமிருந்த ஆசைகள்

- காட்டாறு

களைதல்

2008-02-12T10:28:00.000-05:00

களைதல்

சுயம் அறிய சுயம் இழக்க
சுயம் தாங்கி சுயமாய்
சுயம் இழந்து சுயம் பெற
அலைபாயும் மனதுடன் ஒரு பயணம்

பிளக்கும் வெயிலில்
வரண்ட நாவும்
வெடித்த உதடுமாய்
திரு அண்ணலின் வலம்

தேய்ந்த கால்மிதியில்
மரத்த உள்ளத்தில்
கிழிந்த சதையில்
உயிர்ப்புடன் வழியும் குருதி

காயும் பருப்பு சோறும்
களியும் கோள உருண்டையும்
திரு ஓடு ஏந்தி தினம்
பிச்சை சாப்பாடு

ஊடுருவும் மெல்லிய இசையில்
பித்து பிடித்து வெளி ஆட
ஆடி அடங்கிப் போனது
உளமென்னும் குரங்கு

ஓலைப் பாயின் கிழிசலில்
பிண்டமொன்று உடன் உறங்க
வெட்டியான் ஓலத்தில்
ஒடுங்கிப் போனது நாடி

மேலோங்கிய நெருப்பில்
விரைத்து எழும் பிணம்
வெட்டியின் அடியில்
உள் வாங்கும்

உறுத்துக் கண்ட மனம்
வலியில் கழண்ட மேனி
சுயமாய் சுயம் களைந்தது
எல்லாம் புரிந்து தான் போனது

கிழிந்து விழுந்த முக மூடி
பித்து நீங்கிய சித்தம்
சிவனில் கலந்த சக்தி
தொலைத்ததால் புரிந்ததோ தேடலின் பொருள்

விரிந்த விழியில் விரிந்து போனது உலகம்!

தலைகீழா தொங்க விட்டுட்டாங்க டோய்

2008-02-05T20:47:00.000-05:00

பயம் என்பது மனிதனை ஆட்டிப் படைக்கும் ஆட்கொல்லி. பயத்தை போக்க பயம். இதை வாழ்க்கையின் மையமாக வைத்தே நெறையா மக்க மனுசங்க வாழ்ந்துட்டு இருக்காங்க…. எதுக்காக பயம் வருதுன்னு ஒவ்வொருத்தரையும் கேட்டுப் பாருங்களேன். சரியா பதில் சொல்லத் தெரியாது. எங்க வீட்டு 12 வயது சொல்லியது எனக்கு பேய் கதை கேட்டால் பயமின்னு. 4 வயது சொல்லியது நான் பந்தை உடைத்தால் அப்பா அடிப்பாரேன்னு பயம். 25 வயது சொல்லியது அவள் என்னை மறுத்துவிடுவாளோன்னு பயம். 40 சொல்லியது பக்கத்து வீட்டு தங்கமணியை ரசிக்கிறது எங்கூட்டு தங்கமணிக்கு தெரிஞ்சிருமோன்னு பயம். 64 சொல்லியது என்னோட கடேசி மகனின் திருமணத்தை பார்க்காமலே செத்துப் போயிருவேனோன்னு பயம். 89 சொல்லியது நான் செத்துப் போனா உனக்கு சொல்லியனுப்பாம போயிருவாங்களோன்னு பயம். இப்படியே எதுக்கெடுத்தாலும் பயம். அட எதுக்கப்பா இப்படியெல்லாம் பயப்படனுமின்னு எனக்கு தோணும். சரி… அது நாம். :-) இப்போ எதுக்கு இப்படி நீட்டி முழக்கிட்டு இருக்கேன்னு கேக்குறீங்களா… ஊரிலிருந்து வந்த என் தோழிக்கு நம்ம தெனாலியை விட ரொம்ப ரொம்ப பயம். அவுங்க முன்னாடி நின்னுட்டே… ப்ப்பன்னு சொன்னோமின்னாலும் திடுக்கிடுவாங்க…. இவங்க வந்து ஒரு அபாயகரமான (?) அனுபவத்தை/நினைவுகளைத் தூண்டி விட்டுப் போனாங்க. எனக்கும் அதை பதிவா தர ஆசை வரவே… உங்க கழுத்தை அறுக்க கிளம்பிட்டேன்.

8 ஆண்டுகளுக்கு முன்……. டண் டண் டண் டண் டைங்க்…. 7 தோழ தோழியர்கள் சேர்ந்து பன்ஜி ஜம்பிங் (bunjee jumping) போகலாமின்னு கிளம்பினோம். 1 மாதத்துக்கு முன்ன புக் செய்து….. அதோ இதோன்னு எதிர்பார்த்த நாளும் வந்திருச்சி. வீர தீரமா கிளம்பியாச்சி. ஆனா மனசு திக் திக்குனு அடிக்குது. ஓவர் ரவுசு பண்ணுறவங்க கூட அமைதியா வர்றாங்க. நாங்க இருந்த இடத்திலிருந்து 2 மணி நேரப் பயணம். அந்த இரண்டு மணி நேரமும், எப்போதும் ஊர்சுற்றும் போது இருக்கும் துடிதுடிப்போ, கொள கொளா வளவளா பேச்சோ இல்லாமல் காரின் வேகத்துக்கு ஈடு கொடுத்து மனசு துடிச்சிட்டு இருக்குது. எப்படா ஊர் வந்து சேருமின்னு இருக்குது. கை காலெல்லாம் ஜில்லுன்னு இருக்குற மாதிரி தோணுது. இத்தனைக்கும் நாங்க போனது கோடை காலத்திலே.

ஒரு வழியா ஊர் வந்து சேர்ந்தோம். அங்கே கூடி இருந்த மக்கள் எல்லாருமே கொஞ்சம் அமைதியா இருக்குற மாதிரி தெரிஞ்சது. என்னோட மன ப்ரம்மையா கூட இருக்கலாம். ஏற்கனவே வலைகளில் தேடிப் பிடித்து பன் ஜி ஜம்பிங் படித்திருந்தாலும், இப்போ நேர்ல பார்க்கும் போது அப்படியே இதயமே வெளில வந்துவிடுமோன்னு ஓவர் ஃபிலிங்க்ஸ். இதிலே 2 பேரு காசு போனாலும் பரவாயில்லைன்னு வரமாட்டேன்னு அடம் பிடிச்சிட்டாங்க. அவங்களை சமாதன படுத்துற மனநிலைல யாரு அங்கே இருந்தாங்க? அதான் எல்லாருக்குமே மனசு எகிறி குதிச்சிட்டு தானே இருக்குது. எங்கள் முறை வந்தது. வீராதி வீரன் எங்கள் குழுவிலே சின்னவன் நான் முதல்ல போறேன்னு ஜம்பமா கிளம்பினான். பிறகு தான் தெரிஞ்சது பயத்திலே அப்படி உணர்ச்சி வசப் பட்டுட்டானாம். இடுப்பிலே பட்டையா ஒரு கயித்தை கட்டினாங்க. அப்புறம் அந்த கயிற்றின் ஒரு முனை தொடையை சுற்றி கெண்டைக்காலில் முடிந்திருந்தது. மற்றொரு முனை நீள கயிற்றில் மாட்டிவிடுவதற்காக சற்று லூசாக இருக்குது. நம் முறை வந்ததும், ஒரு அக்கா (அழகான பெண்மணின்னு சொல்லியிருக்கனுமோ) நம் இடுப்பில், கெண்டைக்காலில் கட்டிய முடிச்சிகள் சரியாக இருக்குதான்னு பாக்குறாங்க. அப்புறம் க்ரேன் வந்து பக்கத்தில் நிக்குது. அதுக்குள்ள தள்ளி விடுறாங்க. க்ரேனில் இரண்டு ஹண்ட்சம்ஸ் இருக்குறாங்க. அரைக்கால் உடுப்பில் கையில்லாத சட்டையில், பச்சை குத்திய புஜங்களை காண்பித்துக் கொண்டு சிரிப்புடன் உள்ளே வரவேற்றார்கள். க்ரேன் கீழிருந்து 300 அடி மேலே செல்லும் வரை நம்மிடம் பேச்சு கொடுத்துக் கொண்டும், விளக்கங்கள் (நாம் கேட்காமலே) சொல்லிக் கொண்டும் வருகின்றனர். இன்னக்கி வரை என்ன பேசினாங்கன்னு முழுசா எனக்கு தெரியாது. முதல் முறையா உங்களுக்கு அப்படின்னு அவங்க கேட்டதும், பூம்பூம் மாடு மாதிரி கண்கள் உருட்டியது மட்டும் ஞாபகம் இருக்குது. சின்ன சின்ன தகவல்கள் ஞாபகம் இருக்குது. மத்தமடி எல்லாமே காற்றோடு காற்றாய்…

முதலாமவன் குதித்தாயிற்று. அதற்குள் எனக்கு முன்னால் நின்ற நண்பனும், நானும் ரெடியா இருக்கோம். எனக்கப்புறம் இன்னும் இருவர் எங்கள் நண்பர்கள். எப்படி தப்பிப்போமின்னு இது வரை கணக்கு போட்டுட்டு இருந்த மனம், இப்போது எப்படா முடியுமின்னு கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சிருச்சி. இரண்டாவதாக குதித்தவன் சரியாக(?) விழாததால், வானத்தில் குட்டிக் கரணம் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். கயிறு வேகமாக சுற்றுகிறது. எனக்கு முன்னால் போனவனுக்கா இந்த நிலமை வரணும். அதைப் பார்த்ததும் என்னோட கால் கையெல்லாம் கழண்டு தனித் தனியா விழுற மாதிரி கொள கொளன்னு இருக்குது. தலை ஒரு பக்கமும், கீழே ஒரு பக்கமும் பிளந்து நிக்கிற மாதிரி இருக்குது. நாபிலேயிருந்து என்னவோ உருண்டு அப்படியே வாய் வழியா வெளில வருவது மாதிரி இருக்குது. பின்மண்டைல யாரோ சம்மட்டியால அடிக்கிற மாதிரி இருக்குது. முன்மண்டைல யாரோ குடையிற மாதிரி இருக்குது. கண்ணெல்லாம் பிதுங்கி வெளில வந்துருமோன்னு இருக்குது. முன்னால் இருந்தவன் எப்போ இறங்கினான், நான் எப்போ க்ரேனில் ஏறினேன்னு தெரியல. ஏதோ தள்ளிக் கொண்டு போய் விட்ட மாதிரி இருக்குது. ட்ராகன் பச்சை குத்தியவன், என் கைகளை எடுத்து தன் கைகளில் அடக்கிக் கொண்டு, தைரியம் சொல்ல ஆரம்பித்தான். நானும் ஏதேதோ உளறிக் கொண்டே தான் இருந்தேன். 300 அடி மேலே மெல்ல ஊர்ந்து வந்த க்ரேன் போலவே என் மனசும் மெல்ல மெல்ல பயம் தெளிந்து புது அனுபவத்திற்கு தயாராகியது. பயத்தை நாம் வெல்லும் வரை தானே பயத்திற்கு மரியாதை. வென்றதும் இருந்த இடம் தெரியாமல் சென்றுவிடுமல்லவா. அது போல 300 அடி உயரத்திலிருந்து கீழே விழுகையில் சிறு கயிறு மட்டும் தாங்கிக் கொள்ளும் நம்மை என்ற தைரியத்துடன் குதிக்க நான் ரெடி. அப்போ நீங்க?

இளைஞர்கள் ஆல் த பெஸ்ட் சொல்லி முதுகில் சின்ன புஷ். க்ரேனில் இருக்கும் போது சின்ன சின்ன தகவல்கள் சொல்லியிருந்தாங்க. அவங்க லேசா தள்ளியதும், நான் தலை குப்புற விழ ஆரம்பித்தேன். விழும் போது கண்களை அகலத் திறந்து சுற்றியுள்ளவற்றைப் பார்த்தாலும், ஒன்னுமே பார்க்கவில்லை. :-) படக்குன்னு சுண்டி விட்ட மாதிரி ஒரு லெவல் வந்ததும் கயிறு நின்னு வலமும் புறமும் ஆட ஆரம்பிச்சது. அதே நேரத்திலே பயமும் அறவே போயிருச்சி. நான் தலைகீழாக தொங்க, இப்போது கயிறு வலமும் இடமுமாக ஆடுகிறேன். பெண்டுலம் போல இருக்குது. நான் கைகள் இரண்டையும் விரித்தவாறு மெல்ல பறப்பது போல் இருந்தது. என்னில் உள்ளுறுப்பு, வெளியிறுப்பு என்ற நிலை மாறி விட்டது. கயிறு ஒரு நிலைப்பட்டதும், காற்றிலே இரண்டறக் கலந்த மாதிரியும், நானும் இயற்கையும் வேறல்ல மாதிரியும், ஒருவித லகு தன்மை தொற்றிக் கொண்டது. எதுவுமே பாரமா இல்ல. மனசு லேசா இருக்குது. உடல் லேசா இருக்குது. காற்றாய் நான் மாறிவிட்டேன். 37 செகண்டு தான் இந்நிலை இருக்குமின்னு சொன்னாங்க. ஆனா எனக்கு ஒரு யுகமே கழிந்த மாதிரி இருந்தது. நான் அன்று அனுபவித்த அக்கணங்கள்…. அன்று என்னுடன் இருந்த ஏகாந்த நிலை….. ம்ம்ம்…. இன்று அழியா நினைவுகள் ஆகிவிட்டன.

கயிறு அசைவது நின்றதும், தலைகீழாக தரைக்கு வந்ததும், வாழ்த்தி அனுப்பிய பெண்மணி என்னிடம் வாஞ்சையுடன் கதை கேட்டதும், மேல் கட்டியிருந்த கயிறு அவிழ்க்கும் வரை மனதில் கொண்ட அமைதியை பிடித்து வைத்திருந்ததும், தன் நிலை வர 20 நிமிடங்கள் ஆகியதும், எனக்கு அப்புறம் செல்ல வேண்டிய 2 நண்பர்களும் ஓடி ஒளிந்து கொண்டதும் விவரிக்க ஆரம்பித்தால் பதிவு பெருசா ஆயிரும். அதனால இப்போ வீடியோ பாருங்க.

http://youtube.com/watch?v=lVBcCvsQ8bM&feature=related
http://youtube.com/watch?v=Y1soPMxNCLE
http://youtube.com/watch?v=nj8mumkOY78&feature=related

பின்குறிப்பு:
விளையாட நெறையா செலவு செய்ததால, வீடியோவுக்கு அந்த அளவு பணம் கொடுக்க வசதியில்லாமல் போயிருச்சி. அதனால இரவலா யாரோ ஒருவர் செய்த பயணத்தை யூ ட்யூபில் கடன் வாங்கி உங்களுக்கு தருகிறேன் மக்களே. ஏமாத்திட்டேன்னு நெனக்காதிங்க.

தோழியவள் சிரிப்பு

2008-02-01T09:43:00.000-05:00

தோழியவள் சிரிப்பு

களங்கமில்லா சிரிப்பு
கலங்கடிக்கும் சிரிப்பு
தோழியவள் சிரிப்பு
எனக்குள் சிலிர்ப்பு

சிரிப்பின் உள்ளிருக்கும் துடிப்பு
துடிப்பு ஏற்படுத்தும் கிறுகிறுப்பு
அவள் உதிர்க்கும் சிரிப்பு
பத்திரமாய் காதினருகே

குழந்தையின் கொஞ்சல்
குமரியின் சிணுங்கல்
இயற்கையின் ரசிப்பு
தோழி, உன் சிரிப்பு

கள்ளமில்லா சிரிப்பு
பட படக்கும் பட்டாம்பூச்சியாய்
வெட்கமே மையமாய்
கூத்தாடும் நெஞ்சம் ஆனந்தமாய்

ஒதுங்கி நின்றக் கூரையில்
சில்லெனக் காற்றில்
சில துளி மேனி தொட
சிலிர்க்கும் மனம் போல

சாரலை அள்ளி அடக்க
தவிக்கும் உள்ளம்
விட்டு ஓடவே
தடுமாறும் எண்ணம்

ஏழையின் சிரிப்பில்
இறைவனைக் காண்பாய்
தோழியவள் சிரிப்பில்
எனை நீ காண்பாய்

இதழ் விரிய சிரித்திடுவாள்
என் நங்கை
அவள் அனைவரின் உள்ளங்கவர்
நல் மங்கை

-- காட்டாறு

அன்பின் மாதம் ஆரம்பம்

2008-01-29T19:53:00.000-05:00

பிப்ரவரி மாதம் 14ஆம் தேதியை காதலர் தினமின்னு சொன்னாலும் சொன்னாங்க எந்த கடைக்குப் போனாலும் சிவப்பு கலரில் விதவிதமான பொம்மைகளும், இதயமும் தான். கடந்த வருடம் என்னோட அமெரிக்க நண்பர்களிடம் இது குறித்து விவாதித்த போது அவங்க சொன்னது என்னான்னா... இந்த தினத்தில் நம் அன்பை (காதலை மட்டுமல்லாது) நம் பெற்றோருக்கும், தோழ தோழிகளுக்கும். சகோதர சகோதிரிகளுக்கும் தெரிவித்துக் கொள்ளலாம். காதலர் மட்டுமென்று எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாதுன்னு. அப்படியா? அன்பை பரிமாற தனியாக ஒரு தினம் வேண்டுமா? சொல்லுங்க மக்களே. இந்த கேள்விக்கும், இந்த பதிவிற்கும், இந்த தலைப்பிற்கும் சம்பந்தம் கிடையாது. எனினும், ஒருவரை ஒருவர் அன்பு செய்து இந்த அன்பின் மாதத்திலும் வாழ்வோம்.

இப்போ கதைக்கு வருவோம். பறவைகளை கவனிக்கிறது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச பொழுது போக்கு. காலைல எழுந்ததும் கீச் கீச் கேட்கும் போது ஒரு புத்துணர்ச்சி வரும் பாருங்க. அனுபவிச்சவங்களுக்கு நான் சொல்லுறது புரியும். (நானெல்லாம் இந்த கீச் கீச் கேட்டுட்டே அடுத்த ரவுண்டு தூங்கிருவேன். உண்மையை சொல்லிட்டேனப்பா). பறவைகள் பலவிதம்; ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதமின்னு பாட்டு கேட்டிருக்கிறோம். அது எத்தனை உண்மைன்னு அவங்களை உன்னிப்பா கவனிச்சா புரியும். அவைகள் நமக்கு கற்று தரும் பாடங்கள் ஏராளம். கலர் கலரா, வித விதமான சைஸ், ஷேப்களில், கூக் கூக் சத்தங்களிலும் வித விதமாய். அப்பப்பா... தூரமா இருந்து பார்க்கும் போது அவைகளும் நம்மை கவனிக்காத மாதிரி இருக்கும். அவர்கள் கண்ணுக்கெட்டும் தூரத்தில் இருக்கும் போது ஒருவித காப்புணர்ச்சியுடன் இருப்பது தெரியும். பக்கத்தில் போனா என்ன ஆகுமின்னு நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

ராபின்ன்னு ஒரு பறவை நம்மூரு ஊர்க்குருவி மாதிரி ஆனா கொஞ்சம் பெருசா இருக்கும். சிறு தானிய வகைகள் கொடுத்தால் தினம் நம் வீட்டின் முன் ஆஜர் ஆகி விடும். அதே பறவை தான் தினம் வருமான்னு எனக்கு தெரியாது. ஆனா அவற்றை பார்க்கும் போது உற்சாகம் வருவது உண்மை.

ஸ்டார்லிங்-ன்னு ஒரு பறவை. பெரும் கூட்டமா தான் இருக்கும். சர் சர்ன்னு எங்கேயோ திரும்பி 2 முறை பறந்துவிட்டு அப்புறமா வேறு திசையில் பறந்து போயே போயிரும். எதுக்காக அப்படி செய்துன்னு எனக்கு புரியல. காத்திருந்து பார்ப்பவர்களை ஏமாற்றுகிறதோ?

கார்டினல் பத்தி பேசலைன்னா இந்த பதிவு முழுமை பெறாது. அவ்ளோ அழகு. அருமையான குரல். இது தான் தினமும் என்னை எழுப்பும் அலாரம்.

பறவைகள் பத்தி பேசினா பேசிக் கொண்டே போகலாம். அதனால இதோ உங்கள் பார்வைக்காக சிறு விடியோ.

எங்க ஊர் கார் திருவிழா

2008-01-26T22:59:00.000-05:00

எங்க ஊர்ல ஒவ்வொரு வருடமும் ஜனவரி 19 ஆரம்பித்து 27 வரை கார் திருவிழா நடைபெறும். இந்த 9 நாட்களும் ஜே ஜேன்னு திருவிழாக் கோலம் தான். பல வருடங்களாக நடைபெற்று வரும் இந்த விழாவிற்கு, கார் மோகம் கொண்டவர்கள் மட்டுமல்லாது வேடிக்கை பார்க்க நினைக்கும் எல்லாருமே வருவாங்க. வயது வித்தியாசமில்லாது அனைவரும் கண்டுகளிப்பதைப் பார்க்க அருமையாக இருக்கும். 1907 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட இத்திருவிழா, இரண்டாம் உலகப்போரின் தற்காலிகமாக 1941 முதல் 1953 வரை நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. 1953-இருந்து இன்று வரை தங்குதடையில்லாமல் நடைபெற்று வருகிறது.

கோபோ ஹால் எனப்படும் 2.4 மில்லியன் சதுரடி கொண்ட இடத்தில் வருடாவருடம் நடக்கும் இந்நிகழ்ச்சியினால் 500 மில்லியன் டாலர் வருமானம் வருவதாயும், பலருக்கு வேலை வாய்ப்புகள் கிடைப்பதாயும், குழந்தைகள் நல்வாழ்விற்கு கடந்த ஆண்டு 6 மில்லியன் டாலர் கொடுத்ததாயும் இந்நிகழ்ச்சியை நடத்தும் NAIAS (North American Internationa Auto Show) நிறுவனத்தர் கூறுகின்றறர்கள். இவ்வாண்டு 86 கார் கம்பெனிகளும், கார் பாகம் தயாரிக்கும் கம்பெனிகளும் கலந்து கொண்டனர். ஒவ்வொரு கார் கம்பெனிகாரர்களும் புதிய புதிய மாடல்களை அறிமுகம் செய்வாங்க. இதில் அடுத்த வருட வெளியீடுகளும் (production cars), 10 வருடம் கழித்து இப்படியும் இருக்கலாம் என யூக வெளியீடுகளும்(Concept cars) அடங்கும். யூக வெளியீடுகளை விவரிக்க பெண்மணிகள் இருக்காங்க. (எங்கெயிருந்து தான் பிடிச்சிட்டு வருவாங்களோ? ரொம்ப சிம்பிள் இவங்களெல்லாம்...). இவங்க பேசும் பேச்சைக் கேட்பதற்கே வரும் கூட்டமும் இங்குண்டு. ;-) ஒவ்வொரு கம்பெனிக்காரர்களும் விளம்பரத்திற்காக செலவிடும் பணத்தை சொன்னால் கண்டிப்பா மயக்கம் தான்!

வருடா வருடம் பார்ப்பினும் சலிக்காத ஒரு நிகழ்வு எனக் கூறலாம். பிரமிக்க வைக்கும் விளம்பரங்கள், போட்டிகளின் உச்சத்தில் உருவான கார்கள், அவற்றின் பெருமைபாடும் சிட்டுக்கள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கால்வலி பொருட்படுத்தாது சுற்றி சுற்றி வந்து புகைப்படம் பிடிக்கும் மக்கள் கும்பல்.... அப்பப்பா சொல்லி மாளாது. இதையெல்லாம் பார்த்தப்போ மனதில் தோணினது நெப்போலியன் சொன்ன வரிகள் தான் Imagination rules the world. No doubt about it! அங்கே எடுத்த எனக்குப் பிடித்த கார்களின் புகைப்படங்களை பார்த்து மகிழுங்கள் மக்களே!

பின்குறிப்பு:
யாருக்காவது படங்கள் தேவைப்பட்டால், மறுக்காமல் மறுமொழில சொல்லுங்க. உங்களுக்கு இல்லாததா? பிற்தயாரிப்பு இல்லாத ஒரிஜினல் படம். உடனே அனுப்பிடலாம்.

இரண்டாவது முறையாக

2008-01-16T22:37:00.000-05:00

என்றும் போல் அன்றும் ஞாயிறு புலர்ந்தது. ஆழ்கடலின் அமைதியாய் என்றும் இருக்கும் என்னுள்ளத்தில் ஒரு குறுகுறுப்பு. யாரோ என்னைத் தேடுவது போல். திடுக் திடுக்கென திரும்பிப் பார்க்கிறேன். இன்று டேவ்வோடு கழிக்கும் நாள். மட மடவென வெளியில் செல்ல ஆயுத்தமானேன். மனசோ நிலைகொள்ளாமல் தவிக்கிறது. ஒரு வேளை டய்ய(யே)ன் என்னைத் தேடுகிறாளோ? சீக்கிரம் கிளம்பினால் அவளையும் இன்று பார்த்து விடலாம். 20 நிமிட ட்ரைவ் தான். 10 நிமிடம் அவளுடனும், ஜேமியுடனும் பேசிவிட்டு, அப்புறமாக டேவ்வின் இருப்பிடம் செல்லலாம். டய்யனை முதன் முதலாய் சந்தித்த நிகழ்ச்சிகள் கண் முன்னே விரிகின்றன. நிறவேற்றுமை காரணமாக என்னை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்த டய்யன். அவளை வழிக்குக் கொண்டுவர தளரா மனதுடன் போராடிய என் கிறுக்குத்தனங்கள். 2 மாத கால போராட்டத்திற்கு பின், இந்த 7 மாதங்களாக எங்களுக்குள் நடந்த பேச்சுக்கள், பறிமாறல்கள், அந்த சுருக்கத்தினூடே அமிழ்ந்து கிடந்த அனுபவக் கிளறல்கள், குழந்தைத்தனமாய் சுயம் கட்டவிழ வைக்கும் சம்பாஷணைகள், என்னை தோழியாகவும், தாயாகவும் பாவித்த அவள் நெருக்கம். ம்ம்ம்… என் மனசு முழுவது டய்யன் தான். ஒருவேளை என்னை அவளைக் காண வா என அழைக்கிறாளோ?

அலுவலக கட்டிடம் முன்னிருந்த ஊழியர் என்னை ஆச்சர்யம் கலந்த வேதனையோடு பார்க்கிறாள். ஏன்? என்ன ஆச்சி? அவளிடம் என்ன கேட்டேன், அவள் என்ன பதில் சொன்னாள் என அறிவிற்கு எட்டவில்லை. இருவரும் அமைதியாய் டய்யனின் அறைக்கு சென்றோம். வெற்று விழிகளுடன் ஜேமி வாயிலில். எல்லாமே புரிந்து போனது. புரிந்ததும், மனது திரும்பவும் அமைதியானது. கதவைத் திறந்ததும், அவளுக்கே உரித்தான, நேர்த்தியாக உடை உடுத்தி, கள்ளப் பார்வையில் சிரித்தவளாய், "எனக்குத் தெரியும் எனக்குத் தெரியும்" என அவள் வாய் முணுமுணுக்க, படுத்தவாறே கைகளை நீட்டினாள். கைப் பற்றியதும், கண்கள் ஆயிரம் வார்த்தைகள் ஒரு சேரப் பேசின. ஆதரவாய் என் கரங்கள் அவளின் கரத்தை தடவிக் கொடுத்த வண்ணம் இருக்க, அமைதியாய் கண்மூடினாள். என் மனமோ சுயநலத்தின் மறுபிறவியாய், "டய்யன், மறந்துவிடாதே நாம் பேசிய கதைகளை. யாருக்கு அழைப்பு முதலில் வந்தாலும், அடுத்தவருக்கு "அதை"ப் பற்றி உணர்த்த வேண்டும் என உறுதி மொழியெடுத்ததை" என முணுமுணுத்தது. சட்டென மறைந்த சுயநலத்தில் பிறந்தது மீண்டும் ஆழ் அமைதி. என் கைகளை விடுவித்து, மெல்ல வாயிற்கதவருகே சென்று திரும்பிப் பார்த்தேன். "மீண்டும் உனைச் சேர்கையில், நாம் சிரித்து மகிழலாம் தோழி. போய், மீண்டும் வா."

வெளியே ஜேமியின் வெற்று விழிகள் நீர் சொறிந்த வண்ணம். என்னை இறுகத் தழுவிய அவர் தேம்பத் தொடங்கினார். பேச்சினூடே, "நீ வருவாய் என டய்யன் நிச்சயமாக நம்பினாள். எல்லோரும் நீ அவளை அடுத்த வாரம் தான் பார்க்க வருவாய் என ஆசுவாசப் படுத்த முயன்ற போதும் அவள் கேட்கவில்லை" என்றார்.

பின்குறிப்பு:
டய்யனுக்கு (Diane) வயது 85. உற்ற தோழியாய் எங்கள் 6 மாத கால உறவு அவளை ஒருமையில் அழைக்க வைத்தது. ஜேமிக்கு(James alias Jamie) 97 வயது. நாங்கள் மூவரும் பேச ஆரம்பித்தால், அந்த 2 மணி நேர கால அவகாசம் பத்தாது.

கண்மணித் தொடர்... பெஸ்ட் இஸ் ரெஸ்ட்

2008-01-14T15:51:00.000-05:00

கண்மணி 'பதிந்ததில் பிடித்தது' சொல்ல கூப்பிட்டு இருக்காங்க அவங்களோட இந்த பதிவுல (http://kouthami.blogspot.com/2008/01/blog-post_12.html). அவங்களுக்கு முதல்ல நன்றி சொல்லி ஆரம்பிப்போம்.

எனக்கு பதிவு எழுத 10 அல்லது 20 நிமிடங்கள் தான். அதற்கு மேல நேரம் செலவழித்தது கிடையாது. அப்போதைக்கு மனசுல என்ன தோணுதோ, அவை மட்டுமே எழுத்துக்களாய். கவிதைகள் பெரும்பாலும் எப்பவோ எழுதியவைகள் தான். (இதுல கண்மணியை கலக்கிய கவிதையும் அடங்கும்). கவிதைகளும் 10 அல்லது 15 நிமிடத்தில் எழுதியவைகள் தான். எண்ணங்கள் செல்லும் வேகத்திற்கு டைப் அடிக்க முடியிறதும் காரணமாய் இருக்கலாம். அதனால எதுவுமே உருப்படி கிடையாது. ஒன்றைத் தவிர. (அதானே ஒன்னாவது இருக்கனுமேன்னு நெஞ்சை நிமிர்த்திக்காதீங்க மக்கா....). அது தான் தாயுமானவள்/அத்தையம்மா/.... (http://kaattaaru.blogspot.com/2007/12/blog-post_11.html) இது மட்டும் என்ன ஸ்பெஷல்ன்னு கேக்குறவங்க கோபியை கேட்கவும். அவரோட அன்புத்தொல்லை தாங்க முடியாம... 10 நாள் நச்சி தாங்காம, 10 நாள் ஓடி ஒளிஞ்சி, 10 நிமிஷத்துல எழுதி, 10 கரெக்ஷன் வாங்கி, 10 முறை திரும்ப திரும்ப வாசித்து... அப்பப்பா.. எத்தனை பத்து....தலைல குட்டு வாங்காத குறை தான். ;-)

இதிலே யாரைக்கூப்பிட.... எல்லாரையுமே கண்மணியக்கா 10 பேரை கூப்பிட்டு, அந்த 10 பேர், இன்னும் 10 பேரை கூப்பிட்டிருந்தா? இருந்தாலும் நாங்க ரூல்ஸ் மாற மாட்டோமில்ல.. அதனால... இதோ

1) யானைகளுக்கு சொந்தமான பொன்ஸ் (www.pookri.com)
2) கட்டுமான பிரிவுக்கு தலைவர் குமார் (http://madavillagam.blogspot.com)
3) சந்தன முல்லையாக வாசமளிப்பவர் (http://sandanamullai.blogspot.com)
4) தென்றாலாய் வருடுபவர், நாணயஸ்தன் (http://thendral2007.blogspot.com)
5) நம்மை பங்காளியாக்கி, மாயாவியாய் திரிபவர், பங்கு வணிகத்தை அலசி ஆராய்பவர் (http://aayirathiloruvan.blogspot.com) [சொக்கரே, இந்த முறை அழுகுணி ஆட்டம் ஆடப்பிடாது சொல்லிட்டேன். அதான் இரண்டாம் முறையும் விடாது கருப்பாய் தொடர்ந்திருக்கிறேன்]

பின்குறிப்பு:
ரூல்ஸ் அண்ட் ரெகுலேஷன் கண்மணியக்கா பதிவுல ((http://kouthami.blogspot.com/2008/01/blog-post_12.html) படிச்சிக்கோங்கப்பா.

பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்

2008-01-13T17:57:00.000-05:00

எல்லோருக்கும் என் உளங்கனிந்த பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்!

பின்குறிப்பு:
பொங்கல் வாழ்த்துக்கு என்னடா பால் காய்க்கிறதை போட்டிருக்காளே அப்படின்னு எண்ண வேண்டாம் மக்களே. இருக்குறதை வச்சி வாழ்த்திட்டேன்.

காதல் மீன்களும் தலாய் லாமாவும்

2008-01-10T14:47:00.000-05:00

இதெல்லாம் கொஞ்சம் ஓவரா தெரியல. என்னதான் தலைப்பு வைக்கிறதுன்னு இல்லாம போச்சப்பா.... ஜனவரி புகைப்பட போட்டில கலந்துக்கலாமின்னு சுட்டுத் தள்ளுனதுல மிஞ்சினது இதுதாம்பா... ஒவ்வொரு படமும் எடுக்குறது முக்கியமில்ல... அதன் பிற்தயாரிப்பு ரொம்ப முக்கியமின்னு ஆசிரியர்கள் சொன்னாங்க. அதுக்கு அழகான உதாரணமா நம்ம ஐஸ்ஸையும் சொன்னாங்க. அப்படி இருந்தாலும் இந்த சிறுமூளைக்கு இன்னும் பிற்தயாரிப்பிலே ஆர்வம் வரல. அதனால எடுத்ததை அப்படியே உங்கள்ட்ட கொடுத்துட்டேன். :-) சோம்பேறிப் படுபாவின்னு திட்டாதிங்க. காதிலே விழுது. முதல் படம் தவிர மத்ததெல்லாம் நேத்து எடுத்தது தான். முதல் இரு படங்களும் போட்டிக்கு. மத்தெல்லாம் உங்களுக்கு. எனக்கும் தான். ;-)

எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச படம். Paper Weight. உள்ளே டால்ஃபின் மீனினக் குடும்பம். அழகா இதயத்தின் வழியே குதிக்கிறாப் போல் இருக்கும். அரை இருட்டு அறையில், பேப்பர் வெயிட்டின் கீழே ஊதா வெளிச்சத்தை பாய்ச்சி எடுத்தது. மார்ச் மாதத்திலே ஒரு சுட்டிக் குழந்தையுடன் விளையாடும் போது எடுத்தது இந்த படம். உள்ளே 2 டால்பின்கள். ஒரு கோணத்தில் (angle) 2 மீன்கள் நான்காய் தெரியும். அதை கரெக்டா பிடிக்குறதுக்குள்ளே... அப்பப்பா... நாம கரெக்டா எல்லாம் இருக்குதுன்னு கிளிக்கப் போகும் போது.... ம்ம்ம்.... அந்த சுட்டி, லைட்டை படக்குன்னு ஆஃப் செய்துரும். அப்போ ஜாலியா தான் இருந்துச்சி. இப்போ இன்னும் ஜோரா இருக்குது. மலரும் நினைவுகள். :-)

இந்த படமும் எனக்கு பிடிச்சது. இதில் தலாய் லாமா புன்முறுவலோடு உலக உருண்டையைப் பார்க்கிற மாதிரி இருக்கும். One of the cherishable books by Dalai Lama (The Universe in a Single Atom: The Convergence of Science and Spirituality). புத்தக தலைப்பிற்கு ஏற்றார் போல் படம் வந்த மாதிரி எனக்கொரு ப்ரம்மை. உங்களுக்கு? ஆனா ப்ளான் எதுவும் பண்ணி எடுக்கல.

கீழ்வரும் படங்களும் எனக்குப் பிடித்தவையே. ச்சும்மா ச்சும்மா.... யான் பெற்ற இன்பம்.... ;-)

ஓட்டுதல் எனக்குப் பிடிக்கும்... உங்களுக்கு?

2008-01-07T17:11:00.000-05:00

ஓட்டுறது ஒரு கலைங்க ... நம்ம குசும்பன் பண்ணுற வேலைய சொல்லலைங்க... அவங்க மாதிரி நமக்கு நகைச்சுவையா ஓட்டத் தெரியாதுப்பா. நான் சொல்லுறது தரையில் வாகனம் ஓட்டுறது. பாசமலர் அக்கா (? என்னது... பாசமலர்ல தங்கை தானே வருவாங்க) பாசமா மொக்கைப் போட கூப்பிட்டிருந்தார் (http://pettagam.blogspot.com/2008/01/tag.html). நம்ம அதை தவிர வேறேதும் எழுதுறதில்லைன்னு புச்சா வந்த அவுங்களுக்கு தெரியாது போல. ஆனாலும் நம்மளை மதிச்சவங்களை மதிக்காம விடலாமா? அது நல்லாயிருக்குமா? அதான் ச்சும்மா ச்சும்மா சுயபுராணம் ஒன்னு எடுத்துவிடப் போறேன்.

சின்ன வயசிலிருந்தே எனக்கு வாகனம் ஓட்டுறதுல அம்மாம் சந்தோஷம். முதல்ல ஆரம்பிச்சது 2 கால்(!) சைக்கிள் தான். அதுவும் பெரியவுக ஓட்டுற சைக்கிள். குரங்கு பெடல் போட்டு, நடக்கு நடக்குன்னு...... ம்ம்ம்..... அந்த காலம். அதுவும் பசங்களோட போட்டிப் போட்டுட்டு.... ஒருத்தர ஒருத்தர் முந்துறோமின்னு, இடிச்சி, முட்டிய பெயர்த்த நாட்கள்.... சுகமாத்தேன் இருக்கு. அதெல்லாம் ஒரு காலம்.

அப்புறம் மோட்டார் வண்டிகளின் வரிசை. முதல்ல வர்றது அம்பாசிடர் கார். 8 வயது சிறுமியாய் இருக்கும் போது, அப்பாவின் மடியில் அமர்ந்து ஸ்டியரிங் பிடிக்க, அவருக்கு தெரியல... தப்பான புள்ளைக்கு சொல்லிக் கொடுக்கோமின்னு.... அப்போ பிடிச்சிது கார் பயித்தியம். 10 வயசு வரை ஸ்டியரிங் மட்டும் தான். :-( அப்புறம் 10 வயசுல ஏதோ தைரியத்துல தனியா (திருட்டுத்தனமாத் தான்), முதல் பிள்ளையார் சுழி. தன்னோட மகள் யாரும் சொல்லிக் கொடுக்காமலே தைரியமா ஓட்டியது பார்த்து அப்பாருக்கு ஏகப் பெருமை. பெருமையா (அவர் காரை காப்பாத்திக்கவும் தான்) கார் ஓட்ட சொல்லிக் கொடுத்தார். திருட்டுத்தனம் தேவையில்லைன்னு சொல்லாமல் சொல்லிட்டார்.

13 வயசு இருக்குறப்போ லூனா. சர்... சருன்னு ஊரை வலம் வந்தது இன்னுமும் ஞாபகம் இருக்குது. வெள்ளை கலரு வண்டி.. செம்மண்ணா வீடு வந்து சேரும். ஆனா இது மேல ஆசை உடனே போயிருச்சி. த்ரில் இல்லாத மாதிரி ஒரு உணர்வு. அதுக்கு காரணம் அப்பாவோட புல்லட்ன்ன்னு நெனைக்கிறேன். டட் டட்டுன்னு ப்பெருசா சத்தம் போட்டு நெஞ்சை திடுக்கிட வைக்கிற அது மேல ஒரு கண்ணு. இல்ல...ரெண்டு கண்ணுமேன்னு சொல்லலாம். மெல்ல அவர்கிட்ட கிசுகிசுக்க... அம்மா காதில் அது விழ... செமத்தியா அப்பா வாங்கிக் கட்டிக்கிட்டாங்க அம்மா கிட்ட. புள்ளைக்கு ஓவரா செல்லம் கொடுக்குறாங்கன்னு பழி வேற. அதனால ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து திருட்டுத்தனம் பண்ண வேண்டியதாப் போச்சி. ஹி ஹி ஹி. ஞாயிறு தோறும் காலையில எல்லாருமா அப்பாவோட பீச்சுக்கு போவோம். அன்னக்கி நான் மட்டும். மத்தவங்களை கட்டிங்ஸ் போட்டாச்சி. :-) அப்புறம் என்ன... புல்லட் ராணி ஆகிட்டேன். இன்னும் புல்லட் மோகம் போகலைன்னா பார்த்துக்கோங்க.

அப்புறம் காலேஜ் வாழ்க்கை. அக்காவுடன் லூனா. கடியா இருக்கும். ஏன்னா அவளுக்கு வேகம் பயம். எனக்கோ மெதுவாப் போனா பயம். முதல் வருடம் எப்படியோ சமாளிச்சிட்டேன். அந்த லீவுக்கு தாத்தா ஊருக்குப் போக, அங்கே ஸ்கூட்டர் முதல்ல ஓட்ட... அப்புறம் மெல்ல அப்பாகிட்ட ஸ்கூட்டர் வாங்கி கேட்க, எங்கள் ஊரில் முதல் முதலில் தினமும் ஸ்கூட்டர் ஓட்டும் பெண்மணி ஆயிட்டோமில்ல. இதுல கீழ விழுந்து வாரின கதையெல்லாம் நாங்க சொல்ல மாட்டோமாக்கும்.

ஒரு வழியா மேல்படிப்புக்கு ஹாஸ்டல்ல போட்டதும் தான் அம்மாவுக்கு நிம்மதி வந்திருக்குமின்னு நெனைக்கிறேன். அங்கேயும் சும்மா இருப்போமா? தோழ பெருமக்களோடு கம்பைண்ட் ஸ்டடி. பசங்க அவங்க வீர தீர செயல்களையெல்லாம் சொல்ல, பொண்ணுங்க ங்கேன்னு கேட்டுட்டு இருக்க, நாம செய்த வீர சாகசங்களை சொன்னா... நம்புனா தானே. தோழியின் அம்மா அப்பா வெளியூர் போயிருக்கப்போ... அவங்க வீட்டு ஆட்டோவை ஓட்டி நிரூபிக்க சொல்ல.... அதையும் விட்டு வைக்கல. ஆட்டோவை எருமை மாடு மேல ஏத்துன கதையெல்லாம் சொல்வோமாக்கும். ;-)

ஒரு வழியா ஆசையெல்லாம் போயிருச்சின்னு மட்டும் நெனைக்க வேண்டாம். எங்க ஊர்ல லாரி நெறையா உண்டு. தம்பியின் உதவியோடு... ஒரு லோடு அடிச்சோமில்ல. அதுக்கப்புறம் தான் மனசு நிம்மதியாச்சி. எல்லா வண்டியும் ஓட்டியாச்சின்னு மனசுக்குள்ள குதியாட்டம் போட்ட அந்த நிம்மதி அமெரிக்கா வந்ததும் போயே போச்சி. ஏன்னு கேக்குறீங்களா... இங்கே ட்ரக்குன்னு ஒரு வண்டி இருக்குதுங்க. இங்கே போய் படம் பார்த்துக்கோங்க (http://www.hankstruckpictures.com/len_rogers4.htm) எப்பப்பா.... அத்துணை நீளம். அதை பெருமூச்சோட பார்க்குறதோட சரி. ஓட்ட ஆசை இருக்குது. ஆனா அதுக்குன்னு தனியா லைசென்சு எடுக்கனுமாம். (என்ன இருந்தாலும் நம்மூரு போல வருமா?) ஏன் ஓட்டனுமின்னு காரண காரியமெல்லாம் சொல்லனுமாம். அதனால ச்சீ ச்சீ இந்த பழம் புளிக்குமின்னு அப்பப்போ பெருமூச்சியோட பார்த்துக்க வேண்டியது தான்.

எனக்கே அறுவையா இருக்குதே. மக்களே.... உங்கள் புதுவருடம் இப்படியா ஆரம்பிக்கனும். ம்ம்ம்... எல்லாம் உங்கள் நேரம். என்சாயீஈஈஈஈ.....

பின்குறிப்பு:
மொக்கை போட 4 பேரை கூப்பிடனுமாமே. வாங்க ராசாத்திகளா.... வாங்க....
1) காதலுடன் காதலன் சென்ஷி (http://senshe-kathalan.blogspot.com)
2) முயற்சியின் தலைவி முத்தக்கா (http://sirumuyarchi.blogspot.com)
3) அலசல் சிகாமணி காட்டான் தெகா (http://thekkikattan.blogspot.com)
4) மதுர சொக்கரு (http://aayirathiloruvan.blogspot.com)

உயிரோடு உயிராய்

2008-01-03T15:47:00.000-05:00

மற்றுமொரு வருடம். அதே நாம்; அதே மனநிலை. கொண்டாட்டம் ஒரு நாள்; திண்டாட்டம் பலநாள். சோம்பிக் கிடக்கும் நாட்கள்; கண்முன் விரியும் நிச்சயமற்ற நிலைகள். என்னடா.. என்னாச்சி இவளுக்கு. புது வருட கொண்டாட்டத்தில் தலையில் அடி பட்டுருச்சான்னு குழம்ப வேண்டாம் மக்களே. எப்பவும் போல தான் இருக்கேன். ஒரு அருமையான புத்தகம் (The Problem of the Soul by Owen Flanagan) அன்பளிப்பாக கிடைத்தது. முழுமூச்சா படிச்சி முடிச்சாச்சி. புத்தக விமர்சகம் பண்ண எனக்கு தெரியாது. ஆனால், மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை எனதருமை தோழ மக்களுக்கும் சொல்லி குழப்ப எனக்கு தெரியும். ;-)

படித்ததும் பற்பல சிந்தனைகள் கண்முன் விரிந்து, முன்னய காலத்துக்கு அழைத்துச் சென்றன. உடனே, பழைய பெட்டியை உடைத்தெடுத்து (?)… அச்… அச்.. அச்… (ஒன்னுமில்லைங்க தூசி)… அப்பா… கண்டுபிடிச்சாச்சி் அந்த பாட்டை. ;-) அன்று மனம் பிரதிபலைத்ததை கிறுக்கிய என் கைகள், இன்று ஏனோ எழுதத் தெரியாமல் தடுமாறுகிறது. சரி சரி…. இத்தோட நிறுத்திக்கிறேன்…. புரிஞ்சா புடிச்சிக்கோங்க ராசாத்திகளா…. புரியலைன்னா… எங்கிட்ட கேக்காதீங்கப்பா….. கால எல்லை தாண்டிவிட்டது.

பின்குறிப்பு (இந்த கிறுக்கலுக்கு):
Gist of the book is how to reconcile the two visions of mind.

உயிரோடு உயிராய்

ஆயிரம் கோடி நண்பருண்டு
ஆயினும் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தாய்
என்னுள் உன்னுடன் உறவாடினேன்
எனக்கு எல்லாமும் ஆனாய் நீ

நீயும் நானும் ஒன்றென்றாய்
ஒன்றாய் மாற்றுவது உன் திறன் என்றாய்
உன்னுடன் என்றென்றும் இருப்பேன் என்றாய்
இன்று, தனிமையில் தவிக்கவிட்டு எங்கு சென்றாய்?

என்னை நீ தேர்ந்தெடுத்தாய்
உன்னை நான் என்னவளாக்கினேன்
யார் யாரைத் தேடுகிறோம்
தேடல் நின்றது என்றெண்ணினேன்

நான் வேண்டும் என்பதாலா ஒளிந்து கொண்டாய்?
இடைவிடாது தேடுகிறேன்
என் தேடல் என்று நிற்கும்
என்னை விட்டுப் போகாதே

களிமண்ணாய் இருந்த என்னை
உயிர்மண்ணாய் உருவாக்கினாய்
உயிர் தந்து என்னுள் உயிரெடுத்தாய்
ஓருடலுக்குள் ஈருயிர் உள்ளதென்றாய்

என்னிதயம் உன் கை விளையாட்டு பொம்மையல்லவா?
விளையாடாமல் தள்ளிவிட்டதேன்?
விருப்பும் வெறுப்பும் உன்னுடையதாலா?
நீயும் நானும் ஒன்றல்லவா?

நீ என்னை உருவாக்கும் சிற்பியல்லவா?
உன் உளியால் காயப்பட்டேன்
காயம் என் காயம் மறக்கச் செய்ததை மறவேன்
வேண்டும் அந்த இன்பம் இன்று

நீ சொல்வது போல் வாழ்ந்தேன்
நீ சொல்வது போல் வீழ்ந்தேன்
ஒன்றுமில்லாதவனானேன்
ஒன்றாய் உறைந்தேன்

நான் வெற்றுக் காகிதம்
நீ வரையப்படாதது ஏதும் இங்கில்லை
ஆதலின், புதியதாய் ஒன்றும் என்னிடமில்லை
வரையத் தவறியது என் குற்றமில்லை

நீயின்றி நானில்லை
என்னிடம் உள்ளவையாவும் நீ தந்தது
உன்னால் வந்தது; எடுத்துவிடாதே
உயிர் கொடு; இல்லை உயிரோடு கொன்றுவிடு

-- காட்டாறு

ரெடி 1, 2, .... 22

2007-12-21T14:31:00.000-05:00

2007 முடிவடைகிறது

ஆவலுடன் வரவேற்போம் 2008

இடையூறுகள் வரலாம்

தடைகள் பல சந்திக்க நேரிடலாம்

விழிப்புணர்வுடன் இருக்க கற்றுக் கொள்வோம்

வழிகாட்டியாய் வாழ்வோம்

தடைகளை தாண்டும் தைரியம் பெறுவோம்

கவனமாய் அடியெடுத்து வைப்போம்

முன்னெச்சரிக்கையுடன் செயல் படுவோம்

சவால்களை துணிவுடன் எதிர்கொள்வோம்

சிரித்து மகிழ்வோம்

ஒற்றுமையுடன் வாழ்வோம்

புதியன கண்டுபிடிப்போம்

புது நட்பு கொள்வோம்

திட்டம் தீட்டி செயலாற்றுவோம்

ஒற்றுமையாய் வாழ்வோம்

வீர தீர செயல்கள் பல புரிவோம்

மென்மேலும் உயர்வோம்

கனவுகள் பல காண்போம்

இயற்கையை நேசிப்போம்

ஓய்விற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுப்போம்

ஒருவரை ஒருவர் அன்பு செய்வோம்

அன்பே சிவம்!

புதிய வருடத்தில் உடல், உள நலத்துடன் வாழ வாழ்த்துகிறேன்!

அன்புடன்,

காட்டாறு

வாருங்கள் வாழ்த்துவோம் மங்கையை!

2007-12-20T09:20:00.000-05:00

நம் எல்லோருக்கும் மங்கை செய்து வரும் சேவை பற்றி தெரியும். உலக எய்ட்ஸ் விழிப்புணர்வு நாளை (டிசெம்பர் 1 -- http://manggai.blogspot.com/2007/11/blog-post_30.html) ஒட்டி பல விழிப்புணர்வு கூட்டங்கள்/மாநாடு/இயக்கம் நடத்தினார். அவர் தில்லியில் வெற்றிகரமாக நடத்திய ஒரு கூட்டம் குறித்து பெருமையடைந்த UNICEF, அவருக்கு புதிய ப்ராஜெட் செய்ய அனுமதி கொடுத்ததை ஒட்டி, இந்த வாரம் தில்லியிலிருந்து கோயம்புத்தூர் பயணமானார். அங்கிருந்து எனக்கெழுதிய இ-மடலில் தனக்கு கிடைத்த அங்கீகாரம் பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தார். இந்தியா முழுவதிலிருந்தும் 400 பேர் பங்கேற்ற இந்த ப்ரோகிராம் நல்ல படியாக முடிந்தது என்றும், இறுதியில் அவருக்கு UNICEF-லிருந்து BEST IMPLEMENTER and ORGANIZER அவார்டும், சாந்தி ஆசிரமத்திலிருந்து மகிளசேவகி சிறப்பு அவார்டும் கிடைத்துள்ளது என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

நம்மிடையே வலம் வரும் ஒருவருக்கு கிடைத்த இந்த பெருமை நமக்கும் பெருமையே. மங்கையே தாங்கள் செய்யும் சேவைக்கு தலை வணங்குகிறோம். நீவீர் மென்மேலும் வளர, தங்களுக்கு உளநலனும், உடல் நலனும் கொடுக்க பிராத்திக்கிறோம்.

வாருங்கள் வாழ்த்தலாம் மங்கையை!

பின்குறிப்பு:

எனக்கு இந்த ப்ரோகிராம் பற்றி விரிவாக தெரியாததால், மங்கை பயணம் முடித்து திரும்பியதும் விரிவாக பதிவொன்று எழுதுவார் என நம்புவோம்.

கண்டுபிடிங்க பார்க்கலாம்

2007-12-16T17:24:00.000-05:00

எங்கள் ஊரில் இது பனிக்காலம். இன்னக்கி கூட அரை அடிக்கு பனி பெய்துள்ளது. இந்த காலங்களில் பூக்கள் பார்ப்பது கொஞ்சம் கடினம் தான். அதனால கஜானா போய், ஆயிரக்கணக்கான புகைப்படங்களுக்குள் புகுந்து, ஒரு அலசல் அலசி, வெளி வந்து பாத்தா..... லேட்டாச்சின்னு சொல்லிட்டாங்க. :-) ஆனாலும் பதிவிடாம விட முடியுமா? அதனால உங்களுக்காக இங்கே கொஞ்சம் பூக்கள். அதோட உங்களுக்கு ஒரு போட்டியும். இங்கிருப்பவை என்ன பூவென்று கண்டுபிடியுங்கள். கண்டுபிடித்து எனக்கும் சொல்லுங்கள். ;-)

படம் 1:

படம் 2:

படம் 3:

படம் 4:

படம் 5:

படம் 6:

படம் 7:

படம் 8:

படம் 9:

படம் 10:

தாயுமானவள்

2007-12-11T18:39:00.001-05:00

நீயும் என் அன்னையே

உன்னை கண்ட இன்று
காலவேந்தன் பின்னோக்கி இழுத்துச் செல்ல
மெல்ல விரிந்து மனதில் தங்கிய காட்சி

உள்ளம் தான் எத்துணை ஆரவாரிக்கிறது

அரைக்கால் டவுசருடன் நான் திரிந்த அந்த அருமையான நாட்கள். கால் இறுதி விடுமுறை என்னை கூத்தாட வைக்க, தலைதெறிக்க வீடு சென்று, புத்தக மூட்டைதனை தூக்கியெறிந்து, கால் தரை படாது ஓடிய அக்கணம், இரு கரங்கள் எனை இழுத்தணைத்தது. உனைக் கண்டதும் விரைந்து ஓடத் துவங்க, விரட்டி விரட்டி எனைத் தொடர்ந்து, வெட்க மிகு, என் தாயின் முந்தானை தேட, கேலியுடன் தான் அவள் மிருதுவாக எனை அணைக்க, பெரியவனாக நான் தள்ளிவிட்டேன் அவளை. அவள் வரவெண்ணி களித்திருந்த போதிடினும், அவள் வந்ததும் ஓரக்கண் பார்வையாய் நான். நான் என் சகஜ நிலைக்கு வர, அவள் செய்த குறும்புகள், என்னையும் அறியாமல் சிரிக்கிறேன் இன்று.

பாட்டி தான் அவள் தன் பக்கம் இழுத்து, தலை நிறைய எண்ணெய் கொட்டிவிட, அவள் முகம் போன போக்கு. அப்பப்பா… காண கண் கோடி வேண்டும். என் சிரிப்பு அவளை வெறுப்பேற்ற, குமுறினாள் தன் தாயிடம். தாழம்பூ வைத்து பின்னலிட்ட அவள் ஜடை, என் கைவசம் சிக்கித் தவிக்க வைக்கும் என் குறும்பு.

காட்டுப் புலியென்றும், கிணற்றுக்குள் பேயென்றும் கதை சொல்லி கிடுகிடுக்க வைப்பாள். பயந்து நான் அலறவே, தட்டிக் கொடுத்து உறங்க வைப்பாள்; கால் போன போக்கிலே, காட்டெருமை கதை பேசி கை பிடித்தே நடந்திடுவாள்; பால் சோறு ஊட்டிடுவாள். யாரும் அறியா வண்ணம் ஒரு கவளம் உண்டிடுவாள்.

கேலிப்பேசி நான் துள்ள, செல்லக் கோபமாய் அவள் கை ஓங்கி வர, பிரளயம் உண்டாகும் அவ்வீட்டினிலே. என் அன்னையுடன் சண்டையிடுவாள். பேச மறுத்து முகம் திருப்பிடுவாள். என்னை மட்டும் கொஞ்சிடுவாள்; என் தாய் அறியாது.

மாப்பிள்ளை என்றனர். நாணி கவிழ்ந்த அவளை கேலி செய்தனர். புதியதாய் அவள் எனக்கு. திருமணம் முடிந்தது, புதியனளாய் அவள். நடையில் துள்ளல் இல்லை, வார்த்தையில் கேலி இல்லை. என்னை இழுத்து அணைப்பாளும் இல்லை. காலம் தான் மாறிப் போனது.

கேலி செய்யும் பருவம் எனதானது. கேட்டு மகிழும் பருவம் அவளானது. நாம் கேட்காமலே மாறிப்போனது எப்போது? காளையாய் நான். கல்லூரி கதை சொல்ல, புதிதாய் கேட்பாள்; எத்தனை முறை கேட்டிருப்பினும், வாய் விட்டு சிரிப்பாள் முதல் முறை கேட்பவள் போல். அவள் சிரிக்கவே பல பொய் கதைகள் உருவான காலமும் உண்டு. பொய்யென அறிந்தும், மெய்யென கனிவுடன் கேட்பாள். கதை கதையாய் நான் அளந்துவிட, கொல்லென சிரித்து, கண்ணீர் துடைப்பாள். அவளை சிரிக்க வைப்பதில் எனக்கின்பம்.

மறைத்து வைத்து காசு கொடுப்பாள். மறுத்திடின் முறைத்திடுவாள். வளரும் பிள்ளை என்பாள்; வளர்ந்த பிள்ளையென அறிந்திடினும். அவள் வீட்டு அவலம் மறைத்து, கவள உருண்டை என் வாயில் திணிப்பாள்.

என் ஆசைகளும், கனவுகளும் அவளறிவாள். அவளுள் புதைந்த ஆசைகள் என்னவோ? கனவுகள் என்ன ஆனதோ? நானும் கேட்டதில்லை; அவளும் சொன்னதில்லை. அவளுக்கென கனவுகள் இல்லாமலா இருந்திருக்கும்?

பதின்ம மாத குழந்தையின் த்தைக்கு கொண்டாடியவள்
பத்து வயதில் விரட்டி ஓடி மகிழ்ந்தவள்
பதினைந்து வயதில் சரிக்கு சரி வாதிட்டவள்
பதினெட்டு வயதில் தோழியானவள்
என்றென்றும் என் தாயும் ஆனவள்
எனதருமை அத்தையம்மா!

இன்று உன்னைக் கண்டதும், என்னை பெற்ற அன்னையை கண்ட மகிழ்ச்சி; தோழியை கண்டெடுத்த துள்ளல். எனதருமை அத்தையே, நீயும் என் அன்னைதான் என்பதை உன்னால் மறக்கவோ, மறுக்கவோ முடியுமோ?

அன்புடன்,
என் செல்ல அத்தையின்
உன் செல்ல மருமகன்.

அவனுக்கு தெரியும்… இவனுக்கு தெரியுமா?

2007-12-09T15:15:00.000-05:00

இரு தினங்களுக்கு முன்னால் நடந்த சம்பவம் இது. நடந்தது காலை 7 மணியளவில். இந்நாட்டில் அதிகாலையில் வேலை செல்வோர் அதிகம். வங்கியை கொள்ளையடித்து விட்டு, போலீஸில் மாட்டிக் கொண்டவன், தன் காரில் ஓட்டமெடுக்க…… அவனை விரட்டினர் காவலர்கள். போலீஸில் மாட்டிக் கொண்டால் என்னாவது என்ற பயத்தில், நெரிசல் மிகுந்த நெடுஞ்சாலையின் எதிர் திசையில் புகுந்தான் நம் கதாநாயகன் கள்வன். 70 மைல் வேகம் செல்லும் அந்நெடுஞ்சாலையில், மக்கள் சர்வ சாதாரணமாக 80களில் செல்வர். எதிரே யாரும் வரமாட்டர்கள் எனத் தெரிந்ததால், பின் வரும் கார்களின் வேகத்தோடும், முன் செல்லும் கார்களின் ப்ரேக்கிங், லேன் மாற்றுதல் முதலியவற்றில் மாத்திரம் கவனம் கொண்டு செல்வது நடைமுறை.

நம் கதாநாயக கள்வனோ, போலீஸின் அதிரெடி சேஸிலிருந்து தப்பிக்க, தவறுதலாக எதிர்திசை புகுந்ததும் அவனுக்கு தெரிந்திருக்கும், தான் பிழைக்க சாத்தியமில்லை என. என்ன கொடுமையடா இது…. காலையில் மனைவி மக்களிடம் சொல்லிக் கொண்டு, மாலை வரும் போது கடைகண்ணிக்கு போய் வருவேன் என சொல்லி சென்றவன்… தனக்கு நேர் எதிர் வந்த கள்வனின் நோக்கம் அறியாது, என்ன செய்வது என்றும் அறியாது, நிலைகுலைந்து, எதிர் மோதி, இருவரும் அத்தலத்திலே இறந்தனர். இது தான் செய்தி.

எதிர்திசையில் நுழைந்ததால் கள்வனுக்கு தெரியும் தான் இறந்துவிடுவோம் என்று. ஆனால், இம்மனிதனுக்குத் தெரியுமா இன்று நாம் இறக்கடிக்கப் படுவோம் என்று? செய்தியில் காண்பிக்கும் போது…. அந்த இரு கார்களின் நிலையும், அம்மனிதன் பின் வந்த மற்ற கார்களின் நிலையும் மனதை கசக்கிப் பிழிவதாய் இருந்தது.

வாய்க்கா வரப்பு

2007-12-04T15:53:00.000-05:00

வாய்க்கா வரப்பு

வாய்க்கா வரப்போரம்
தனிச்சி நின்னு நான் பாடவே
தலைசாச்ச நாத்தோட
காத்தும் வந்து விளையாடுதே

காத்திலாடும் கிளைமேலே
சல சலக்கும் இலையினூடே
வள மூக்குப் பச்சக் கிளி
கெஞ்சலாய் கொஞ்சுதே

பச்ச மண்ணு அது மேல
குமரிகள் நாத்தாங்கால் நட
கையிசையின் தாளமாய்
வரிசை வனப்பூட்டுதே

மரத்தசைவு சுகத்தினிலே
பச்சப் புள்ள கண்ணுறங்க
அம்மையின் துணையின்றி
காத்து வந்து தூளியாட்டுதே

ஓடிவரும் தண்ணீரு
தேங்கி நிக்கும்-அதனுள்ளே
ஆமக்குட்டி நீந்த
குட்டித் தவள கொட்டமடிக்குதே

கருக் கொண்ட சோளக் கதிரு
குமுஞ்சி நிக்கும் தன்னாலே
ராத்தூகம் போயி
வெடித்து சிதற நேரம் பாக்குதே

ஆத்தாங்கரையோரம்
வளர்ந்திருக்கும் புல்வெளில
ஆட்டுக்குட்டி தன்னோட
கன்னுக்குட்டியும் ஆட்டம் போடுதே

-- காட்டாறு

இயற்கையின் சந்தோஷ கூச்சல்

2007-11-29T19:20:00.000-05:00

இயற்கையின் சந்தோஷ கூச்சல்

கருக் கொண்ட மேகங்கள்
கண்ணிமைக்க மறக்க
கரிய விழிப் பார்வைதனை
மின்னல் படம் பிடிக்க

செல்லச் சிணுங்கலில்
பித்தம் தலைக்கேற
இடி டம டமத்து
தண்டோரா போட

சிலிர்க்கும் மேகம்
மழையாய் ஆனந்த கூத்தாட
விரிந்து வழியும் வெண் பொதியாய்
சந்தோஷ கூச்சலிட்ட அருவி

தடுமாறா வேகத்தில்
கரை புரண்டு ஓடிடும்
பாறை தனில் மோதி
வான் எட்டிப் பிடிக்கும்

இரு கரையடைத்து
நாணலுடன் விளையாடும்
பச்சிளம் கொடிகளை
தலை கோதி செல்லும்

காடு மலை தாண்டி
வரும் பாதை சிறப்பித்து
சல சலத்து நுரை பொங்க
சேர்ந்திடுமே தன்னவனிடத்து

-- காட்டாறு

இயற்கை சிற்பி நீ யாரோ

2007-11-14T09:39:00.000-05:00

இயற்கை சிற்பி நீ யாரோ

கொஞ்சும் கிளியும்
பகையின் பருந்தும்
மருண்ட மானும்
வீருகொண்ட சிங்கமும்
மிரட்டலாய் ஒரு சேர உலவவிட்ட நீ யாரோ

கொத்தாய் கனியாட
அதை பறிக்கும் குரங்காட
தலையாட்டி கிளையாட
காற்று வந்து இன்னிசை பாட
கொள்ளை மனதை ஆட்டிவைக்கும் நீ யாரோ

மயக்கும் பச்சை புல்வெளியழகும்
சல சலக்கும் அருவியழகும்
ஒய்யார மலையழகும்
மூங்கில் இசையழகும்
காட்டில் ஒரு சேர தந்த அழகன் நீ யாரோ

பருத்திக் கொட்டை பஞ்சடைக்கி
பழுத்த மாதுளை பவளமடக்கி
உலவும் சிப்பியில் முத்தடக்கி
மானுட நெஞ்சில் ஈரமடக்கி
காட்சி உருவாக்கும் நீ யாரோ

மகத்துவமே மானிட உருவாய்
இயற்கையே என்னுருவாய்
சாதனை காட்டும் கருவாய்
மடிந்து துளிர்க்கும் சருகாய்
நாளும் மாறும் காட்சிதனை தீரஅமைக்கும் நீ யாரோ

-- காட்டாறு

உன்னுயிர் ஏந்தி

2007-11-12T09:13:00.000-05:00

உன்னுயிர் ஏந்தி

மன்னவனே!

உனைத்தானே நம்பியிருந்தேன்
உனையன்றி வேறேதும் அறியேனே
தவிக்க விட்டுச் சென்றாயே
புரிகிறதா என் தவிப்பு

உன்னை என்னிடம் சேர்த்த
படைத்தவனைப் புகழ்வேனா
உன்னை தன்னிடம் சேர்த்த
எடுத்தவனைப் பழிப்பேனா
இல்லை,
என்னைதான் நோகுவேனா

உலகம் என்னைப் பழிக்குமா
சுடு சொல் என் மனம் தாங்குமா
குழந்தையுமாய் என்னைத் தாங்கினாயே
இன்று தாயும் தந்தையும் நானாக்கினாயே

என்ன செய்வேன்
இனி எப்படி வாழ்வேன்
தழுவி வாழ்ந்தவள்
தனித்து வாழ முடியுமா

கலங்கி நிற்கும் நம் செல்லங்களை

கரை சேர்க்க
உன் அன்பையும் சேர்த்துத் தர
அரணாய் நிற்க
என்னால் முடியுமா

வழிகாட்டியாய் வழி நடத்த
உன்போல் அரவணைத்து
அறிவுரைத்து,

தோழனாய் கொண்டாட
என்னால் முடியுமா

என்ன செய்வேன் நான்

என்னுயிர் தான் உன்னில் நீத்ததோ
உன் ஊணுடல் தான் மறைந்ததோ
உன்னுயிர் என் ஊணுடல் கலந்ததோ
புரியாது புரிய வைத்தாயோ

உன்னுயிர் ஏந்தி
உன் கனவு நனவாக
வழி நடத்துவேன் நம் மக்களை
சான்றோன் என கேட்கும் வரை!

சுவாசமாய் தாங்கிய என்னுயிரே
உன் நினைவில் உன்னுடன் வாழ்வேன்
துணையிருப்பாய் என்னுடனே
என் ஊணுடல் மறையும் வரை!

-- காட்டாறு

மீண்டும் மீண்டும் வா....

2007-11-09T12:40:00.000-05:00

வெள்ளை நிற… மாளிகை போல் உள்ள சுண்ணாம்பு அடிச்ச கல் கட்டிடம். ஒரு கார் சர்ருன்னு வேகமா வந்து, அநாயசமா வளைவுல திரும்பி, சட்டுனு ப்ரேக் போட்டு, கல் வீட்டு வாசல் முன்னாடி வந்து நிக்குது. அதிலிருந்து காட்டாறு போல் விருட்டுனு இறங்கின ஆளு, இறுகிய முகத்தோட வாசலையே முறைச்சி முறைச்சிப் பார்த்துட்டு நிக்கிறாரு. மனசை தேத்திக்கிட்டு, மெதுவா வாயினருகிலே போய், சாவி கொடுத்து வீட்டைத் திறக்கிறார். திறந்து பார்த்தால் தூசும், தும்புமாய், ஒட்டடையும் வவ்வாலின் இருப்பிடமுமாய், பார்க்கவே ரொம்ப பயங்கரமாய் இருக்குது……. இறுக்கமான முகத்துடன், வரும் தும்மலை கட்டுப் படுத்திக் கொண்டு, தன்னையே நொந்தவராய், மோவாயை தடவியவாறு யோசனையில் ஆழ்கிறார்.

பின்னர் மள மளன்னு, தூசு தட்டி, மெருகேத்தி வைக்க ஆரம்பமாய், மீண்டும் ஒரு முறை வலம் வர ஆயுத்தமாகிறார். வேறு ஒன்னுமில்லிங்கோவ்… அதிகமா சன் டீவி பார்த்ததால மட்டுமில்ல… அதிலே வரும் நாடகங்களை வீட்டுப் பெரியவங்க கூட கம்பெனி கொடுக்குறேன் பேர்வழின்னு கூட உட்ககர்ந்து பார்த்ததால் வந்த விளைவு தானுங்கோவ்! ரொம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ப நாளா (மாதங்களா) தமிழ்மணம் பக்கம் வராம இருந்துட்டு, என்னோட பதிவு பக்கம் போனாலே, ஏதோ புதுசா ஒரு இடத்துக்கு வந்த மாதிரி இருக்குதுங்க. என்னத்த கிறுக்குனோம் இவ்ளோ நாளான்னு பாத்தா…. ஒன்னுமே புரியல…. மண்டைக்குள்ள இருந்து எல்லாம் தூசு தட்டு எடுக்க வேண்டியிருக்குது… கொஞ்சம் டடம் வேணும் அதுக்கு. அதுக்கு முன்னனல....சரி ஒரு வணக்கத்துடன் திரும்பவும் ஆரம்பிக்கலாமின்னு… வீட்டை சுத்தம் செய்ய ஆரம்பிச்சிருக்கிறேன்…. இனியும் வீட்டை மூடிட்டு, ஓடிப்போகாம ஒழுங்கா இருக்கிறேனான்னு பார்க்கலாம். வணக்கமுங்க வணக்கமுங்க வணக்கமுங்க.

அஞ்சு வெரலும் ஒன்னாவா இருக்கு

2007-09-19T10:23:00.000-04:00

இன்னக்கி பாருங்க.... 25 பேரு சேர்ந்து வெட்டியா ஒரு அறைக்குள்ள நின்றும், நடந்தும், உட்கார்ந்தும் கேள்வியும் பதிலுமா(இதெல்லாம் சும்மா) பேசிட்டு இருக்காங்க. கேட்டா மூளையை உபயோகிக்க சரியான நேரம் இது தான். ஒரு பிரச்சனைக்கு தீர்வு உட்கார்ந்து பேசி தீர்மானிக்கிறதாம். சரி….. ஏதோ செய்துட்டு போகட்டும். நாம மோட்டுவளைய பார்த்துட்டு உட்கார்ந்திருப்போமின்னு கலந்து கிட்டா… மோட்டுவளைய பார்க்கக் கூடாதுன்னு சட்டமின்னு சொல்லிட்டாங்க. அப்புறம் என்ன செய்ய.. கையைப் பார்த்துட்டு உட்கார்ந்திருந்த வேளை… ஒரு அறிவு ஜீவி சொல்லுறாரு… எல்லாமே ஒரு காரணத்தோட தான் இருக்கும். காரணம் இல்லாது காரியம் இல்லைன்னு. அடடா... தத்துவம்... தத்துவம்...

அவ்வளவு நேரம் சும்மா இருந்த சிறு மூளை படக்குனு விழித்தெழுந்துட்டார். பெரு மூளையைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்டாரு பாருங்க. தூங்கிட்டு இருந்த பெரு மூளைக்கு ஒன்னும் புரியல. நம்மகிட்டேயே கேள்வியான்னு திரு திருன்னு பேய் முழி முழிக்கிறாரு. கேள்வி இது தாங்க. எதுக்காக விரல்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு ஒரு சைஸ்ல இருக்குது? அதுக்கு என்ன காரணம் இருக்க முடியுமின்னு. சபாஷ் சரியான கேள்வி. ஆனா பதில்… நீங்க தாங்க நமக்கு விளக்கனும். இந்த அஞ்சி விரல் கதையை எத்தனை முறை கேட்டிருக்கோம்…. நாமே எத்தனை முறை சொல்லியிருக்கோம். அப்போல்லாம் தோனாத கேள்வி.. இன்னக்கி… தேவையா? கொஞ்ச நேரம் நானும் மூளைய சொரண்டி பார்த்தேன். அவங்கள திடீருன்னு வேலை செய்ய சொன்னா.... எப்படி செய்வாங்க… சொல்லுங்க.

நானும் கொஞ்சம் முயற்சி செய்துட்டு உங்க கிட்ட வரமின்னு......சரி… நமக்கு தெரியலைன்னா….. உடனே நம்ம குரு… ஞானி… இருக்கவே இருக்காருன்னு… 12 வயசிடம் கேட்டா… அவங்க ஒரு லுக்கு விட்டாங்களே பார்க்கனும். உனக்கு எங்கிட்ட கேள்வி கேக்குறதே வேலையாப் போச்சின்னு என்ற மாதிரி. எப்பவும் கேள்வியோட அவங்களை சந்திச்சா... பின்ன இது தானே கதி.... அவங்க உடனே அறிவி ஜீவியா… கூகிள்ல தேடினியா… அது செய்தியா.. இது செய்தியான்னு… நானோ… எனக்கு கேட்க மட்டும் தான் தெரியுங்க… நீங்க தான் பதில் எனக்கு சொல்லனுமின்னு அடம் பிடிக்க… அப்புறம் வான்னு துரத்திட்டாங்க. அவங்க அப்பாட்ட முறையிட்டா…. உன் பாடு… அவள் பாடுன்னு சொல்லிட்டு மனுஷன் எஸ்கேப்.

சரி…போன்னு விட முடியாம… ஆருயிருக்கு போன் செய்தா… கேள்வியைக் கேட்டதும்… சரிம்மா.. வீட்டுக்கு வந்ததும் பாத்திரம் கழுவித் தாரேன். அப்புறம் அந்த அறைய சுத்தம் செய்ய சொன்னியே… அதையும் செய்துறலாமின்னு சம்பந்தமில்லாம பேசுறாங்க. இது வேலைக்கு ஆகாதுன்னு நான் எஸ்கேப்.

அடுத்தது யாரிடம் கேட்பதுன்னு தெரியல… கண்முன்னாடி தெய்வம் வந்து நிக்குது. அன்னையேன்னு சரணடைஞ்றலாமின்னு கேள்வியைக் கேட்டா… அவங்க….. ஒன்னோட குசும்புக்கு அளவே இல்லாம போச்சின்னு ஒரு இடி இடிச்சிட்டு ஓடிப் போய்ட்டாங்க.

நமக்கு மண்டைக்குள்ள உள்ள குடைச்சல் நின்னாத்தானே….. உடனே ஆபத்பாந்தவனா நினைவுக்கு வந்தது நம்ம தமிழ் மண தெய்வங்கள் தான். கேள்வியை கேட்டுட்டேனப்பா… என்ன காரணத்துக்கு நம் ஐந்து விரல்களும் வெவ்வேறு அளவுல இருக்குது. பதில் சொல்லிப் போடுங்கய்யா. சரியா… என் சிற்றறிவுக்கு எட்டுற மாதிரி பதில் சொன்னீங்கன்னா…. உங்களுக்கு நம்ம பங்காளி வச்சிருக்கிற கோப்பை நிச்சயமாக பரிசாக உண்டு... உண்டு… உண்டு.

பின்குறிப்பு: (பங்காளிக்கு மட்டும்)
பங்காளி… அய்யா… ராசாத்தீ…. கால வாரிப் புடாதீக. இன்னும் கப்பு வச்சிருக்கீகல்ல. உங்களை நம்பி வாக்கு கொடுத்துட்டேன். பார்த்துக்கோங்கப்பா.

பின் வந்த பின்குறிப்பு: (வடுவூர் குமாருக்கு மட்டும்)
பங்காளி அய்யா கால வாரிட்டாகன்னா.. நீங்க பெளவுலிங் போட்டியில வாங்கின கப்பை வச்சி தனியா இருந்து என்ன செய்யப் போறீங்க.... நம்ம தமிழ் மண அறிவு கடலுக்கு பரிசா கொடுத்துருங்க. ஹி ஹி ஹி.

கலர் பார்க்க வாரீகளா?

2007-09-08T12:47:00.000-04:00

செப்டம்பர் போட்டி வச்சாச்சி.... கடைசி நாளும் வந்தாச்சி... காட்டாறு நானும் ஜோதியில ஐக்கியமாயாச்சி

இதோ போட்டி லிங்க்: http://photography-in-tamil.blogspot.com/2007/08/pit_30.html

வண்ண வண்ண விளையாட்டு விளையடலாம் வாங்க. புள்ளைங்க விடுமுறைல இருந்தப்போ... வா வான்னு அழைத்து... நானும் போனா.... நம்ம சைஸுக்கு..... ச்ச்ச்ச்ச்சச... இந்த பழம் புளிக்குமின்னு சுட்டுத் தள்ளிட்டு வந்திட்டேன்.

நயகரா நீர்வீழ்ச்சி.... 30 மாடி கட்டிடத்தில் இருந்து பார்த்தால், அப்படியே மெர்குரியை கொட்டிப் போட்டாற் போல் இருந்தது. சரி... புகைப் படம் எடுத்தால் எப்படியிருக்கும் எனப் பேராவல் எழ.... கிளிக்கினால்... அப்படியே... என் கண்கள் கண்ட காட்சியே... அசந்துட்டேன். வண்ணமயமாக தெரியாவிட்டாலும், போட்டிக்கு இது தான் அனுப்பவேண்டும் என மனம் ஆர்ப்பரிக்க.... இதோ உங்கள் முன்..

எனக்குப் பிடித்த சில:
கிறிஸ்தவ கோயில்களில் இது போல் கண்ணாடி பெயிண்டிங் ரொம்ப அழகா இருக்கும். எனக்கு இது மாதிரி புகைப் படம் எடுக்க ரொம்ப ஆசை. நெறையா கைவசம் இருக்குது. இது ச்சும்மா என் ஆசைக்கு.

பரிசா இதைத் தருவாங்களா? நிஜமான கார். கிறிஸ்மஸ் திருவிழா சிறப்பா கொண்டாடுவாங்க மேலை நாடுகளில். இம்முறை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது இந்த wrapping செய்யப்பட்ட சிவப்பு கார்.

அறுபதில், அறுபதிலிருந்து பேசலாமா?

2007-08-15T16:57:00.000-04:00

அறுபதாம் சுதந்திர தினம். இந்த நன்னாளில், எனக்கு பரிச்சயமான, நான் பின்பற்றுகிற ஒன்னு; எல்லோரும் அப்படியிருந்தால் நல்லா இருக்குமேன்னு நான் தினம் நினைக்கிற ஒன்னை உங்களுக்கும் சொல்லலாமின்னு தான் இந்த பதிவு. குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்னு. ஏன்னா அவங்க என்ன எப்போ நெனைக்கிறாங்கன்னு சொல்ல முடியாது. :-) அறுபது வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களும் தெய்வங்கள் தான். ஏன்னா, அவங்களும் குழந்தைகளும் ஒன்னாச்சே. அறுவதில் அறுவதைப் பற்றி பேசுவது சரியாயிருக்குமின்னு தோணுது. அய்ய… நான் என் வயசை சொல்லலப்பா…..

நம்ம தலைவர் ஆறிலிருந்து அறுபது வரை சொல்லிட்டுப் போய்ட்டார். நம்ம அறுபதிலிருந்து எதுவரை பத்தி சொன்னாலென்னன்னு தோணிய எண்ணங்கள் தாம் இவை. அவரைப் போல முடியலைன்னாலும், ஓரளவுக்கு எனக்கு(!) புரியிற மாதிரி, சுவாரசியமா (எனக்கு தான்) எழுத முயற்சிக்கிறேன்.

அறுபதுக்கு மேல குழந்தை போல் ஆயிருவாங்கன்னு கேள்வி பட்டிருக்கோம். ஏன்… நாமளே சொல்லுவோம். ஆனால் உண்மையிலே குழந்தை தானே என எண்ணி வழிவிட்டிருக்கோமா என்றால், பதில் கேள்விக்குறிதான். நம்ம என்ன செய்யிறோம், எப்படி நடந்துக்குறோமின்னு நான் சொல்ல வரல. அவங்க, அதாவது 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள், குணம் எப்படி குழந்தை குணமா இருக்குதுன்னு பார்க்கலாம். சரியா? 15 வயது வரை குழந்தைகள் என்பது என்னுடைய கருத்து. அதனால ஒப்பீடு 15 வயதுக்குள் மட்டும் தான். எழுதியிருக்கிற அத்தனை கருத்துக்களும் என்னோட கருத்து தான். சண்டைக்கு வந்தாலும், ஈன்னு சிரிச்சிட்டு போயிருவேன். ஏன்னா நானும் குழந்தை தான். ;-) 15 வயசுன்னா குழந்தை தானே.

இங்கே சின்ன குழந்தை 15 வயதுக்குட்பட்டவர்கள். பெரிய குழந்தை 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்கள்.

தூக்கம்: 1 வயதுக்குள்
சின்ன குழந்தை: நமக்கு தூக்கம் வரும் போது இவங்களுக்கு தூக்கம் வராது. அவங்களுக்கு தூக்கம் வரும் போது, நாம் அன்றாட கடமைகளை செய்ய வேண்டியதாயிருக்கும். 2 அல்லது 3 மணி நேரம் தான் தூங்குவாங்க. அவங்களுக்கு தூக்கம் வரும் போது தூங்க விடலைன்னா…… வ்வீச் வ்வீச் தான்.
பெரிய குழந்தை: கோழித்தூக்கம் போடுவாங்க. கேட்டா, தூங்கவேயில்லைன்பாங்க. சும்மா வாய கிளறுனோமோ, குதறிருவாங்க.

மற்றவரைப் போல் செய்தல்: 1-2 வயதுக்குள்
சின்ன குழந்தை: கூட இருக்குறவங்க என்ன செய்தாலும் அதே போல செய்வாங்க. சொல்லிக் கொடுத்தவுடனே செய்வாங்கன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனா, நாம நெனைக்காத தருணத்தில செய்து காண்பித்து ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்திருவாங்க.
பெரிய குழந்தை: அவங்க எடத்துல இருக்குறவரைக்கும் எதுவும் புதுசா கத்துக்கனுமின்னு அவசியம் இருக்காது அல்லவா. புதுசா கத்துக்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்தால், நாம சொல்லிக்கொடுத்தா, எனக்கு எல்லாம் தெரியும். உன்னை படிக்க வச்சி ஆளாக்குனதுக்கு, நீ எனக்கு சொல்லித் தர்றீயான்னு ஒரு பார்வை…. இல்லை சொலல் இருக்கும். ஆனா, டக்குன்னு புடிச்சிப்பாங்க. என்ன புரிஞ்சிச்சோன்னு நெனைக்கிற போது, அழகா செய்து அசத்திருவாங்க.

நிறைவு: 2-4 வயதுக்குள்
சின்ன குழந்தை: வயிறு நெறஞ்சியிருந்தா, ரொம்ப தெம்பா ஓடியாடி விளையாடுவாங்க. சள சளன்னு பேசுவாங்க. நமக்கு புரிஞ்சா, அவங்க நடையில ஒரு துள்ளல் இருக்கும். புரியலைன்னா, வேற கதை பேச ஆரம்பிச்சிருவாங்க
பெரிய குழந்தை: அவங்க மனசு நெறஞ்சியிருந்தா, அவங்களப் போல் நக்கல் பண்ண யாராலும் முடியாது. பழகி பார்த்தவங்களுக்கு அது புரியும். உடம்புல தெம்பு இல்லைன்னாலும், மனசுல தெம்பு வந்துதுன்னா, ஒரு துள்ளல் நடையிருக்கும் அவங்க பேச்சில. பேசிட்டே இருப்பாங்க; கேட்க ஆளிருந்தால்.

செவிமடுத்தல்: 4-7 வயதுக்குள்
சின்ன குழந்தை: இது என்னப்பா/என்னம்மா அப்படிம்பாங்க. நாம விளக்க ஆரம்பிச்சா, எங்கேயோ இருக்கும் அவங்க கவனம். அரைகுறையா கவனிக்கிற மாதிரி இருக்கும். நாம சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ள அடுத்த கேள்வியோட ரெடியாயிருவாங்க. எப்பவாது நாம் சொன்ன விளக்கத்தை நமக்கே சொல்லுவாங்க.
பெரிய குழந்தை: தெரியலைன்னாலும்/புரியலைன்னாலும் தானே வந்து கேட்க மட்டாங்க. ஆர்வமா பார்த்துட்டு இருப்பாங்க. நாம குறிப்பறிந்து விளக்கனும். அப்படி விளக்கும் போது, ஏதோ கண்டுக்காத மாதிரி இருக்கும். ஆனா உன்னிப்பா தான் கேப்பாங்க. மனசுல குறிச்சிக்குவாங்க. நாம விளங்குதா கேட்டா, கோபம் வந்துரும். “எனக்கெல்லாம் தெரியும்” அப்படின்னு ஒரு லுக்கு விடுவாங்க. ரொம்ப நேரம் விளக்கம் கொடுத்தா போரடிச்சிரும். டக்குனு வேற இடத்துக்கு மாறிருவாங்க.

தன்னையறிதல்: 7-9 வயதுக்குள்
சின்ன குழந்தை: அவங்க எண்ணங்கள் அவங்களைப் பத்தி மாத்திரம் தான் இருக்கும். சுத்தியிருப்பவங்க ….. அப்படி யாரும் இருக்குறதாவே அவங்களுக்கு தெரியாத பருவம் இது. அவங்க செய்ற குறும்புகளை நாம் எடுத்து சொல்லச் சொல்ல, மேலும் நம்மள கவருற மாதிரி நடந்துக்குவாங்க
பெரிய குழந்தை: நீங்க நல்லா சீராட்டி வச்சிருக்கீங்கன்னு வச்சிக்கோங்க, அப்போ அவங்க சின்ன வயசுல இழந்த சுகமெல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வந்துரும். நான் எப்படியிருக்கிறேன், குண்டா இருக்கிறேனோ, மெலியனுமோ அப்படி இப்படின்னு அவங்களைப் பத்தியே கேள்வி கேட்டுட்டு இருப்பாங்க. அவங்க நமக்கு செய்த காரியங்களை நாம பெருமையா சொன்னோமின்னு வச்சிக்கோங்க, அப்படியே பகல் கனவுக்குள்ள போயிருவாங்க

லாஜிக் பார்ட்டி: 9-11 வயதுக்குள்
சின்ன குழந்தை: லாஜிக்கா யோசிக்க ஆரம்பிப்பாங்க. பேச ஆரம்பிப்பாங்க. எல்லாம் அவங்களுக்கு புரிஞ்ச மாதிரி நடந்துப்பாங்க. ஒழுங்கு படுத்தி பார்க்கத் தெரியும் இந்த ஸ்டேஜில். இப்படித்தான் இருக்குதுன்னு அழுத்தமான நம்பிக்கை ஒன்னை வச்சிட்டு தான் எதையும் ஆராய்வாங்க. அவங்க நெனச்ச மாதிரியே வந்தால், அடுத்த யோசிப்புக்கு போயிருவாங்க.
பெரிய குழந்தை: சிறு வட்டத்துக்குள் இருந்து பழகியவர்களானால், இவங்க இப்படி தான் என்று தனக்குள் வரையறுத்துக் கொண்டு, வருத்தப் பட்டுட்டு இருப்பாங்க. எந்த பிரச்சனைக்கும் ஒரு எல்லைக் கோடு போட்டுருவாங்க. அந்த கோட்டை விட்டு வெளிக் கொணருவது கடினம். அப்படி அவங்க நெனச்ச மாதிரி அந்த ஆளோ, பொருளோ இல்லைன்னு வச்சிக்கோங்க, ரொம்ப பாராட்டாம அடுத்த கவலைக்குள்ள போயிருவாங்க

கேள்விகள் உலகம்: 11-15 வயதுக்குள்
சின்ன குழந்தை: மனசுக்குள்ள கேள்வி கேட்டு தேடும் வயது இது. இப்படின்னா எப்படி இருக்கும். அப்படின்னா எப்படியிருக்குமின்னு கேள்வி மேல கேள்வியா அவங்களையே கேட்டுப்பாங்க. இந்த ஸ்டெஜில அவங்களுக்கு தேவை என்னன்னா பெற்றோர், சுத்தியிருப்போர் வழிகாட்டுதல். இந்த வயசுல புசுக்குன்னு கோபம், அழுகை எல்லாம் வரும்
பெரிய குழந்தை: இவங்க மனசுல ஏதாவது ஒன்னு குடைந்து கொண்டே இருக்கும். நல்லதோ கெட்டதோ, ரொம்ப யோசிப்பாங்க. தீர்வு அவங்க கைல இல்லைனாலும், குழப்பத்தின் உச்சத்தில் தான் இருப்பாங்க. இப்படி செய்தா எப்படி, அப்படி செய்தா எப்படின்னு. அவங்க கருத்தை சில சமயங்களில் வாய் விட்டு வெளில சொல்லி, மகன், மருமகள், மகளிடம் திட்டு வாங்குவோர் அதிகம். என்ன சொன்னாலும் (நல்லதோ, கெட்டதோ) கண்ணீர் வந்துரும் இவங்களுக்கு. கோபத்தை சாப்பிட்டில் காட்டுவார்கள்

Moral of the story-ல்லாம் ஒன்னும் இல்லை. :-) இந்நன்னாளில், நாம நாட்டுக்கு என்ன செய்தோம், நாடு நமக்கு என்ன செய்ததுன்னு கேள்வியெல்லாம் கேட்காம, நம்மளால் முடிந்த ஒன்றை செய்வோம். அது நம் வீட்டில் ஆரம்பிக்கட்டுமே. நம்மூட்டு பெரியவங்களை குழந்தைகள் போல் நடத்துவோமே. அப்படி நடத்தும் போது, நீங்கள் அவர்களின் குழந்தை என்பதை மனதில் கொண்டால், கடிந்து நடக்கும் சந்தர்ப்பம் வந்தாலும், சுமூகமாக பேசும் திறன் வரும். நன்றே செய்வோம். அதை இன்றே செய்வோம்.

ஜெய்கிந்த்! இது முற்றுமல்ல... நீங்கள் தொடரவும்.

பின்குறிப்பு:
Mangai: http://manggai.blogspot.com/2006/10/growing-old.html
TheKa: http://thekkikattan.blogspot.com/2005/10/blog-post_112975875971348634.html

கலையாமல் கலைந்தேன் கண்மணி

2007-08-12T17:48:00.000-04:00

கண்மணி யக்கோவ்...... இந்த பதிவு உங்களைப் பத்தியது இல்ல. பயப்பட வேண்டாம். இது ச்ச்சும்மா ச்ச்சும்மா...... :-)

நண்பன் ஒருவன் இதை வாசித்து விட்டு, இருவர் படத்தில் வரும் பிரகாஷ் ராஜ் போல் சொல்லிப் பார்த்தேன்; அருமையாக இருந்தது என்றான். ஏதோ அவன் போறாத காலம் நான் எழுதும் அனைத்தும் வாசிக்க வேண்டிய கட்டாயம். ஆனாப் பாவம் நீங்க. அவன் என்னடாவென்றால் ஞான் பெற்ற இன்பம், தமிழ்மணமும் பெறட்டும் என்கிறான். இதோ என் அருமைத் தோழனின் விருப்பத்திற்கிணங்க, உங்களையும் கஷ்டப் படுத்தியாற்று. ;-)

கலையாமல் கலைந்தேன்

கலையாத உன் தூக்கத்தில்
கலைந்த உன் குங்குமத்தில்
கலைந்தது என் மனம்
கலையாமல் என்னிடம்
வந்துவிடு என் கண்மணி
கலைந்து கிடக்கும் என்
மனம் புரிந்துவிடு கண்மணி

குவிந்து உன் உதடு
என்னைக் காதலிப்பதாய் முணுமுணுத்தது
அது கண்டு
என் மனம் விரிந்து குவிந்தது
என் தொண்டைக்குழியில் ஏறிய பரவசம்
வயிறு வரப் பாய்ந்தது
நாபி அடைந்த்து ஊணுடல் கலந்தது

கலையாது என் கை எடுத்து
உன் மேனி வைத்தாய்
என் மேனி கழன்றது
என்னுள் நடக்கும் மாற்றம்
அறிவாயா என் கண்மணி
கலையாமல் நீ நடத்தும் நாடகத்தில்
கலைந்து போனேன் கண்மணி

புரியுமா என் கண்மணி
கனவிலும் உனைப் பிரியேன் என்று!

-- காட்டாறு

பழசு தான்... ஆனாலும் புதுசு

2007-08-02T18:22:00.000-04:00

இந்த மாத போட்டிக்கு டாண்ணு வந்துடோம்மில்ல..... ராசாத்தீகளா.... காட்டாறுன்னு ஓடிப்புடாதீக..... பார்த்து, இரசித்து மகிழுங்க.

2 வருடங்களுக்கு முன்பு எடுத்தப் படங்கள் தான் இவை. ஆனாலும் போட்டிக்குப் புதுசு. ;-) குழந்தைகளை புகைப் படம் பிடிப்பது என்பது ஒரு தனி கலை தான். அவங்க பண்ற சேட்டைகளை நாம் இரசித்து கொண்டு இருக்கும் போது, புகைப் படம் எடுக்க மறந்து விடும். புகைப் படம் எடுக்க நாம் ரெடியா இருக்கும் போது, குழந்தைகள் நமக்கு அல்வா கொடுத்துருவாங்க. நான் எடுத்ததில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த 4 புகைப்படங்கள். முதல் இரண்டும் போட்டிக்கு. மற்ற இரண்டும் எனக்காக. ;-)

(எல்லா படங்களும் Camera - Sony DSC F717 ஆல் எடுக்கப்பட்டவை. )

எங்க அத்தை வாங்கி வந்த சாக்லெட். ம்ம்ம்ம்ம்.......... நல்லா இருக்கு. எங்க அத்தை என்னை சாக்லேட் பேபின்னு கூப்புடுவாங்க. பேரு நல்லா இருக்கா?

அத்தை நல்லா சிரிப்பு காமிப்பாங்க. எப்படி சிரிக்கிறேன்னு பாத்தீங்களா? அத்தைக்கு போட்டோ எடுக்குறது புடிக்கும். ஒரு அத்தை சிரிப்பு காமிச்சாங்க, இன்னொரு அத்தை போட்டோ எடுத்தாங்க. அத்தைங்க ரெண்டு பேரும் வந்தாலே ஜாலி தான்.

இங்கே அழுறது பாட்டியா இல்லை பேத்தியா? அவங்க அழுததில் இன்னும் இரண்டு குழந்தைகள் அழுதது தான் ஹைலைட்டே.

அடொரேஷன் என்பது சிறு வயதிலே வந்துருது பாருங்க. அப்பாவை இந்த குழந்தை இரசிக்கிறது எவ்வளவு அழகா இருக்குதில்ல. அப்பாவை இரசித்த பாப்பாவையும், பாப்பாவை இரசித்த அப்பாவையும் இரசித்து அத்தை எடுத்த புகைப்படம் இது.

என்னை சேர்த்துக்க மாட்டேன்னுட்டாங்கப்பா

2007-07-20T21:27:00.000-04:00

புகைப்பட போட்டின்னு நம்ம நட்சத்திர பதிவாளர் முத்துலெட்சுமி பதிவைப் பார்த்து தான் தெரிஞ்சிகிட்டேன். உடனே கோதவில் இறங்க எங்கே நேரம். அதனால சமீபத்தில் எடுத்த படங்களை உங்களுக்காக இங்கே. 50 பேரு தான் பங்கேற்க முடியுமாமே.... அதனால என்ன... கலந்து கொண்டேன்னு பேர் பண்ணிக்கலாமின்னு...... ஹீ ஹீ ஹீ.

அண்ணாத்தை வீட்டின் பின்புறம் உள்ள காட்டில் கம்பீரமாக உட்கார்ந்திருந்தார். கிளிக்கிட்டேன். உதறல் கொஞ்சம் இருந்தாலும், அவரை இவ்வளவு பக்கத்தில் பார்த்த பெருமிதத்திலும் தைரியமா பக்கத்தில் போய் எடுத்த படம். கொஞ்மும் டச்சப் செய்யாமல் எடுத்தது போலவே தந்துள்ளேன். Camera -- Sony DSC F717

ஒரு மழை நாள் வீட்டு ஜன்னல் வழியே வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டே டீ குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். மரங்கள் அசைவதும், இலைகள் பட படப்பதும் கவிதைத்துவமாக் இருந்தது. வீட்டின் முன்னுள்ள செடியில் பூத்திருந்த லில்லி மலர்கள் தேனில் தோய்த்தெடுத்த பலா பழத்தை நினைவு படுத்தின. கிடைத்த தாளில் என் கிறுக்கல்களை கிறுக்கி விட்டு, அக்கணத்தை கிளிக்கினேன். மழையாக இருந்ததால், Light effect சரியாக இல்லை. Level increase மட்டும் செய்ய வேண்டியதாகி போச்சி. வேறொரு மாற்றமும் செய்யவில்லை. Camera -- Sony DSC F717.

இன்னும் படம் வேணுமா, இதுவே போதுமா?

பெண்ணின் நிலை

2007-07-19T16:46:00.000-04:00

என் நண்பனிடமிருந்து ஈமெயில். 82 வயதான மூதாட்டியார் தில்லி மாநகரில் கற்பழிக்கப் பட்டு, மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப் பட்டு, 2 நாளில் இறந்து போனார். இது 2 வருடங்களுக்கு முந்தைய செய்தி. இது கேட்டதும் என் கண்களில் நீர். மனதில் குடைச்சல். நாம் மனிதர்கள் தானா? ஆறறிவு படைத்தவர்கள் தானா? வேலை செய்ய மனமில்லாமல், வீட்டுக்குள் ஓடி ஒளிந்தேன். என்ன ஆச்சி நம்ம மக்களுக்கு? ஏனிந்த புத்தி பேதலிப்பு? மூதாட்டியாரின் மன நிலை எவ்வாறு இருந்திருக்கும்? கேள்வி மேல் கேள்வி. மன உளச்சல்.

என் கண்முன் பற்பல காட்சிகள் வந்து போகின்றன. பல வருடங்களுக்கு முன் நடந்த கதையிது. ஆந்திராவில் நடந்தது இது. அங்கு கொத்தடிமை என்பது சர்வ சாதரணம். பல கிராமங்களில் பெண்களின் நிலை ஆண்களால் (தகப்பன் - மகள், தனையன் - தங்கை என்ற பாகுபாடின்றி) எச்சூழ்நிலையில், எவ்வாறெல்லாம் சூறாடப்படுகிறது என்பது பற்றியும், அதை ஒரு பொருட்டாக கருதாத அம்மக்கள் பற்றியும் ஒரு ஆய்வு நடத்தப் பட்டது. நான் பணி செய்த இடத்தில், ஒரு கிராமத்தைத் தத்தெடுத்து, எங்களை குழுக்களாக பிரித்து, பெண்களிடன் பேசி, அவர்களின் மன புழுக்கத்தை வெளிக் கொணரவும், தற்காப்பு முறைகள் பற்றி விளக்கவும் அனுப்பினார்கள். அவர்கள் சொன்னவையாவும் பதிவில் இடமுடியாதவை. ஆனால் 82 வயது பாட்டியின் செய்தி, இந்த கிராமத்து நிலையை என் கண்முன் கொண்டு வந்ததை மறுக்க முடியாது. அப்போது இருந்த என் உள்ள வெளிப்பாடு தான் இந்த கிறுக்கல்கள்.

சமீபத்தில் என் நண்பன் 2 வயது பச்சிளம் குழந்தையை தகப்பனே கற்பழித்த கொடுமையை கூறினான். மற்றுமொரு நண்பனிடம் இது குறித்து பேசிக்கொண்டிருக்கையில், நான் அன்று (பல வருடங்களுக்கு முன்) எழுதிய மனக் குமுறலை பதிவில் எழுதும் படி பல முறை வேண்டிக் கொண்டான். அந்நண்பன் தூண்டுதலால், இன்று அவனுக்காக இப்பதிவு…… முடிந்தால் வாசிக்கவும்.

=============================================

பெண்ணின் நிலை

அழுத்திப் பிடித்து கண்ணத்தில்
முத்தம் தருவார் அடுத்த வீட்டு அண்ணா

கழுத்து துவங்கி புட்டம் வரைத் தடவி
தன் அன்பை தெரிவிப்பார் சித்தப்பா

எப்போதும் மடியிருத்தி
அணைத்துக் கொள்வார் மாமா

அடி பம்பு தண்ணியில் குளிக்கும் சாக்கில்
இடுப்புத் துணி நழுவ விடுவார் தோழியின் தந்தை

பேச்சின் நடுவில் உதட்டின் குவியலை குறிவைப்பார்
புதிதாய் திருமணமான பக்கத்து வீட்டு அக்காளின் கணவன்

முலை தடவுவதில் முன்னுரிமை
கொடுப்பார் பக்கத்து வீட்டு தாத்தா

சைக்கிள் ரிக்ஷாவிலிருந்து அக்குளுடன்
முலையழுத்தி இறக்கி விடுவார் ரிக்ஷாக்காரர்

இருட்டின் வெளிச்சத்தில் சன்னலோரம்
தூக்கி நிலா காண்பிப்பார் டியூசன் வாத்தியார்

இயலாத நிலையிலும்
யோனி கிழிக்க முற்படுவார் மருத்துவர்

நிலைப் படியில் பயணிப்பினும்
புட்டம் பிடிப்பர் இடி மன்னர்கள்

வேலையின் நடுவில் மார் நடுவை
அளவெடுப்பார் மானேஜர்

இது இன்றும் என்றும் தொடர் கதை
இந்த மண்ணில் பிறந்த பெண்ணின் நிலை

ஆம்! இம்மண்ணில் பெண்ணாய் பிறக்க
மாதவம் செய்ய வேண்டும்!!!!

-- காட்டாறு

வாழ்க்கை இரசிப்பதற்கே

2007-07-05T20:13:00.000-04:00

இன்று நண்பன் அனுப்பிய மடலைப் பார்த்ததும் ரசித்து சிரித்தேன். மக்களே, இது இரசிக்க மட்டுமே. யாரும் டென்ஷன் ஆக வேண்டாம். சிந்திக்க வேண்டாம். சிரித்துவிட்டு மறந்து விடுங்கள்.

இப்போ அந்த forward-லிருந்து....

Before Marriage:
============
He : Yes. At last. It was so hard to wait.

She : Do you want me to leave?

He : NO! Don't even think about it.

She : Do you love me?

He : Of course!

She : Have you ever cheated on me?

He : NO! Why you even asking?

She : Will you kiss me?

He : Yes!

She : Will you hit me?

He : No way! I'm not such kind of person!

She : Can I trust you?

Now After Marriage.........

You can read it from bottom to the top !!!!

சேதுக்கரசியாரின் தயவால்:
இங்கே பாருங்க அம்மணி :-)

காதலித்துப் பார்

2007-07-03T23:44:00.000-04:00

காதலித்துப் பார்
இயற்கை அவளாவாள்; நீ அடிமையாவாய்

காதலித்துப் பார்
கண்ணுக்குள் நிழழாடுவாள்; நெஞ்சில் நடை பயிலுவாள்

காதலித்துப் பார்
அவள் கண்ணசைவில் பிரளயம் நடக்கும்; மீண்டும் பிறப்பாய்

காதலித்துப் பார்
சருகும் உயிர் பெறும்; அசையும் எப்பொருளும் அவளாவாள்

காதலித்துப் பார்
அழுகையும் சிரிப்பும் சேர்ந்து வரும்; இரண்டும் அவளிடம் மட்டும் வரும்

காதலித்துப் பார்
மொத்த அழகும் அவளாவாள்; இயற்கையும் சிறுமையாகும்

காதலித்துப் பார்
வயிற்றில் மின்னலடிக்கும்; நா வரளும்

காதலித்துப் பார்
அவளாசை உன்னாசையாகும்; உன் தேவை மறந்து போகும்

காதலித்துப் பார்
சொல்லெல்லாம் கவிதையாம்; சொல்லே அவள் வாய் மொழி தாம்

காதலித்துப் பார்
பேனா கிறுகிறுக்கும்; நீயும் தான்

காதலித்துப் பார்
உலகே உயர்வானதாகும்; எல்லாரும் நல்லவராவர்

காதலித்துப் பார்
நெஞ்சின் வலியும் அழகாகும்; காயமே மருந்தாகும்

காதலித்துப் பார்
எனக்குள்ள வேதனை உனக்கு புரியும்; நான் பெற்ற இன்பம் உனக்கு தெரியும்

காதலித்துப் பார்
மோட்சமடைவாய்; இறப்பாய்; மீண்டும் பிறப்பாய்

-- காட்டாறு

வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே!

2007-06-22T14:13:00.000-04:00

வெகு நேரமாகியும் என்னவளைக் காணவில்லை
இன்னும் வரவில்லையோ? வந்தும் பேசவில்லையோ?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

வேலை அதிகமோ? வேனிற் அதிகமோ?
தலை வலியோ? "தலை"யின் வலியோ?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

என்னை மறந்தாளோ? எங்கும் விழுந்தாளோ?
என்னை நீங்கினாளோ? என்னுடன் நீங்கினாளோ?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

என்னுயிர் என்றாளே; என்னில் பாதி என்றாளே
பாதி தவிக்கிறதே; அலைப்பாய்கிறதே; அறிவாளோ?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

நான் உன் கண்மணி என்றாளே; கண்ணின் வலி அறிவாளோ?
அறிந்தும் அமைதி காப்பாளோ? என்ன ஆனது அவளுக்கு?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

அவள் மனம் வேதனைப் படுகிறதோ? ஏன் என் மனம் வலிக்கிறது?
நான் வீணாய் கவலைப் படுகிறேனோ?கற்பனன செய்கிறேனோ?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

என்னைப் பைத்தியமாக்குவதில் சுகமோ?
அறியாமல் செய்கிறாளா? அறிந்து தான் செய்கிறாளா?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

புலம்புகிறேனோ? இது தான் காதலோ?
அவள் பேசியதும் என் புலம்பல் நின்று விடுமோ?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

பேசியதும் கோபம் வருமோ? சந்தோஷம் வருமோ?
கண்ணில் நீர் வழியுமோ? ஆனந்தத்தில் அமைதியாவேனோ?
வந்ததும் பேசுவேன் என்றாளே

-- காட்டாறு

டீக்கடைக்காரன்

2007-06-15T23:31:00.000-04:00

காபிக் கடை
நடுநிசி
நிர்ச்சலனமான இரவு
கேலியும் கிண்டலுமாய்
மாணவர்க் கும்பல்

சர் சர் என்று
இரு கைகளுக்கிடையில்
மாறி மாறி ஓடும் டீ

தன்னிலை மறந்தவனாய்
கடமையே கர்மமாய்
காவியமாய்
அக்கணத்தில்
தெய்வமானான் அவன்!

– காட்டாறு

வலைப் பதிவு நண்பர்களுக்கு சொல்ல மறந்த கதை

2007-06-05T18:14:00.000-04:00

பழையன கழிதலும் பத்தி வேலை செய்யுமிடத்தில் பேசப் போய்..... ஓடோடி.... ஓடோடி... ஓடோடி..... வந்திட்டேன் பதிவெழுத. என்னடா சம்பந்தமில்லாமல் எழுதியிருக்கிறாளே.... இவளுக்கு கழண்டுகிச்சான்னு சுத்தியும் ஆணியும் எடுத்துக் கொண்டு, ஆவலுடன் கையோங்கி வரும் என் அருமை நண்பர்களே... சற்றே பொறுங்கள். உங்கள் அன்பு கண்ணில் நீர் வர வைக்கிறது. (கை ஓங்கியவுடன் அழும் குழந்தைக்கு அடி கிடைக்காதுன்னு எனக்கு தெரியாதா என்ன? அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்......).

நான் சொல்ல வந்தது என்னன்னா... வேலை பார்க்கும் இடத்தில் சொன்னாங்க.... தரவுகள்(data) பத்தியும், தரவு வகைகளைப் பத்தியும் தளத்தகைத் திட்டம் (strategic plan) தீட்ட சொன்னார்கள். பழைய ஆவணங்களைத் தூக்கி பரணுல எறிய சொல்லிட்டாங்க. ஆவணங்கள் படைக்கும் போது, அது வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் படைப்பாக இருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், மறந்து விடுவார்கள் என்று சொன்னதும்..... எலேய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்................ வலைப் பதிவில எழுதுறதை கொஞ்ச நாள் விட்டுப்போட்டோமே..... மறுமொழி கூட எழுத நேரமில்லைன்னு இருந்து போட்டோமே............ மனுச மக்கள நெனைக்காம போய்ட்டோமே..... (என்னவொரு பாசமிருந்தா வேலை நேரத்தில கூட உங்க நெனைப்பு வந்திருக்குமின்னு பாத்துக்கோங்க!)................. கொஞ்ச நாள் பேசலைன்னா (எழுதலைன்னா), எப்படி தவித்திருப்பீங்கன்னு பொய் சொல்லாம..... நம்மள மறந்து போகாமலிருக்க (ஹி ஹி ஹி), நம்ம பாசக்கார குடும்பம் வந்து கும்மியடிக்க ஒரு பதிவை ஒன்ன எழுதிப் போட்டுறலாமின்னு ஓடி வந்ததுல....

ஓ
டி

ஓ
டி

ஓ
டி
.
.
.
.

வ
ந்
த
து
ல
..... அட..... இருங்கப்பா.......... மூச்சி வாங்குதப்பா..... இப்பிடி மூச்சி வாங்க அதிரடியாக ஓடி வந்து சொல்ல வந்த விஷயத்த மறந்து போனதுனால..... திரும்பவும் புறப்பட்ட இடத்துக்கு ஓடிப் போய்.... ஞாபகம் வருதான்னு இல்லாத, இருக்குற மூளையத் திருகிப் பார்த்தா.... சும்மா ஒரு மொக்கைப் பதிவுப் போடத்தான் இந்த அவசர ஓட்டமின்னு தெரிஞ்சதும்..... அனாவசியமா ஓடி உடற்பயிற்சி செய்தோமேன்னு..... என்னையே நொந்துட்டு, உங்க கிட்டையும் வசவுகள வாங்கிட்டு..... பம்மிப் போய் உட்கார்ந்திருக்கும் அப்பாவியான நான்!

அத்தையின் மருமகன்

2007-05-10T11:45:00.000-04:00

இரண்டு வருட இடைவெளியில் சந்திப்பு
அருமை மருமகன் எனைக் காண வருகிறான்
உள்ளம் உவகையாய் அவனின் வருகை காண
ஞாபகம் இருக்குமா இரு வயதில் களித்த அத்தையை?

உள்ளும் புறமும் தவிக்க
விமான நிலையம் தேய
இங்கும் அங்குமாய் நடை
கால்களும் பாரமாய்

ஆலாய் பறக்கும் மனம்
வந்துவிட மாட்டானா?
நொடிக்கு ஒருமுறை நோட்டம்
வாசல் கதவுகளும் தேய்ந்திருக்கும்

அடக்கி வைத்த சந்தோஷம்
பீறிடும் அபாயம்
நெஞ்சாங் கூட்டில்
அழகான வலி!

கொழுக் மொழுக் கன்னங்களுடன்
சிரித்த முகமாய்
துள்ளல் நடையுமாய்
தந்தையின் கைப் பற்றி!

ஓடி வந்து அணைத்தான்
நான் எதிர் பார்க்காத ஒன்று
திக்கு முக்காடித்தான் போனேன்
உடன் வெளிப்பட்ட பாசத்தால்!

நொடிக்கொருமுறை அத்தை என்பான்
தாயிடம் பேசிடினும்
தந்தையிடம் பேசிடினும்
அத்தை முகம் கண்டு பேசிடுவான்

யாருக்கும் புரியா
அளப்பறியா அவனின் பாசம்
அன்னியோன்னியம் கண்டு
வியந்தவர் பலர்; மருகியவர் சிலர்

குளிக்கும் போதும் நான் வேண்டும் என்பான்
ஊட்டி விட அடம் பிடிப்பான்
கைகளைப் பிடித்தே உறங்கிடுவான்
கண் விழித்ததும் தேடிடுவான்

அவன் அன்பு.....
ஈடேதும் உண்டோ?
வார்த்தைகளில் அடங்குமோ?
புரிய வைக்க முடியுமோ?

எண்ணினால் உள்ளம் பொங்கும்
கண்களில் நீர் தேங்கும்

-- காட்டாறு

சில்லென காதல் கதை

2007-05-06T16:59:00.000-04:00

ரொம்ப நாள் காணாம போனதால ஜில்லுனு ஒரு காதல் கதைல ஆரம்பிக்கலாம்ன்னு தோணியது. சரி... நம்ம காதல் ஜோடிய பார்த்து வரலாமென்று காலையில கெளம்பிப் போனா... அவங்க சரியான ஜோடியா இருப்பாங்க போல. காதல், கல்யாணத்தில முடிஞ்சி, குழந்தைகளோட சந்தோஷமா இருக்குறத பார்த்ததும், நாம ரொம்ப லேட்டுன்னு தோணியது. அவங்களோட காதல் கதைய அவங்க சம்மதத்தோட உங்களுக்க்கு தரலாமென்று இருக்கிறேன்.

படத்தின் விளக்கம் கீழே.

மனதில் ஒரு தேடல்
என்னுயிர் எங்கே என்று
உயிருக்கு உருவம் இல்லையோ
தேடல் தொடருமோ
என்னுடல் ஊணுடலாய் மறையுமோ
குமுறியது நெஞ்சம்
தேடல் உயிருள்ளவரை தொடருமோ
புழுங்கியது புரியாது

=========================================

கண்டேன் என்னவரை
சட்டென்று மின்னல்
கண்டதும் உணர்ந்தேன்
என்னுயிர் அவரே என்று
காதல் கொண்டேன் உடன்
கனிந்து நின்றேன்
என்னுயிர் அவரானால்
என் சுவாசம் அவரானால்
என் வாழ்வு அவரானால்
என் எல்லாமும் அவரானால்?

வயதிற்குரிய நாணம்
பட படத்தது மனம்
சொல்லாமல் போவேனொ
அவர் மனம் திறந்தால் தான் என்ன
மருகியது என் நெஞ்சம்!

=============================

என் துடிப்பு அறியாரோ
எண்ணும் கணம்
என்னருகில் அவர்
வந்தவர் மனம் திறந்தார்
ஒவ்வொரு சொல்லும்
மணி மணியாய்!

பல கோடி கவிதைகள்
கட கடவென பூத்தன
ஒவ்வொரு சொல்லிலும் அவரின் மணம்
பட்பட்டென மாறும் காட்சிகள்
பகல் சொப்பனம் போல்
அவருடன் ஒன்றி வாழ்ந்த
பரவச நிலை!
====================================

காதலர் கணவனானார்
நான் நாம் ஆனோம்
கண்ணின் மணியாக்கினார்
கண நேரம் பிரிந்திடார்!
சுவாசமாய் தாங்கிய என்னுயிரே!
நேற்று போல் தெரியும் உன் அணைப்பு
மாற்றம் ஏதும் இல்லை அதன் அழகில்
உன் மடி வந்து உறங்கிடுவேன்
மரணம் வரை உன்னுள் உறைந்திடுவேன்
ஜென்ம ஜென்மமாய்
உன்னுயிர் கலந்திடுவேன்!

================================
உறவின் சாட்சியாய்

சீண்டலும் கோபமுமாய்
கிண்டலும் நாணமுமாய்
ஊடலும் கூடலுமுமாய்
கேலியும் கூத்துமாய்
தினம் தினம்நாடகம் நிறைவேறும்
கூத்துப் பட்டறை
எங்கள் குடும்பம்

(குட்டியும் குருமலுமாய் நீந்தி விளையாடிய குஞ்சிகளைக் கண்டு மனம் துள்ளி விளையாடியது. உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ள எண்ணியது. விளைவு தான் இது!)

என் தேவதை

2007-04-22T01:56:00.000-04:00

என் பிள்ளை சொக்க தங்கம்
என்று அம்மா அடிக்கடி சொல்வார்
என் பிள்ளை பட்டை தீட்டிய வைரம்
என்று மார் தட்டுவார் தந்தை

உச்சி முகர்ந்து செல்லக் குட்டி
என்று அணைத்திடுவார் தாத்தா
அவள் வயதொத்த தோழிகளிடம்
என் பேத்தி என பெருமிதபடுத்திடுவார் பாட்டி

தங்கையுடன் பேசினால்
மன நிறைவு என்பாள் தமக்கை
எது கேட்டாலும் வாங்கி தருவாள்
என் அக்கா என இன்முகம் காட்டுவான் தம்பி

என் வீட்டு கதவு திறந்ததும்
பாய்ந்தோடி, மேல் விழுந்து
நாவால் நக்கி தன் அன்பை வெளிப்படுத்தும்
எங்கள் வீட்டு பொமரேனியன் குட்டி

இப்படி,
எல்லாரும் என் மீது உயிரே வைத்திருக்கும் போது
நீ மட்டும் .....
நீ மட்டும் .....

என்னை பார்ப்பது கூட
கேவலம் என எண்ணும்
உன்னைப் பற்றி மட்டுமே
கவிதை எழுத எப்படி முடிகிறது என்னால் !!

-- காட்டாறு

புகைப்பட பழங்கள்

2007-04-19T18:16:00.000-04:00

மேய்ஞ்சிட்டு இருந்தப்போ சர்வேயனின் போட்டோ போட்டி பத்தி பார்த்தேன். உடனே சில வருடங்களுக்கு முன்னால் தோழி ஒருத்தி அனுப்பிய ஈ மெயில் ஞாபகத்து வந்தது..... நீங்களும் பார்க்க, இரசிக்க, மகிழ.... இதோ....

வந்தாரு..... வந்தாரு..... தாய்மையுடன் வந்தாரு!

2007-04-17T19:01:00.000-04:00

வந்துட்டார்........... வந்துட்டார்........... வந்துட்டார்........... இந்த தண்டோரா போடாம வர முடியாதான்னு ஓரத்துல உக்காந்திருப்பவங்க மொனகக் கூடாது... ஆமா. காட்டாறு வர்றத சொல்லலைன்னா உங்களுக்குத் தான் திண்டாட்டம். கொஞ்ச நாள் சந்தோஷமா இருந்திருப்பீங்க. அழகு பத்தி சங்கிலித் தொடர் வர்றத சொன்னேன். ஆளாளுக்கு தாய்மை பத்தி சொல்லுறாங்களே......... நாம ஒரு மொக்கைப் போடலாம்ன்னு நெனச்சா....... முடிஞ்சா தானே. சரி, நமக்கு தெரிஞ்சத, தெரிஞ்ச மாதிரி எழுதுவோம். அது தான் நம்மால முடிந்ததுன்னு முடிவுக்கு வர்றதுக்குள்ள, நாளும், கிழமையும் ஓடிப்போச்சி!

எல்லாரும் தாய்மை பத்தி அழகுச் சங்கிலில எழுதினதும் எனக்கு ஒரு நிகழ்ச்சி ஞாபகம் வந்தது. உங்க கிட்ட சொல்லாம யாரு கிட்ட சொல்லப் போகிறேன் நான்? கண்கலங்காதீங்க பதிவாளர்களே (அது என்னவோ தெரியலைங்க பதிவாளர்ன்னு எழுதுறப்போ, ஒரு தனி கவுரதையா இருக்குது பாத்தீங்களா). வந்தேன் கதைக்கு.

என் தோழி கருவுற்றாள். முதல் குழந்தை. சந்தோஷம் திக்குமுக்காட வைத்தது. வேலைக்கு செல்லும் பெண்ணிவள். அதனால ஜாலி லாலா ஜிம்கானான்னு பாடிட்டு திரிய முடியாது. ஆனாலும் சுத்தி இருக்கிற எங்களை படுத்தி எடுத்துட்டா. அதாவது சந்தோஷத்த பகிர்ந்து கிட்டா. அம்மாவுடன் இருந்தா எப்படி இருக்கும்ன்னு நெனச்சவளுக்கு புசுக்குன்னு மனசு சோகமாச்சி. இருக்காதா பின்ன. அமெரிக்காவுலல்ல இருக்கிறா. ஊருல இருக்கிற அம்மாவ எப்படி கூப்பிடுறது. கூழுக்கும் ஆசை; மீசைக்கும் ஆசைன்ற மாதிரி, தன் குழந்தை அமெரிக்கை பிரஜையாக்கனும் ஆசை; தன் தாயுடன் இருக்கவும் ஆசை. விருந்தாளியா வந்தாங்க அம்மா. நமக்குத்தான் பெரியவங்கள்ளாம் தோஸ்த் ஆகிருவாங்கன்னு வியர்டிருக்கிறேன்ல. மனம் திறந்து நிறைய கதை பேசினோம். அவங்க டீச்சரா இருந்து, மேல மேல படித்தது மட்டும் இல்லாமல், குழந்தைகளையும் தானே கவனித்து வளர்த்து ஆளாக்கியதை பெருமையா சொன்னாங்க. ஒரு சுப முகூர்த்தத்தில் அழகு பெட்டகமாய் ஒரு குட்டி தேவதை பிறந்தாள். கதை குழந்தைய பத்தினது இல்லாததால, ஆசை இருந்தாலும் ரொம்ப விவரிக்கல. சரியா?

தோழிக்கு விடுப்பு முடிந்தது. வேலை செல்ல ஆரம்பித்தாள். அப்போ இந்த தாய் வடித்த கண்ணீர் இன்னமும் என் கண்களை விட்டு நீங்கவில்லை. தன் மகளின் கஷ்டம் காண முடியவில்லை அந்த தாய்க்கு. கீழ்வரும் வரிகள் அனைத்தும் அவருக்குச் சமர்ப்பணம். இது போல் கவலைப் பட்ட அம்மாக்கள், அப்பாக்கள் (தாய்மை இருபாலாருக்கும் பொது என அழகுச்சங்கிலியில் சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா?) உலகம் முழுவதும் உண்டு. அவர்களையும் சேர்த்துக் கொள்கிறேன்.

தாய்மையின் உண்மை

உருவானாள் கருவாய்
ஆனந்தக் கூத்தாடியது மனம்
கருவானவள் உயிரானாள்
இப்பூவுலகில் உதித்தாள்

பூவாய் சிரித்தாள்
தத்தி நடந்தாள்
மழலையில் கொஞ்சினாள்
ஆனந்தக் கூத்தாடியது மனம்!

கேள்விக் கணைகள் தொடுத்தாள்
உலகை அறிய முனைந்தாள்
உவகையாய் சிரித்தாள்
மெய்மறந்து திரிந்தது மனம்!

பூவையானாள்
பூப் பூவாய் மலர்ந்தாள்
செவ்வனே இல்வாழ்க்கை
கற்றுக்கொடுத்தது யாரோ; பூரித்தது மனம்!

கருவை சுமந்தாள்
உயிருக்கு உயிர் கொடுத்தாள்
ஒளிர்வாய் துலங்கினாள்
பெருமிதமாய் எண்ணியது மனம்!

பணி அழைத்தது
பகலில் வேலை; இரவில் குழந்தை
தூக்கம் மறந்து ஓடினாள்
பொறுத்துக் கொள்ள முடியா தவித்தது மனம்!

பெற்ற என் மனம் கலங்கியது!
பெற்றதால் அவள் மனம் குளிர்ந்தது!

-- காட்டாறு

ராணித் தேனியை காணவில்லை! பணித் தேனீக்கள் பரிதவிப்பு! சன்மானம் அறிவிப்பு!

2007-04-12T14:17:00.000-04:00

டும் டும் டும் டும் டும்..... டும் டும் டும் டும் டும்..... டும் டும் டும் டும் டும்..... இதனால யாவருக்கும் அறிவிப்பது என்னவேன்றால், ராணித்தேனியைக் காணவில்லை. கண்டுபிடித்து கொடுப்பவருக்கு தகுந்த சன்மானம் தரப்படும். டும் டும் டும் டும் டும்..... டும் டும் டும் டும் டும்..... டும் டும் டும் டும் டும்.....

ராணித் தேனியை காலத்தின் மாற்றத்திற்கேற்ப மாற சொல்லி (அதாவது உழைக்கச் சொல்லி) அழகு மணங்கள் (பணித்தேனீக்கள்) ஆர்ப்பாட்டம் செய்ய, அரசி தப்பி ஓடியது மட்டுமல்லாது, எங்கோ ஒளிந்து கொண்டார். அவரைக் காணாது தடுமாறிய பணித் தேனிகள், தேன் எடுக்கும் வேலையை மறந்து, ரீரீரீரீரீரீரீரீரீரீரீரீ என்று ரீங்காரமிட்டவாறு அங்குமிங்கும் அல்லாடும் பரிதாப காட்சியைக் காண சகிக்காத மூத்த தேனீக்கள் சோகமயமாக காட்சியளிக்கின்றன. எதிரணி குழுவில்லுள்ள வண்டுகள், தேனீக்களின் இந்நிலைக் கண்டு எக்களித்து உய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய் எக்காள கூச்சலிடுகின்றன. எப்போதும் ஒற்றுமையுடன் பணி புரிந்து வந்த தேனீக்களின் நிலை கண்டு, பூக்கள் யாவும் தன் நிலையிழந்து மகரந்தம் பறிமார மறந்தன. தேன் உண்ண வந்த வண்ணத்துப் பூச்சிகளும், அதுவரை எக்காள சிரிப்புடன் வலம் வந்த வண்டுகளும், தன்னிலை மறந்த பூக்களைப் பரிதாபமாக கெஞ்ச ஆரம்பித்தன. (பசி வந்தால் பத்தும் பறக்கும் போது, வண்டுகள் பறக்காத என்ன?). பூக்களோ ராணித்தேனியை எண்ணி வாடி வதங்கின. பூக்களின் வதங்கிய நிலை கண்டு மானிடர்கள் பித்துப் பிடித்துப் போய் செய்வதறியாது துடித்தனர்.

உலகமே செயலிழந்து நிற்பதைக் கண்ட அழகான, புத்திசாலி தேனி ஒன்று, ராணித்தேனியைக் கண்டு பிடித்து தருபவருக்கு தகுந்த சன்மானம் தருவதாக அறிவித்தால், உலகமே தேட ஆரம்பிக்கும்; ராணி வந்தபின், உலக நிலை மாற்றம் கூறி அவரை வேலை வாங்கிவிடலாம் என்று யோசனை ஒன்று சொன்னார் (கொத்திவிட்டு சென்றார்). அது தான் சரியெனப் பட, மூத்த தேனீக்கள் நிருபர்களைக் கூப்பிட்டு சன்மான தருவதாக சொல்ல நான், நீ என்று போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு தேட ஆரம்பித்தனர் ராணி தேனியை. ராணியோ ஒளிந்துள்ள இடத்திலிருந்து வெளிவரவில்லை இது வரை. மடிந்து போகும் நிலையிலுள்ள பூக்களின் நிலை கண்டாவது ராணித்தேனி வெளி வந்து பணித்தேனீக்களுடன் சேர்ந்து பணியாற்ற வேண்டுமென்று தாழ்மையுடன் கேட்டு UN சம்மன் ஒன்று அனுப்பியுள்ளது.

பின்குறிப்பு:
ராணி தேனி - பின்னூட்டம் மட்டும் இடும் சேதுக்கரசியார்
பணித்தேனீக்கள், வண்டுகள், பட்டாம் பூச்சிகள், மானிடர்கள், UN - தமிழ்மண பதிவர்கள்
தேன் - பதிவு
உழைப்பு - பதிவு இடுவது
அழகான, புத்திசாலி தேனி - அழகுச் சங்கிலித் துவங்கி வைத்த இலவசக் கொத்தனார்
சன்மானம் - 2 சாக்லெட்

பின்னுமொரு பின்குறிப்பு:
நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற நற

உங்களுக்கு கேக்குதா..... எனக்கு கேக்குது. பொருமாதீங்க. சேதுக்கரசிய கண்டுபிடிக்க வேற வழி தெரியல. உங்களுக்கு தெரிஞ்சா எங்கிட்ட மட்டும் சொன்னீங்கன்னா... கிடைக்கிற சாக்லேட்ல பாதி (ஒன்னுல பாதி) உங்களுக்கு!

அழகுச் சங்கிலியின் அழகே அழகு

2007-04-11T14:56:00.000-04:00

முத்துலெட்சுமி அழகைப் பற்றி அழகா சொல்லிட்டு, என்னையும் சேர்த்து விட்டாங்க இந்த விளையாட்டுல. அழகுன்னா என்ன? என்னால சரியாக விவரிக்க முடியுமான்னு தெரியல. சிலருக்கு வெளிச்சம் அழகா இருக்கும்; வேறு சிலருக்கு இருட்டு அழகா இருக்கும். நிலவைக் கண்டு வியந்துருகும் நம் மனம், சூரியனையும் விட்டு வைக்காது. "தேடலின் புரிதலில் என்னை அழகானவள் என்றது என் மனம்." ஆமாங்க எதிலும் அழகு காணும் நம் மனம் ரொம்ப அழகுங்க. நம்ம மனசு ரொம்ப சந்தோசத்துல துள்ளுற ஒவ்வொரு கணமும் அழகுன்னு தோணுது. அந்த நிமிஷத்துல நம்மை நாமே மறந்து போயிருவோம் பாருங்க..... JK இத ரொம்ப அழகா சொல்லியிருப்பார்:

"What takes place when you look at something which is actually marvellously beautiful: a statue, a poem, a lily in the pond, or a well-kept lawn? At that moment, the very majesty of a mountain makes you forget yourself. Have you ever been in that position?
If you have, you have seen that then you don’t exist, only that grandeur exists. But a few seconds later or a minute later, the whole cycle begins, the confusion, the chatter. So beauty is, where you are not. It is a tragedy if you don’t see this. Truth is, where you are not. Beauty is, love is, where you are not."

அப்படின்னா, அழகுன்னு சொன்னா.... உணர முடியும்; எழுத முடியுமா? தெரியல. முயற்சி செய்து பார்க்கலாம். என்ன சொல்றீங்க நீங்க?

1) வெட்கம்
வெட்கம் என்பது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொது. அதனால பொதுவா சொல்லப் போகிறேன். வெட்கம் வரும் போது உள்ள அழகைப் பாத்தீங்கன்னா..... பார்த்துட்டே இருக்கலாம். நெசமாத்தான் சொல்லுறேன். அதனால நான் வெட்கத்தை பல பருவங்களாக பிரித்து மேயப் போகிறேன். முதல் பருவம், மழலைப் பருவம். வெட்கப் படுற குழந்தைய பார்த்து நம்ம மனம் ஆனந்த கூத்தாடும் பாத்தீங்களா? அம்மா சேல பின்னால நின்னுட்டு, ஒத்த கண்ணால பாத்துட்டு,..... அழகே அழகு. இரண்டாம் பருவம், வாலிபம். நிறைய குறும்பு; கொஞ்சம் லாஜிக். இந்த பருவத்துல வெட்கம் என்பது தம்மை புகழும் போது மட்டும் வரும். அத கோபமா வெளிப்படுத்துவாங்க பாருங்க.... ரொம்ப அழகா இருக்கும். நீங்க அந்த சமயத்தில சிரிச்சீங்கன்னா..... அவ்வளவு தான். சிரிக்காம, அவங்க கோபத்தை இரசிச்சீங்கன்னு வச்சிக்கோங்க..... வெட்கத்தில் ஓடிப் போயிருவாங்க. மூன்றாம் பருவம் மண வாழ்வின் முதல் படி. அது என்னவோ தெரியலைங்க.... இந்த பருவத்துல எதற்கெடுத்தாலும் வெட்கம் வரும். இது ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பொருந்தும். என்ன சொன்னாலும் வெட்கம் வரும். இந்த பருவத்தில் இவர்களைச் சீண்டி அழகு (வேடிக்கை) பார்ப்பவர்கள் ஏராளம். நான்காம் பருவம், முதுமை. தாத்தாவிடம் போய் பாட்டியைப் பற்றியும், பாட்டியிடம் போய் தாத்தாவைப் பற்றியும் கேட்டுப் பாருங்கள். அதுவும் அவர்களின் முதல் சந்திப்பு பற்றிக் கேட்டால், ஒருவரை ஒருவர் இரசித்துக் கொண்டே கதை சொல்லும் தருணங்களில் எங்கேயிருந்து அந்த வெட்கம் வருமோ தெரியாது; தாத்தா, கண் இடுக்கி சிரிப்பார் - வெட்கத்துடன். பாட்டி, இந்த கிழத்துக்கு வேலையில்லன்னு ஒரு லுக் விட்டுடே வெட்கத்துடன் அதட்டுவார். இதை (அவர்கள் வெட்கப்படுவதை) அனுபவித்தவர்களுக்குத் தெரியும்; அத்துனை அழகு முதுமையில் வெட்கம்.

2) பொய்க் (?) காதல்
எங்கள் குடும்பத்தில், என் வயதொத்தவர்கள் நெறையா பேர் ஆண்கள். 4 அண்ணன்கள், 3 தம்பிகள் எனக்கு. இது போதாதுன்னு அவர்களுடைய நண்பர்களுக்கும் நாம தான் அக்கா அல்லது தங்கை. இவங்களுக்கு தூது போவதற்குன்னு பிறந்தவர்கள் நானும் என் அக்காவும். அதனால என்னுடைய வாழ்க்கையில் ரொம்ப அருமையான நிகழ்வுகள் ஏராளம். ஒவ்வொன்னும் ஒரு அழகு தான். இதுல எனக்கு ரொம்ப பிடித்தது, தூது போவது. படத்துல பாத்திருப்பீங்க. அதே நம் வாழ்விலும் நடந்திருந்தால்...... very interesting இல்ல..... அந்த பொண்ணு திரும்ப பதில் சொல்லும் வரைக்கும், வீட்டுக்குள்ள குட்டி போட்ட பூனையாட்டம், கால் ரேகை தேய்ந்து போகிற மாதிரி, குறுக்கும் நெடுக்குமா நடை பயில்வாங்க பாருங்க..... அப்போ, அவங்க முகத்துல உள்ள கலவையான எக்ஸ்பிரஷன் ஒரு தனி அழகு. ஆயிரம் முறை அதே கேள்விக்கு வேற வேற பதில் சொல்லனும். அவங்க அஷ்ட கோணலா முகத்த வச்சிட்டு ஒரே யோசனையா வளைய வருவாங்க பாருங்க..... அருமையான அழகு. (இதுல நமக்கு தலையில குட்டும் கிடைக்கும். அது வேற கத.)

3) பாசம்
நான் ஊரிலிருக்கும் போது ஒவ்வொரு சனிக் கிழமையும், சிறுவர் முகாமிற்கும், ஒவ்வொரு ஞாயிறன்று முதியவர் முகாமிற்கும் செல்வது வழக்கம். இப்பொ... அது முடியாதல்லவா. அதனால, ஊருக்கு செல்லும் போது தவறாமல் அவர்களுடன் ஒரு நாள் செலவிடுவேன். அவர்கள் என் மேல் கொண்டுள்ள பாசம் அளப்பரிது. அவர்கள் கண்களில் உள்ள நீர் சொல்லும் அந்த பாசத்தை அழகன்றி வேறேன்பது?

4) தாய்மை
தாய்மையடைவதை நான் இங்கு குறிப்பிடவில்லை. தாய்மையுணர்வை குறிப்பிடுகிறேன். எல்லோருக்குள்ளும் தாய்மை உணர்வு இருக்கும். இது இரு பாலாருக்கும் பொருந்தும். எனக்கு தாய்மையுணர்வு கொஞ்சம் அதிகம் என்று நான் சிறுவயதில் இருக்கும் போதே பெரியவர்கள் சொல்வர். இதை அழகு என்று மருகியவர்களும் உண்டு. வயது வித்தியாசமில்லாமல் எல்லாரையும் என் குழந்தையாக்கிவிடுவேன். நிறைய கதை உண்டு இதன் பின்னால். உதாரணத்திற்கு ஒன்று: என் அம்மா இன்றும் என்னிடம் அவர்கள் தாயிடம் இருந்தது போல் தான் இருப்பார்கள். பாதி வேளையில் யார் தாய் யார் சேய் என்று பக்கத்திலிருக்கும் பலருக்கும் சந்தேகம் வந்துவிடும். எங்கள் அந்நியோன்னியத்தை கிண்டல் பண்ணியவர்கள் பல பேர் உண்டு. எங்க அம்மா இப்பவும் சொல்லுவாங்க. அடுத்த ஜென்மம்ன்னு ஒன்னு இருந்தால், உனக்கு நான் மகளாக வேண்டும்ன்னு.

5) நட்பு
இது அழகு என்று நான் சொல்லித்தெரிவதில்லை. ஆயினும் இதை சொல்லாவிட்டால் அழகு மதிப்பற்றதாகப் போய்விடும். கண்டு நட்பு; காணாத நட்பு என்று பல உண்டு. ஆனாலும், நட்பு நட்புதான். அழகோ அழகுதான். நானிங்கு சொல்லப் போவது என் முதல் நட்பு. எனக்கு 2-ஆம் வகுப்பில் கிடைத்த தோழி இன்றும் எனக்கு நெருக்கமானவள். என் வீடு பள்ளிக்கு எதிர். அவளோ ரிக்ஷாவில் வருபவள். என்னிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவள். நட்பு ஏற்பட ஒரு பென்சில், ரப்பர் போதுமே. அப்புறம் என்ன? இன்று வரை மாறா நேசம். நிறைய பேர் சொல்லலாம். ஆனால், முதல் நட்பின் அழகுடன் நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

6) இயற்கை
இந்த அழகை வார்த்தைகளில் வடித்தெடுக்க முடியாது. குழந்தையும் இயற்கையும் ஒன்று. குழந்தையைக் கண்டு குதுகலிக்கும் அதே மனம் தான் இயற்கையைக் கண்டும் குதுகலிக்கும். இரண்டுக்கும் வித்தியாசம் அதிகம் இருக்காது. குளமோ, குட்டையோ; இரவோ, பகலோ; இளமையோ, முதுமையோ; பட்ட மரமோ, பழுத்த மரமோ; இலையோ, சருகோ; இயற்கையோ, செயற்கையோ; அப்படியே ஒன்றி போய் விடுவேன். எல்லாமே அழகா தோணும். எல்லாமே நானாகிவிடுவேன். எல்லாருமாகவும் நானாகிவிடுவேன்.

அழகை வரிசைப் படுத்த முடியாது. அதனால எழுதி வைத்து பதிவிடாமல், பதிவுல நேரடியா எழுதிட்டேன். தவறி இருந்தால்..... அழகுன்னு விட்டுருங்க. அழகா இருந்தா இரசிச்சிக்கோங்க.

என்னை எழுத அழைத்த முத்துலெட்சுமிக்கு நன்றி! முன்னால நிக்கிற மூணு பேரு வாங்கப்பா
1) பின்னூட்டம் மட்டும் இடும் அருமை நண்பர் சேதுக்கரசி (??) http://kuttapusky.blogspot.com/
2) தில்லியைக் கலக்கும் தோழி துளசி கோபால் (http://thulasidhalam.blogspot.com/)
3) தில்லானா மங்கை (http://manggai.blogspot.com/)

--- முதல் இருவருக்கும் பதிலாக -----
1) வரவனையான் (http://kuttapusky.blogspot.com)
2) ஆன்லைன் ஆவி (http://avigalulagam.blogspot.com)

என் காதலி..... நிலா

2007-04-05T15:23:00.000-04:00

ஒடிசலா.... இந்த பவுடர் நடிகர்... யாருப்பா அவரு... SJ சூர்யாவோட நடிச்சிதே.... ஒரு பொண்ணு.... நிலா... அத பத்தி எழுதப்போறேன்னு நெனச்சி இந்த பதிவுக்குள்ள வந்தீங்கன்னா...... அப்பிடியே ஜகா வாங்கிருங்கன்னு அசிங்கமா சொல்ல மாட்டேன். இருந்து வாசிச்சிட்டே போகலாம். வந்தமைக்கு நன்றி! இப்போ கதைக்கு வர்றேன்.

இயற்கையை காதலியா நினைக்கிறது எல்லாருக்கும், முக்கியமா கவிஞர்களுக்குப் பிடிக்கும். நிலா இல்லாது போனால்... இந்த கவிஞர்கள் பாடு ரொம்ப திண்டாட்டமா போயிடும். நிலா பத்தி கவிதை எழுதாத கவிஞர்களைப் பார்ப்பது ரொம்ப கஷ்டம். கவிதை பற்றி அரைகுறை ஞானம் உள்ள நானும் நிலாவ விட்டு வைக்கல. காதலுக்கும் நிலா தான், காதலியாகவும் நிலா தான், குழந்தைக்கு சோறுட்டவும் நிலா தான்னு ஆகிப் போச்சி. நிலாவ ஓவரா படுத்தி எடுத்துட்டாங்கன்னு ஒரே பீலிங் ஆகி போச்சி. ஒரு நக்கல் கவுஜ ஒன்னு, நிலா கவலையா பேசுற மாதிரி கைவசம் இருக்கு. அத அப்புறமா பதிவுல போடலாம். இப்போ எல்லாரையும் போல நாமளும் நிலாவ ரசிச்ச விதத்தை மட்டும் சொல்லிட்டு போகலாமுன்னு இருக்கேன். ஜூட்....

கண் கொட்டாமல் பார்க்கிறேன்
காதல் வழிய இரசிக்கிறேன்

அண்ணார்ந்து உனை மீண்டும் பார்க்கிறேன்
ஆயிரம் கோடி எண்ணங்கள்

மூச்சி முட்டுகிறது
ப்ஹா என்கிறது பெருமூச்சி

ஆசையாய் உனைத் தழுவி நிற்கிறேன்
உன்னிடம் கேட்க ஆயிரம் கேள்விகள் மனதில்

வடித்தெடுத்து சமர்ப்பிக்க ஆசை
நான் கவிஞன் அல்லவே

என்ணங்களில் காதல் வழிகிறது
இரசித்து இரசித்து வரிந்தெடுக்க முனைகிறேன்

மின்னும் நட்சத்திரங்கள்
உன் கூந்தலை அலங்கரிக்கும் பூக்களோ

கூட்டமென செல்லும் வெண் மேகங்கள்
நீ கண் துயில அரவணைக்கும் தலையணைகளோ

வளைந்து வரவேற்கும் வானவில்
உன்னைக் காக்கும் அரணோ

உன் கண்ணத்து மச்சம் போல்
உன்னருகில் இருக்கும் நட்சத்திரம் உன்னவனோ

நீ தேய்வதும் வளர்வதும்
உன்னவனிடம் ஆடும் கண்ணாமூச்சி ஆட்டமோ

உன்னில் தெரியும் வடிவம்
உன்னவனை உன்னில் கொண்டதாலோ

மூன்றம் பிறை
உன் சிரிப்பின் வெளிப்பாடோ

முழு னிலவாய் பிரகாசிப்பது
உன்னவனை குழந்தையாக்கும் என்னமோ

பளிச்சென நீ வெளிப்படுவது
உன்னவனின் வருகையை எதிர்ப்பார்த்தோ

சட்டென மனம் தடுமாறுகிறது
ஒரு வித ஏக்கம்

என் காதலியாய் வந்து போகிறாய் நீ
மனதில் இரணம்

என்னருகில் இல்லா என் காதலி
என் நிலாப் பெண்!

-- காட்டாறு

நண்பனின் முதல் இரவு - புது அனுபவம்

2007-04-03T13:29:00.000-04:00

ஏனோ நமக்கு முதல் முறை என்பது ஒருவித முக்கியத்துவமான ஒன்றாகிவிடுகிறது. குழந்தைப் பருவத்தில் குப்புற விழுந்தது முதல், தத்தி நடந்தது வரை, வாலிப பருவத்தில் மீசை முளைத்தது முதல் காதல் வயப்படும் வரை, முதுமைப் பருவத்தில் தலை நரைக்க துவங்கியது முதல் இறக்கும் வரை ஒரு சில முதல்கள் முக்கிய வாய்ந்ததாக நம்மால் நினைத்து நினைத்து மகிழவோ, அழவோ வைக்கிறது. மன்னிக்கவும்.... திருமண பருவத்தை வேண்டுமென்றே விட்டுவிட்டேன். முதல் புத்தகம், முதல் பயணம், முதல் முத்தம், முதல் பதிவு, முதல் கவிதை, முதல் காதல், இன்னும் பல முதல்கள் நம் வாழ்வில்.

நினைத்து நினைத்து சிரிக்க வைக்கும் முதல் புது அனுபவங்களை தொகுத்து தரலாமுன்னு இருக்கேன். போதும் நிறுத்து.... கதைக்கு வா என்ற கூக்குரல் காதில் ஒலிப்பதால், அரு(று)மை(வை)யான துவக்கவுரையை நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

அமெரிக்க கனவோட 24 மணி நேரம் பறந்து வந்துருவோம். ஆனா குளிர் காலமா இருந்ததுன்னா.... நாம படுற அவஸ்தை சொல்லி மாளாது. அப்படி குளிர் காலத்துல அமெரிக்கா வர்றவங்க பாவம் பண்ணினவங்கன்னு குடு குடுப்பக் காரன் சொன்னதா எனக்கு ஞாபகம். அப்படி ஒரு குளிர் காலத்தில் அதுவும் பனி விழும் காலத்தில் என் நண்பன் முதன் முதலில் வேலையின் நிமித்தம் அமெரிக்கா வந்தான். அன்று சனிக்கிழமை. பனி 4 அடிக்கு பெய்யுது. பயங்கர குளிரு வேற. விமான நிலையத்தில் போய் நின்னா இவனைத் தவிர அத்தன பேரும் வெளியில வந்துட்டாங்க. எங்கனாச்சும் சீட்டுக்கு கீழ இழுத்து மூடி தூங்கிட்டானோன்னு ஒரு வித கலக்கம் ஆட்கொள்ள, வாசலையே வெறிச்சி பாத்துட்டு இருக்கேன். வெறுங்கைய வீசிட்டு, சிடு சிடுன்னு வர்றான். என்னடான்னா.... பயண மூட்டை (luggage) தொலைஞ்சி போச்சின்றான். ஒரு வழியா அவன வெளில தள்ளிட்டு வந்து, விமான நிலையத்தில் புகார் கொடுக்க வச்சி, வீட்டுக்கு வந்தோம். காலை வீட்டில் வந்து கொடுத்து விடுவதாக வாக்குறுதி கொடுத்தனர் விமான நிலைய அதிகாரிகள். வரும் போது ஒரு கடையில் (Meijer) அவனுக்கு இரவு உடுப்பு (என்ன.... ஒரு நீள கால் சட்டையும், மேல் பனியனும் தான்) வாங்கிக் கொண்டு வந்தோம். வரும் வழியெல்லாம் பனிய வெறித்து பார்த்தவாறே, குளிரைத் திட்டிட்டே வந்தான். இத்தனைக்கும் குளிருக்காக ஸ்வெட்டர், இத்தியாதி ஐட்டங்களெல்லாம் போட்டிருந்தான்; காரில் ஹீட்டர் போடப் பட்டிருந்தது.

வீட்டுக்கு வந்து, ஒரு வழியா சகஜ நிலைக்கு அவன் வந்ததும் கத பேச ஆரம்பிச்சோம். 10 வருஷ கதய விடியிறதுக்குள்ள பேச மாட்டோ மான்னு ஏக்கம் எப்போ மனசுக்குள்ள வந்த்துன்னு தெரியல. பேசினோம்; பேசினோம்; பேசிட்டே இருந்தோம். படுக்கப் போகலாமுன்னு முடிவு பண்ணி, வீட்டில் உள்ள பாதுகாப்பு பெட்டி (Security System) பற்றி சொன்னேன். அமெரிக்காவில், வீட்டுக்கு வீடு பாதுகாப்பு பெட்டி உண்டு. இது நமக்கெல்லாம் (அப்போ) புதுசு. வீட்டினுள் இருந்து கொண்டே பாதுகாப்பு ஏற்படுத்திக் கொள்ளலாம்; வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லும் போதும் பாதுகாப்பு ஏற்படுத்திக் கொள்ளலாம். இரண்டும் வெவ்வேறு முறையில் செயலாற்றும். பூம் பூம் மாடு மாதிரி சொன்ன கதயெல்லாம் கேட்டுட்டு, போதும் எனக்கு புரிந்தது என்றான். நானும் அக்கறையா, என்ன கேக்காம கதவ தெறக்காதன்னு சொல்லிட்டு படுக்க போய்ட்டேன்.

தலைவருக்கு காலை 5 மணிகிட்ட தூக்கம் கலைந்து விட்டது. ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டு இருந்தவனுக்கு, வரவேற்பரையில் போய் உட்காரலாமுன்னு தோணியிருக்குது. நேரம் போகாமல், அப்படியே ஒவ்வொரு closet கதவா திறந்து திறந்து பார்த்தவன், அறியாமல், முன் வாசலை திறக்கப் போய், பாதுகாப்பு பெட்டி தன் வேலைய செவ்வனே செய்ய, சைரன் சத்தம் கேட்ட எனது நண்பன், துண்டக் காணம் துணியக் காணமுன்னு கதவ தெறந்து வெளிய ஓடிட்டான். நான் அடிச்சி புடிச்சி கீழ இறங்கி வந்து சைரன ஒரு வழியா நிறுத்தி, நண்பனைத் தேட, அவனோ, பக்கத்து வீட்டு செடியின்(Evergreen tree) பின் ஒளிந்தவாறு வெறும் பனியனுடன், செறுப்பில்லாமல் உட்கார்ந்திருக்கிறான். என்னப் பாத்ததும் பாஞ்சி வீட்டுக்குள்ள வந்தத இப்போ நெனச்சாலும் சிரிப்பு தான் வரும். இவனோ, அழுகை முடிந்த பின்னும் விசும்பலை நிறுத்தாத குழந்தை மாதிரி, வீட்டிற்குள் வந்து 30 நிமிடத்திற்கு பின்னும் குளிரில் வெட வெடன்னு அவன் ஆடிட்டு இருந்தது இப்போ நெனச்சா பாவமா இருக்கும். அவன் வாயிலிருந்து உதிர்ந்த வார்த்தைகள் பிரசுரிக்கத் தகுந்தவை அல்ல.

இப்படியாக நண்பனின் முதல் அமெரிக்க இரவு, நடுங்கும் குளிரில் சுபமாக, மறக்க முடியாத நிகழ்வாக இனிதே முடிந்தது.

அனுபவம் தொடரலாம் .....................

படித்தவர்களையும், பாமரர்களையும் முட்டாளாக்கும் முட்டாள் பெட்டி

2007-04-02T16:15:00.000-04:00

படித்தவர்களையும், பாமரர்களையும் முட்டாளாக்கும் முட்டாள் பெட்டி இந்த தொலைக்காட்சி பெட்டி என்றால் அது மிகையாகாது.

தொலைக்காட்சியில் நாடகம் பார்ப்பது ஒரு கடமை போல் ஆகிவிட்டது. என்ன செய்ய? இது போல் அடிக்க்ஷனுக்கு ஏதேனும் மாற்று உண்டா எனில், இல்லை எனத்தான் தெரிகிறது. நானும் சுப்பர் மேன் போல் உடை அணிந்தால், அவனைப் போல் சாகசம் செய்ய முடியும் என என் 4 வயது மருமகன் சொல்கிறான். சரி அவன் தான் குழந்தை. வயது வந்தவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்றால், செல்வி வீட்டில் ஒருத்தியாகிவிட்டாள் என்று. சரி அத விடுங்க..... எத்தனை பேர் நம் வீட்டிற்கு வருகை தந்திருப்பவருக்கு முதலிடம் கொடுக்கிறோம். அவர்களையும் சேர்ந்து நம்முடன் தொலைக்காட்சி முன் உட்கார வைத்து வெறுப்பேத்துகிறோம். போன முறை நான் இந்தியா போன போது, என் அத்தை வீட்டில் என்னை விரும்பி வரச் சொன்னார்கள். நானும் சரி என்று கூறி சாயங்காலம் 7 மணிக்கு வருகிறேன் என்றேன். உடனே அவர் மதியம் 2 மணிக்கு வந்துவிடு; 7 மணியிலிருந்து சீரியல் ஆரம்பித்து விடும்; உன்னிடம் உட்கார்ந்து பேச முடியாமல் போய்விடும் என்று ஒரு போடு போட்டார்களே பார்க்கலாம்.

நான் சிறு வயதில் ஒரு காலனி போல் உள்ள தெருவில் வசித்தேன். அப்போது தொலைக்காட்சி பெட்டி அவ்வளவாக பிரபலம் அடையாத காலம். பின் 2 வருடங்களில் மள மளவென்று அதன் ஆதிக்கம் பெறுகியது. அந்த காலகட்டத்தில் பள்ளிப் போட்டியில் கீழ்வரும் கவிதையை (கவுஜ என்றும் கூறலாம்) எழுதி பரிசு(?ச்சோப்பு டப்பாதாங்க அந்த காலத்துல) வாங்கினேன். இன்று தூசி தட்டி உங்களுக்கு தருகிறேன். ஏனென்றால் இன்றும் அதே நிலைதான். மாற்றம் ஏதுமில்லை.

===== ஏக்கம் =====
இந்து கிறிஸ்துவ பேதமின்றி
காய்கறி, புளி, அரிசி
கலந்த கூட்டாஞ்சோறு கிளறி
முழு னிலவில் இலை பறிமாறி
கூட்டுக் குடும்பமென
கூட்டணியாய் இருந்தது
10 குடும்பம் கொண்ட
எங்கள் தெரு

புள்ளி வைக்க,
வண்ணக் கோலமிட,
சிறார்கள் எடுபிடியாக,
பல வேறு விரல்களின்
கூட்டு முயற்சியில்
நடுங்கும் மார்கழியிலும்
பொங்கலன்று
சாதி மத பேதமின்றி
அனைத்து வீட்டின் முன்னும்
கோலம் - உணர்த்தும் சமூக உறவை!

24 நான்கு மணி நேரமும்
திறந்திருக்கும் கதவுகளும்,
மதியமானால் மணக்கும் காய்கறி சோறும்,
யாதும் ஊரே என நினைவுபடுத்தும்!
கையில் காசில்லாத போதும்
அன்பு மட்டும் மிஞ்சியிருந்த
பக்கத்து வீட்டு நெருக்கம்!

இன்று,
பணம் காசு வந்தது;
படப் பொட்டி வந்தது;
திறந்திருந்த கதவுகள்
நாடகம் பார்க்க மூடிக் கொண்டன
நலம் விசாரிக்கவும் நேரமின்றி!

-- காட்டாறு

இரயில் பயணம்

2007-03-30T13:48:00.000-04:00

வலைப்பதிவில், சென்னை பறக்கும்/மின்சார இரயிலில் வேலைக்கு செல்பவர் எத்தனை பேர் உள்ளனர்? இது சுமார் 13 வருடங்களுக்கு முன் நான் எழுதியது. இப்போது சென்னை வெகுவாக மாறியுள்ளது. இக்காலகட்டத்தில் நான் 13 வருடத்திற்கு முன் உணர்ந்து எழுதிய என் கருத்து இன்று மாறிவிட்டதா என்று அறிய இவ்வருட துவக்கத்தில் ஒரு முறை சென்னையில் இரயில் பயணம் மேற்கொண்டேன். மாற்றம் எதுவும் இருந்ததாக எனக்குப் படவில்லை. ஒரு முறை சென்றதை கொண்டு இன்றும் அப்படித்தான் என்று கூறுவது சரியில்லை என்று பட்டது. எனவே, உங்கள் முன் இக்கவிதையை வைக்கிறேன். மாற்றுக் கருத்து இருந்தால் கூறவும்.

இரயில் பயணம்

தயிர் சாத சட்டியுடன் கொளுத்து வேலைக் கும்பல்

கேலியும் கூத்துமாய் ஒரு நோட்டை கையில் சுழற்சியவாறு கல்லூரிக் கும்பல்

புத்தக சுமையோடு சந்தாஷ சிரிப்புடன் சிறுவர் சிறுமியர் கும்பல்

முண்டியடித்து இடம் கிடைத்த நிறைவுடன் அலுவலகக் கும்பல்

இடம் கிடைக்காத எரிச்சலுடன் ஒரு கும்பல்

வயதானவர்கள் வர எழுந்து இடம் கொடுக்கும் தியாக செம்மல்கள்

தன் குறை மறந்து ஜோடியாக பாடி வரும் கவிக்குயில்கள்

எக்காள சிரிப்புடன் இடி மன்னர்கள் ஒரு புறம்

இத்தனை நெருக்கடியிலும்

சுரண்டுவதே தொழிலாய் கொண்ட வக்ர புத்திக்காரர் ஒரு புறம்

அவரவர் இடம் வர விசுக்கென்று இறங்கும் மனிதர்கள்

அவசர கதியில் இயங்கும் நம் வாழ்வு

அலுவல் நோக்கி தினம் தினம் பயணம்

இலக்கின்றி நகரும் நம் வாழ்வில்

விலகி நிற்கும் மனித நேயம்

தோழமையுமின்றி பகைமையுமின்றி

சிறு புன்னகையுடன் நகரும்

நெருடல் இரயில் பயணம் நன் இன்றைய வாழ்க்கை!

-- காட்டாறு

தலைப்பு செய்தி: பூனைகளின் ஆர்ப்பாட்டம். துளசி டீச்சர் திண்டாட்டம்

2007-03-28T16:44:00.000-04:00

முன்குறிப்பு:
காட்டாற்றுக்கும் இந்த பூனைகளின் நடுவுலைமைத்தவறா எண்ணங்களுக்கும் சம்பந்தம் இல்லை.

வீட்டுல பம்முது பூனைக்குட்டி!

கண்டீரா கண்டீரா
பூனை ஒன்னு கண்டீரா
எங்க போனது கண்டீரா
செல்லமா வளர்ந்தது கண்டீரா

கண்டேனே கண்டேனே
வீட்டு பரணுல பம்முறதக் கண்டேனே
வயசான பூனை ஒன்னு
அதன் பின் குட்டி ஒன்னு

செல்வங்களே வாங்க
காரணம் சொல்லிப் போங்க
பரண் கோழைக்கு சொந்தம்
வீறு கொண்டு வாங்க

தமிழ்மணத்துல
மியாவ் மியாவ்
துளசி டீச்சர் ஒருவர்
மியாவ் மியாவ்

பூனைக்கு பாடம் சொல்ல
மியாவ் மியாவ்
கேட்டேன் நானும்
மியாவ் மியாவ்

வயசான காலத்துல
மியாவ் மியாவ்
எனக்கெதுக்கு டீச்சர்
மியாவ் மியாவ்

போதும் இந்த டார்ச்சர்
மியாவ் மியாவ்
துளசி டீச்சருக்கு மணி கட்டுறது யாரு
மியாவ் மியாவ்

கண்டீரா கண்டீரா
பூனை ஒன்னு கண்டீரா
எங்க போனது கண்டீரா
செல்லமா வளர்ந்தது கண்டீரா

கண்டேனே கண்டேனே
கூட்டமா போறத கண்டேனே
நாட்டாம பண்றத கண்டேனே
மணியுடன் பூனைக்குட்டி ஒன்னு
எடுப்பா நிக்கிறத கண்டேனே!

எட்டிப்பார்க்கலாம்.... தப்பில்லை.... விளைவுகளுக்கு பொறுப்பு நீங்களே

2007-03-27T16:47:00.000-04:00

நெஞ்சில் உரமிருந்தால் ....... தொடரவும். விளைவுகளுக்கு நீங்க... நீங்க.... நீங்க மட்டுந்தேன் பொறுப்பு.

பொன்ஸ் அவர்களுக்கு, மகளிர் சக்தியிலிருந்து நீக்க மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்துட்டு மேலே வாசிக்கவும்.
அபி அப்பா, சேதுக்கரசி, மை பிரண்டு சரவணன், கோபிநாத், தம்பி, சென்ஷி, கண்மணி யக்கோவ் (காட்டு மாட்டுத்தனமா திட்டிடீகல்ல...... கா வுடாதீக.... கு.ச்சுப்ரமணிக்கு புஸ்கோத்து வாங்கி அனுப்புறேன்), முத்துலெட்சுமி யக்கோவ் (கா வுடாதீக.... தம்பி புள்ள சைக்கிள் தூசி தட்ட தட்டாமல் வாரேன்), இன்னும் எல்லாருக்கும் ஒரு வேண்டுக்கோள். இனி என்னால நீங்க கண்கலங்காம வலம் வர என்னாலான முயற்சி எடுக்கிறேன். அதுக்கு இந்த பதிவு மட்டும் விதி விலக்கு...... அடிக்க வராதீக...... படிக்க வாங்கன்றேன்.
மங்கை, புதியவர்களை தேர்ந்தெடுத்தது உங்கள் பெருந்தன்மை. ஆனா, ஏனுங்க உங்களுக்கு என் மேல கோவம். வந்ததும் வராததுமா weirdo-வா இருக்க சொல்லுறீக. நான் என்ன பாவம்..... இல்லீங்கோ... நீங்க என்ன பாவம் செய்தீகன்னு தான் தெரியல...... பரவாயில்லை.... நீங்க பயந்து ஓட மாட்டீகன்னு நம்பிக்கையில இத தைரியமா எழுத ஆரம்பிக்கிறேன். நானே எழுதுறதோட நம்மளைப் பற்றி தெரிந்த அறிந்த நண்பர் பெருமக்களை கேட்டா எப்படியிருக்கும்னு அவுகள கேட்டா..... ரொம்பதான் கஸ்ட படுத்திபுட்டேன் போல...... எப்பப்போவ்...... அவங்க சொன்னத நான் எழுத மாட்டேன்பா. எனக்கே பயமாருக்குதுன்னா........ சரி ஓவர் பில்டப் கொடுக்காம மேட்டருக்கு வான்றீங்களா....

1) பழகுவது
குழந்தைகளிடமும், வயதில் என்னைவிட சிறியவரிகளிடமும். வயதானவர்களிடமும் வெகு சுலபமாக பழகிவிடுவேன். உடனே ஒன்னுக்குள்ள ஒன்னா ஆயிருவேன். பெரும்பாலும் குழந்தைகள் என்னை அவர்கள் வயதொத்தவர்களாகத்தான் நினைத்து பழகுவர். (அவங்க வயசுக்கு இறங்கி போறதுனால, லூசுன்னு நினைச்சி விளையாடுவாங்களோன்னு பல நாள் சந்தேகம் வரும். புறங்கையால ஒதுக்கிருவேன்ல.). பெரியவர்களோ, அவர்கள் பேத்தி/மகள் போலெண்ணி கதை பேசுவார்கள். (பெரும்பாலும் எங்க காலத்துலன்னு தான் ஆரம்பிக்கும்.... ஒருவேளை இவங்களும் அவங்க வயதொத்தவரா எண்ணுவார்களோ... ச்ச்ச்ச அதல்லாம் இருக்காது.) மேலே கூறியவை வியர்டு இல்லை. இதோ அடுத்த வரியை வாசிக்கவும். என் வயதொத்தவர்களிடம் பேசவே காசு கேட்பேன். ஹி ஹி ஹி.... நெஜமாகவேங்க.... என்னைப் பொறுத்தவரை என்னுடைய First impression is always bad impression. என்னை முதலில் பார்க்குமுன் என்னைப் பற்றித் தெரியாதிருந்தால், நான் முசுடு என்று போய்விடுவீர்கள். மூன்றாம் முறை (மெய்யாலுமே மூன்றாவது நான்காவது முறை தான்) பார்க்கையில், நீங்கள் பேசாவிட்டாலும் (நீங்க எதுக்கு முசுடு கிட்ட பேசப்போறீங்க) நானாக வந்து பேசி பழகுவேன். பேசியதும் தோழமையாகி விடுவேன். அப்புறம் என்ன ஒரு நாள் ஏனடா இவளோட போய் பேச முயற்சி பண்ணினோமுன்னு ரேஞ்சுக்கு நினைக்க வச்சுருவென். அதுவும் உங்கள்ட்ட பேசி அல்ல... உங்கள் குழந்தைகளிடம் பழகி..... ஹி ஹி ஹி ....

2) சிரிப்பு
எனக்கு விவரம் தெரிந்த நாளிலிருந்தே(?) என்னுடைய trade mark சிரிப்பு தான். அதுவும் வாய் விட்டு சிரிப்பேன். இது எங்க வீட்ல எல்லோரும் ரொம்ப ஜாலி டைப்னால கூட இருக்கலாம். அவங்க ஜோக்கடிக்க சிரிக்க யாராவது வேண்டாமா? எனக்கு கோபம் வருவது ஆடிகொரு முறையாக இருக்கும். அப்படி கோபம் வந்தாலும் அமைதியாகிவிடுவேனே தவிர சத்தம் மட்டும் வராது. என் ஒவ்வொரு பருவத்திலேயும், சிரிக்காமல் பேச வராதா என்று யாராவது ஒருவராவது கேட்டிருப்பார்கள் என்னிடம். இது என்ன வியர்டா.... கண்மணி யக்கா பகுதிய படிக்கிறவங்க எல்லாம் ஆபிஸ், ரோடு, மாடு, மட்டின்னு கண்ட இடத்துல இருந்து சிரிக்கலயா-ன்னு கேக்குறது இங்கே வரைக்கும் கேக்குதுங்கோ. அதை விடுங்கள். இப்புடு சூடு.... இன்றும் Tom & Jerry, Woody woodpecker பார்த்தால் வாய் விட்டு சிரிப்பேன். என் தோழரின் மகன் 7 வயது சிறுவன், நான் சிரிப்பதைப் பார்த்து weirdo என்று செல்லமாகத்(? நெனைப்பு தான் எனக்கு) திட்டியிருக்கிறான் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்! என்னைப் பற்றி நன்கு தெரிந்த நண்பர்கள் காமெடி படத்திற்கு என்னை தியேட்டருக்கு கூட்டிச்செல்ல அவ்வளவு யோசிப்பார்கள்! யாரவது ஜோக் ஏதாவது சொல்லப்போக கொஞ்சம் டைம் கெடச்சாலும் அத நெனச்சி நெனச்சி சிரிப்பேன். திடீர் திடீருனு சிரிச்சா யாருக்கு தான் பயம் வராதுன்னு சொல்லுங்க.

3) புத்தகம் வாசிப்பது
ஆன்மீகம், தத்துவம், மித்தாலஜி (புராணக்கதைகள்), சிறுவர்க்கான படக்கதை படிக்க ரொம்பப் பிடிக்கும். ஓஷோ, ஜெட் மெக்கென்னா, வேதாத்ரி, ஜிக்கி வாசுதேவ், ஜெர்ரியோட Talking with God புடிக்கும். இதுல என்ன வியர்ட்டா இருக்குன்னு யோசிக்கிறது புரியுது. கட்டிலை சுற்றி புத்தகங்கள் குவிஞ்சு கெடந்தால் தான் தூக்கம் நன்றாக வரும். வெரைட்டியா கெடக்குமில்ல. அட்டை டு அட்டை தான் படிப்பேன்ற ரகசியத்த உங்களுக்கு மட்டும் காதுல சொல்றேன். நடுவுல உள்ளது தலைக்கு வைத்து படுத்தா தானா மனசுக்குள்ள போயிருமாமில்ல.... ஒருமுறை சொல்லாமல் என் ரூமுக்கு வந்த என் தோழி அசந்துட்டால்ல.... அவளுக்கு மயக்கம் வராத கொற தான். ஒரே தும்மல் தான் அவ கிட்டேயிருந்து. நூலக காப்பாளரே பலமுறை நீங்கள் நெஜமாகவே ஒரு வாரத்தில் இத்தனையும் படிச்சுருவீங்களான்னு கேட்ட கதையும் உண்டு. சி(ப)ல சமயம் ஒரு மாதிரியா பாத்ததும் உண்டு. பின்ன என்னங்க... லைப்ரரி போய் ஆன்மீக செக்க்ஷன் முடிஞ்சதும், குழந்தைகள் செக்க்ஷன்ல நின்னு மேய்ஞ்சிட்டு இருந்தால்..... ஏதோ வெளியில தொரத்தாம இருக்குறதுக்கு நன்றி சொல்லனும் அவங்களுக்கு.

4) Road trip (ஊர் சுற்றுறத ரீஜண்டா எழுதிருக்கிறேன்)
இந்தியால இருந்தவரைக்கும் தமிழ் நாடும், கேரளாவும், கர்னாடகாவும், அழுது பொலம்பிருக்குதுல்ல.... நான், என் தம்பிமார் 2 பேர், தோழி ஒருத்தி அப்படின்னு ஒரு கோஷ்டி போட்டுட்டு இதோ வாரோம்ன்னு கெளம்பினா, எங்க அம்மாவுக்கு தெரியும் 2 நாள் கழிச்சி தான் கோஷ்டி வந்து சேரும்ன்னு. அப்படியே செங்கோட்டை போய் கோழி வறுவல் சாப்பிட போறோம்ன்னு (இத்தனைக்கும் நான் விவேகானந்தர் பேச்சைக் கேட்டுட்டு காய் கறிக்கு மாறியிருந்த நேரமது) கெளம்பி, குற்றாலம் போய் குளியல் போட்டுட்டு, அப்படியே மதுர வந்து, அம்மாவுக்கு ஒரு போன் பண்ணி, கொடைக்கானல் போறோம் அப்படின்னு போன் பேசி வைகுறதுக்குள்ள மனசு மாறி பொள்ளாச்சி டாப் ஸ்லிப் கெளம்பி, அங்கிருந்து ஊட்டி போய்.... முது மல வழியா மைசூர் இறங்கி... இப்ப்ப்ப்ப்போ நெனச்சா கிர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்னுனுனுனுனுனுது. இதே கத நான் எங்கெல்லாம் போறேனோ அங்கெல்லாம் நடக்கும். அமெரிக்கா வந்ததும், ஆருயிர் தோழி (அதே இந்திய குடிமகள் தான்) இருக்குமிடத்திலே வேல கிடைக்க, இப்போ புது விதமா சுத்துறோம். என்னன்னு கேக்குறீங்களா...... மயக்கம் போடாம கேட்கனும். ஒரு சாம்பிள் இங்கே. ஒரு முறை வலது புறம் மட்டும் திரும்பி ஓட்டுவோம்ன்னு திட்டம் போட்டு (!?), வட கிழக்கு மூலையிலிருந்து (மிச்சிகன் மாநிலம்) மேற்கே வந்துட்டோ ம்மில்ல (சான் பிரான்சிஸ்கோ வந்து தான் அடங்கினோம்). எடுத்துக் கொண்ட நாட்கள் அதிகமில்லை ஜெண்டில் உமன்/மேன். 5 நாட்கள் தான். அப்புறம் அங்கேயிருந்து விமானத்துல திரும்பிப் போனது வேற கத. இது மாதிரி அட்வென்சர் சுற்று பயணம் நிறைய. இதெல்லாம் சத்தியமா உன்மை. இப்போ கூட ...... சரி போதும் நிறுத்துன்னு சவுண்டு உடுறாங்கப்பா.

5) கண்டிப்பா அஞ்சாவதும் வேணுமான்னு யோசிச்சு சொல்லுங்க. இங்கிட்டு உள்ள மக்கமாரேல்லாம் பழய கத விலா வாரியா எடுத்துவுட்டு எழுத சொல்றாக. முடிவு உங்க கையில.

அப்போ வாரேன்.

பின்குறிப்பு:
இது வேறையாக்கும் புலம்பாதீக. டக்குன்னு ஒன்னே ஒன்னு சொல்லிட்டு போரேன். ரொம்ப நாளா இரண்டும், மூன்றும் எனக்கு வியர்டா தெரிஞ்சதே இல்லீங்க. ஒன்னாவது எனக்கே புரியாத புதிர். ஹி ஹி ஹி....

தோழியின் மரணம்

2007-03-26T18:05:00.000-04:00

எப்படியடி முடிந்தது உன்னால் மட்டும்!

அன்னையின் கருவறையிலிருந்து வெளி வர முடிந்தது
தடுமாறி எழுந்து பின் காலூன்றி நிற்க முடிந்தது
நடை பயிலும் போது விழுந்து மீண்டும் எழுந்து நடக்கத் தெரிந்தது

வாழ்க்கையின் சரிவுகளைத் தாண்டி முன்னேற முடிந்தது
வாழ்க்கைப் பட்ட இடத்தின் நெளிவு சுளிவுகளுக்கேற்ப மாற முடிந்தது
குழந்தை பிறப்பில் மரித்து உயிர்த்தாய்

கணவனின் கண்ணிமையாய் இருக்க முடிந்தது
கண்ணின் மணியாய் குழந்தையை வளர்க்க தெரிந்தது
பாழும் நீரில் விழுந்து எழ தெரியாது போனது ஏனோ

இன்று,
கட்டிய கணவன் துடிக்க,
கண்மணிக் குழந்தை சூழ்நிலை புரியாது விழிக்க,
தாயின் அழுகுரல் மேலோங்க,
தந்தையின் விழி வற்ற,
உற்றவரையும், மற்றவரையும் தவிக்க விட்டு,
அரணாய் கட்டி காத்த உன் இல்லம் விட்டு
சென்றாயடி, மனம் கொன்று வென்றாயடி

ஏக்கம் தீர வழியில்லையடி
உன் தூக்கம் கலைக்க ஒரு தாலாட்டு இல்லையடி

எப்படியடி முடிந்தது உன்னால் மட்டும்!

-- காட்டாறு

தாரா தாரா வந்தாளாம்.. சங்கதி ஒன்னு சொன்னாளாம்

2007-03-26T13:31:00.000-04:00

ஆத்தீ இது வாத்துக் கூட்டம்....

(உங்களுக்காகவே காத்திருக்கும் வாத்துக்களையும், தாராக்களையும் படத்தை சுட்டிப் பார்க்கவும்.)

இது கனட நாட்டிலிருந்து தாராக்கள் தெற்கு நோக்கி குடி பெயரும் காலம். நான் கனடா-அமெரிக்கா எல்லைக்கோட்டில் இருப்பதால், ஒவ்வொரு வருடமும் இது கண்கொள்ளாக் காட்சியாக இருக்கும். எத்தனை முறைப் பார்த்தாலும் சலிக்காத இன்பம் இது. சரி.. நான் பெற்ற இன்பத்தை பகிரலாமென்று ....... உங்களுக்காக உங்களுக்கே உங்களுக்காக இன்று சில போட்டோ க்கள் எடுத்தேன். சில வியக்கத்தக்க உன்மைகள் கீழே:

1) தாரா குஞ்சுகள் பிறக்கும் போது உள்ள நிறம் நாளாக நாளாக கருத்துவிடும். (எங்க பாட்டி பழமொழி பிரியை. அவர்கள் தாராக் குஞ்சியைப் பற்றி கேட்டிருந்தால்...... கழுதைக்குட்டி கூட பிறக்கும் போது அழகாகத் தான் இருக்கும் என்று கூறியிருப்பார்கள்)

2) தாரா பொதுவாக இனப்பெருக்கம் செய்யும் பருவம் வரும் போது தன் ஜோடியை கண்டு கொள்ளும். சில பறவைகள் ஒரே ஜோடியுடன் கடைசி வரை வாழும். ஒரு சில மட்டுமே ஜோடி மாற்றிக்கொள்ளும். (நாம் அவற்றிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாமோ?)

3) முட்டையிட ஏதுவான இடத்தை தேர்ந்தெடுப்பது பெண் தாராவின் வேலை. (அங்கேயும் அதே கதை தானா?) அதுமட்டும் அல்ல.... பல சமயங்களில் கூடு கட்டுவதும் அவரே பார்த்துக் கொள்வார். (ஆணை நம்பி காலம் கடத்துவதில் பிரயோஜனமில்லை என்று எண்ணிக் கொள்வார் போலும்.). அடை காப்பதும் அவரே என்று சொல்லத் தேவையில்லாமல் போய்விட்டது.

4) ஆணுக்கு வேலையில்லை என்று நினைத்துவிட வேண்டாம். அவர் தான் பகைவரிடமிருந்து தன் மனைவியையும் (?), முட்டைகளையும், கூட்டையும் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும். (இதை எதற்கு ஒப்பிடலாம்?)

5) குஞ்சு பொரிக்க 24 மணி நேரத்திலிருந்து 48 மணி நேரம் வரை ஆகலாம். (மனிதர்கள் தேவலாம் போலவே!)

6) குஞ்சுகளை பராமரிக்கும் கடமை ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் முதல் குடி பெயரும் காலம் வரை. இது சராசரியாக ஒரு வருட காலமாகும். அதன் பின் குஞ்சுகள் தனியாகவோ, தன் பெற்றொருடனோ வாழ ஆரம்பித்து விடும். (தத்து கழியனும் போல!)

7) இந்த ஒரு வருட காலப் பருவத்தை தாண்டி விட்டால், இவை 24 வருடத்திலிருந்து 42 வருடம் வரை உயிர் வாழும். (அம்மாடியோவ்!)

அவ்வளவு தான் இன்றைய கதை. இனி உங்களுடைய நேரம். என்ன திட்டிடெழுத போகிறீர்கள்?

என் அழகியின் அருகாமை

2007-03-25T21:40:00.000-04:00

மழையின் தூறலில் நீயிருந்தாய்
காற்றின் அசைவில் நீயிருந்தாய்
இலையின் துடிப்பில் நீயிருந்தாய்
பூவின் சரிவில் நீயிருந்தாய்

எங்கும் எதிலும் நீ
எனக்கு பைத்தியமா.....
தனியாக சிரிக்கிறேன், ரசிக்கிறேன், பேசுகிறேன்

நான் மட்டும் அறிந்த உண்மை;
எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும்....
என் அழகியின் அருகாமை

-- காட்டாறு

My friend 'Death'

2007-03-24T21:17:00.000-04:00

I was waiting for my beloved friend "Death"
He said you can't wait for me
I will come to you when your time comes
I started waiting for my time
My time said you can't wait for me
I will come and go without waiting for you

I was confused
What do I do?
I concentrated on my daily work

Because I could not stop for Death,
He kindly stopped for me one day
He took my hand
Placed a kiss gently
He asked me to get into the carriage
The carriage held but just ourselves
And Immortality.

We slowly drove
He told me to put away
My labor, my passion, my love,
my desire and my everything
I was sitting with him with total calmness

We passed a school
We passed a park where children played
We passed the sea
We passed the fields of gazing grain
We passed the setting sun
We passed almost everything
That I wanted to see before my friend arrived

At last we stopped before a house
I saw a bearded man
Who was ready to let me in
He looked at me
Up and down
And said, 'Get lost. Your time is yet to come'

I woke up from my dream
Now I am eagerly waiting for my friend
Who can show me around the world

-- Kaattaaru

சாமியான என் அம்மா

2007-03-24T10:43:00.000-04:00

என் அம்மா, காலையில
தூங்கிய என்னை அழ அழ எழுப்பி
முத்தம் கொடுத்து, கொஞ்சி,
குளிக்க வைத்து, சாமி கும்மிட வைத்து,
தல வாரி, சீருடை அணிவித்து
இட்லி ஊட்டி, பள்ளிக்கு அனுப்பினார்

பள்ளியிலிருந்து பாதியிலே
கூட்டி செல்ல வந்தார் என் மாமா
என் தலைமை ஆசிரியர் கலங்கிய கண்களுடன்
என் வகுப்பு ஆசிரியரிடம் பேசினார்
பின், என்னை இறுக அணைத்து அனுப்பி வைத்தார்
என்னை எல்லாரும் ஒரு மாதிரி பார்க்கிற மாதிரி இருக்குது

வர்ற வழியெல்லாம் வழக்கம் போல்
வள வளன்னு பேசிட்டே வந்தேன்
அம்மா "சாமி கிட்ட போயிட்டாடா"
என்றார் மாமா என்னை கட்டிப் பிடித்து
"சாமி கிட்டேயா? அப்படின்னா?"
ஒன்னும் சொல்லல அவர்; சும்மா அழறார்

வீட்டு முன்னால நெறையா பேர் இருக்காங்க
அழறாங்களோ?
சின்ன சலசலப்பு; நான் வந்ததனாலேயா?
கூடியிருந்தவங்க எல்லாரும் வழிவிடறாங்க
என்ன நடக்குதுன்னு தெரியல
எதுக்காக இத்தனை பேருன்னு புரியல

வீட்டுக்குள்ள அம்மா படுத்திருக்காங்க
அப்பா ஓன்னு அழறார்
"அழாதீங்க அப்பா
எனக்கு பயமாயிருக்குது"
அம்மா கட்டிலருகில் என் பாட்டி
என்ன பாத்ததும் கதறி அழுகிறார்

"யாராவது என்னிடம் பேசக் கூடாதா
என்ன நடக்குதுன்னு புரியலயே
ஏன் அழனும்
"நான் அம்மாவையே பார்க்கிறேன்
அம்மா அழகா இருக்காங்க
"எதுக்கு படுத்திருக்காங்க?"

நான் அப்பா பக்கம் போனேன்
அப்பா இறுக அணைக்கிறார் என்னை
அவரின் அணைப்பு எனக்கு பயமாக இருக்குது
அவர் அழுதுட்டே இருக்குறார்
எனக்கும் அழுகையா வருது
பயமாவும் இருக்குது

பாட்டிட்ட போனேன்
"சாமிட்ட போயிட்டாடா
தவிக்க விட்டு போயிட்டாடா
இனி வர மாட்டாடா
உன்ன கொஞ்ச மாட்டாடா"
புரிஞ்சது எனக்கு எதுக்கு அழனும்னு!

-- காட்டாறு

சற்றே உற்றுப் பாருங்கள்

2007-03-23T12:42:00.000-04:00

பூவும் நீயே!

தேன் உண்ணும்

வண்ணத்துப் பூச்சியும் நீயே!

வானில் சுதந்திரமாய் பறக்கும்

பறவையும் நீயே!

அணைத்துக் காக்கும்

அன்னையும் நீயே!